Hoe ik win als moeder

Deze ochtend kreeg ik onder mijn voeten van mijn eigen moeder. In haar dagelijkse leven is ze therapeut en journalist. Vooral therapeut. Vroeger vooral journalist. En blijkbaar vergeet ze soms hoe schrijven werkt, of toch zeker hoe schrijven voor mij werkt. Schrijven is verlossend en therapeutisch. Bij schrijven overdrijf ik vaak en graag, omdat ik zoek naar woorden die mooi of grappig passen in zingende zinnen. Dus, ik rolde met mijn ogen toen mijn moeder me toeriep dat ik wat liever voor mezelf moest zijn en dat ze het verschrikkelijk vond om dit bericht te lezen. In mijn ogen was dat bericht helemaal niet zo erg. Ik beschreef gewoon een stomme dag op een ietwat overdreven manier. Maar ondertussen gaat dat bericht de familie rond en is het blijkbaar not done om zo’n slechte dingen over jezelf te schrijven als je hoogzwanger bent. Zelfs niet als je er zingende zinnen van maakt.
En om iedereen gerust te stellen schrijf ik vandaag, op een dag waarop ik me alweer beter voel (zoals ik beloofde), een bericht over hoe ik win als moeder. Want zoals ik al zei, meestal vind ik mezelf een goede moeder, zo eentje die haar best doet waar ze kan.

Ik ben een schoolpoortmoeder. Babbeltjes met andere moeders zitten er niet in door Corona en zo, maar ik sta er wel. Elke dag om 20 na 3. Ik ben nog nooit te laat geweest. Trouw pik ik mijn dochter op die me altijd opgelucht in de armen valt. Als ik haar boekentas controleer is haar brooddoos leeg, die ik ondanks alle ochtendstress altijd heb weten vullen met boterhammetjes en extraatjes. WIN!
Ik breng mijn dochter trouw naar haar balletles (ook nu met Corona wat minden, want online les, maar toch). Ook al is het om 9u in de ochtend op een zaterdagochtend (wie verzint zoiets?!), wij staan er. Trouw. WIN!
Ik knutsel met mijn kind. Want Pinterest is mijn vriend. En als ik leuke knutselideetjes tegenkom, dan zetten we ons aan tafel met een snackje en een drankje en een overvloed aan glitters en het lijmpistool. En we spenderen uren samen en we babbelen en we lachen en we hangen vol verf en delen vol trots de knutselwerkjes uit aan grootouders en tantes en nonkels. WIN!
En wij gaan samen in bad. Ook al wordt het nu wel erg klein. Lou wil graag sàmen in bad. Dus gaan we samen in bad. WIN! En Lou wil graag sàmen in bed, want dat vindt ze gezellig en anders is ze bang. En dus heb ik, met het oog op de komst van de nieuwe baby, een co-sleepingbed gebouwd. Helemaal zelf. Drie meter breed, plaats voor wie wil. WIN!
En als ik eens kwaad ben geweest op Lou, uit frustratie om het een of het ander en niet omdat zij iets fout deed, dan bied ik mijn excuses aan. Dan zeg ik sorry, net zoals we haar aanleren om zich te excuseren als ze ergens de mist in gaat. En dan is zij degene die in mijn haren wrijft en zegt: ‘je blijft toch voor altijd de liefste mama’. WIN WIN WIN WIN WIN!

 

Hoe ik faal als moeder

Meestal vind ik mezelf een goede moeder. Ik probeer mijn perfectionisme achterwege te laten, ik ben me bewust van het feit dat ik alles alleen moet doen en probeer een beetje lief te zijn voor mezelf. Maar vandaag ben ik een falende moeder. Vandaag worden al mijn fouten en mankementen als een film die zich herhaalt afgespeeld in mijn hersenen.

De trigger? Een briefje van school dat me meldde dat mijn dochten haar leesniveau onvoldoende is. En dat is natuurlijk mijn schuld. Ik zou met haar moeten oefenen. Elke dag. Maar ik ben laks en heb medelijden. Ze is een jaartje overgeslagen en dus in haar hart nog een kleuter. Na een lange schooldag wil ze spelen en ontspannen. Ze wil niet lezen of schrijven op oefenblaadjes. Ze heeft geen zin in sommen en splitsingen. Ze wil een kamp bouwen en een filmpje kijken. Ze heeft honger en wil in bad. En ik ben maar alleen, dus ik kook en laat het bad vollopen, kijk vol trots naar haar kamp en speur de iPad af naar dat ene filmpje dat ze graag wilde zien. En tussendoor probeer ik haar te pushen om haar verplichte huiswerk nog te maken ook. Maar het extra lezen, het extra oefenen op sommen en schrijven… Daar heb ik het hart niet voor, ik zie haar zo graag spelen, na school moet ze spelen! En dus faal ik als moeder. Blijkbaar zo erg dat mijn dochter ook begint te ‘falen’ (niet in mijn ogen hoor, ze is nog maar vijf en ik ben ongelooflijk trots op haar). Maar het is moeilijk, want de school vraagt meer. En opeens voel ik me een slechte moeder. Want ik ben ook niet zo goed in regelmaat. Dat zou misschien wel helpen? En ik bestel minstens elke week eten. Da’s ook niet zo goed. En mijn kind krijgt soms cola. Jakkes! En ze loopt soms de hele dag in pyjama met ongekamde haren, ja, ook gewoon in het openbaar! En ik ben te moe om het schildergerief boven te halen voor haar. Lui wijf. En ze barst uit haar kleren omdat ik te zwanger en te moe ben om naar de winkel te gaan. Zucht… Vandaag voel ik me een falende moeder. Een slechte moeder. Vandaag haat ik het om alles altijd alleen te moeten doen. Vandaag wil ik mijn dochter gewoon in mijn armen nemen, haar haren aaien en zeggen dat het me spijt.

En morgen raap ik mijn brokken weer bij elkaar, probeer ze te lijmen en doe opnieuw mijn best. Mijn best om beter te zijn, niet perfect, wel beter.

 

Preggo update – 30 weken zwanger

Deze week ben ik 30 weken zwanger. Er zijn zo verschillende mijlpalen doorheen de zwangerschap: 12 weken, want dan ben je ‘veilig(er)’ en begin je aan je tweede trimester. Dan heb je 20 weken, want halfweg! Dan 24 weken, want je baby is levensvatbaar en dan nog eens op 27 weken want vanaf die termijn is de overlevingskans van je baby bij vroeggeboorte zeer hoog. Ironisch genoeg was het op 27 weken dat ik opstond en opeens een plas vruchtwater verloor. Ik wist direct dat mijn baby het zou overleven, maar ik kreeg ook zoveel beelden van buisjes en monitoren, couveuses en verpleegsters voor ogen. The panic was real. Ik ga er verder niet té diep op in gaan, maar moraal van het verhaal: ik heb/had een hoge vliesscheur, waardoor ik vruchtwater verloor. Gelukkig kan dat genezen en betekent het niet per se dat je ook meteen moet bevallen. Ik had geen weeën, geen ontsluiting, niks. Dus god zij dank, twee weken platte rust, geen vruchtwater meer verloren en stilletjes aan mijn vertrouwen in de zwangerschap terug beginnen krijgen.
Ondertussen zijn we weer 3 weken verder en komen we dus aan een nieuwe mijlpaal. 30 weken zwanger en dus ook in het derde trimester aanbeland. Voor mij was 30 weken een mijlpaal omdat het gewoon zo’n mooi rond getal was, maar nu ik de angst van een mogelijke vroeggeboorte heb ervaren is elke week erbij een mijlpijl. Nét iets meer vet rond die kleine botten van de baby, net iets betere longen voor die oh zo belangrijke zuurstof, net iets beter ontwikkelde hersenen en ga zo maar door. Elke week wanneer ik mijn lightbox mag aanpassen met een nieuw cijfertje is een week om te vieren en om dankbaar voor te zijn.

Maar de volgende écht grote mijlpaal zal binnen 7 weken zijn. Dan ben ik 37 weken zwanger en is mijn kleine baby hopelijk groot en sterk genoeg om thuis in mijn eigen, veilige woonkamer ter wereld te komen onder het waakzame oog van de grote zus.

En ondertussen geniet ik dankbaar van de schopjes en bewegingen die zich als een wonder afspelen in mijn baarmoeder. Ik probeer het gevoel vast te houden zodat ik hier voor eeuwig naar kan terug grijpen. Ook al liet mijn lichaam me even in de steek enkele weken geleden en was ik daardoor zéér teleurgesteld, ik begin weer te genieten, te vertrouwen en vooral dankbaar te zijn dat ik dit mag en kan meemaken. Is dat niet mooi?

hoofd of hart

Ik ben soms zo verscheurd tussen wat ik wil. De twee grootste thema’s in mijn leven zijn:

  1. het gemis van vs. de vrijheid van het niet hebben van een partner
  2. mijn manier van wonen/leven

Ik verder zal elaboreren…

Bij puntje 1. ben ik zeker dat er veel singles dit gevoel herkennen. Het leven wordt soms een beetje saai, de eenzame netflixavonden te frequent. Het zoveelste concert, de zoveelste rommelmarkt, het leuke etentje, … dat je uiteindelijk toch maar niet doet, want alleen is maar alleen en ook al ben je zelf wel fijn gezelschap, je bent eigenlijk tegen jezelf helemaal uitgebabbeld.
En op meer praktisch vlak is de huishuur in je eentje dragen soms verstikkend en zwaar, net zoals de rest van de rekeningen en de boodschappen. Soms zou je die partner even met hond later wandelen terwijl je zelf je kind van school haalt. Gaat hij koken terwijl je de was ophangt. Schenkt hij je een glaasje wijn in na een zware werkdag. Gewoon. En belangrijker nog, iemand die van je houdt, die je begrijpt en waardeert. Is er een beter gevoel dan dat?

Maar vrijheid. Vrijheid! Kom op, dit is toch onbetaalbaar? Ik schenk mijn eigen wijn wel in, ik dop mijn eigen boontjes. De huur betaal ik gewoon, nieuwe kleren zijn niet nodig. De zetel is van mij, net zoals de televisie. Er liggen geen geschoren baardharen in mijn wasbak, enkel mijn eigen haren die uitvallen met hopen, maar niemand, NIEMAND, die erover klaagt. Ik moet geen dopjes op de tandpasta draaien, ik kies wanneer ik eten uithaal of kook, ik laat de was lekker opstapelen om dan een heel weekend alles bij te werken tijdens het luidkeels meeblèren van een of andere karaokeplaylist op Spotify. Ik heb geen verantwoording af te leggen en ik kan niemand teleurstellen en zo heb ik het graag. En belangrijker nog, niemand kan me verlaten, bedriegen of kwetsen.

Bij puntje 2. komt weer die vrijheid enorm hard piepen. Enerzijds zit ik constant te plannen hoe ik ook een huisje of appartement zal kunnen kopen. Ik word angstig als ik besef dat ik geen inkomen heb dat voldoet aan de normen om te kunnen kopen, zelfs geen schoendoos. Hoe zit het voor later? Als ik zorg nodig heb en in een of ander zorgcentrum terecht kom?
Sparen is helaas nooit mijn talent geweest, ook al doe ik nog zo mijn best, er zit een beetje een gat in mijn hand en ik schaam me er voor. Maar het hebben van een eigen woning, je geld dus in ‘jezelf’ stoppen in plaats van huur te betalen klinkt als muziek in mijn oren. Ergens in het groen een leven opbouwen met hobby’s voor mezelf en de kinderen, een gevoel van veiligheid dat nooit zal kunnen worden geëvenaard.

Maar fuck veiligheid, er bestaat zoiets als VRIJHEID! Ik word zo enorm verscheurd tussen die twee. Maar de gedachte aan een omgebouwde camper doet me oprecht volledig wegzwijmelen. Ik en mijn twee kinderen, altijd onderweg, niet per se ver weg. Een leven zonder strakke planning, zonder moetjes, maar vooral veel magjes. Een leven met heel veel en intens samenzijn en genieten van de dingen. Thuisonderwijs en onderwegwerken en daarnaast heel veel ontdekken. Het doen met veel minder, eindelijk die spullen loslaten die ik in de loop der jaren bij elkaar kocht om mezelf een tijdelijke boost van ‘geluk’ te doen ervaren, het gewoon doen met ‘onszelf’. En ook hier niet op zoek gaan naar een vorm van perfectie, maar vooral meer ‘zijn’, in goede en kwade dagen.

In tussentijd ploeter ik maar wat verder, probeer ik onderscheid te maken tussen eeuwige dromen (waar ik enorm van geniet trouwens) en het leven dat ik effectief wil nastreven.
Het belangrijkste om te beseffen is: je kan altijd verhuizen, vluchten, reizen, je verliezen in nieuwe contacten en mensen, … Maar je neemt jezelf altijd mee. Dus ga er niet van uit dat die verhuizing, die reis of die nieuwe liefde in je leven al je problemen gaan oplossen, want dat is gewoon je eigen taak.

 

People photo created by jcomp – www.freepik.com

Writersblock

Iets waar ik al een hele tijd last van heb, maar het wordt steeds duidelijker en duidelijker voor mij. De befaamde wirtersblock! Vroeger (lees afgelopen jaren) kon ik het weinige schrijven toewijden aan ‘druk druk druk’. Dochter opvoeden, werken, huishouden, crossfit en in het beste geval nog wat plezier tussendoor. Maar ik heb net een half jaar jobloos thuis gezeten door Corona en meer dan twee blogs zijn er ook niet uit voortgekomen. Wel enkele concepten en een honderdtal ideetjes, maar ik krijg het niet op papier. Het lukt me gewoon niet.

Ik ben nooit tevreden met wat ik schrijf en ondanks het feit dat ik zelden of nooit negatieve commentaar krijg ben ik door de huidige, extreem harde, online wereld bang geworden om te delen. En dan blokkeer ik en vallen de woorden uit mijn hoofd. Dan vraag ik me af waarom ik bepaalde dingen zou delen, want wie heeft er eigenlijk boodschap aan, wie is er geïnteresseerd? Waarom zou ik mezelf bloot geven, waarom zou ik mijn zwaktes laten zien? Waarom zou ik delen wat mijn grote dromen zijn? Wie wil dat nu eigenlijk weten?

Maar punt blijft wel… Ik vond bloggen altijd zo leuk, ik kon zo genieten van schrijven. En door al dit geanalyseer, dodelijk perfectionisme en deze onzekerheid ben ik plezier in een fijne hobby kwijt geraakt. En daar wil ik nu iets aan veranderen. Ik wil weer schrijven, ik gà weer schrijven. Niet altijd interessant of uitgebreid, maar waarschijnlijk wel therapeutisch. En ondanks het feit dat ik het natuurlijk wel fijn vind dat mijn blogs gelezen worden door jullie ga ik even doen alsof jullie niet bestaan. Alsof ik enkel schrijf voor mezelf, om zo weer in te zien dat dit niet eng of gevaarlijk is. Dat jezelf openstellen (voor jezelf of anderen) écht wel oké is. Ik ben heel hard en streng voor mezelf en voel vaak dat ik tekort schiet, alsof het nooit goed genoeg is. Maar realiteit is: ik doe mijn best. Ik doe veel niet perfect, maar heel veel goed genoeg. En waar ik al jarenlang probeer om mijn dochter aan te leren dat perfect écht niet moet besef ik dat ik mezelf dit ook mag proberen aanleren. Kinderen leren namelijk niet door wat je hen zegt, maar door voorbeeld.

Et voilà, zo zetten we 2021 in met een belangrijk voornemen.
Tot snel <3

Nu ik 30 ben

Gisteren werd ik 30. Een verjaardag om nooit te vergeten. Mensen knuffelen en kussen is zo goed al verboden. Iedereen zit thuis, cafés en restaurants zijn gesloten, de lockdown werd afgekondigd en moeders en vaders zijn volop oplossingen aan het zoeken om de verlengde herfstvakantie te overbruggen. Om maar te zeggen… Het was een speciale verjaardag.

Ooit, in wat nu een ver verleden lijkt te zijn, was ik van plan om een feest te geven. Ja echt, IK!
Ik ben niet bepaald van de party’s en al helemaal niet als ik zelf verantwoordelijk ben voor het plezier van volledig verschillende soorten mensen die ik samenprop in een living vol verwachtingen en hapjes die me nét iets te veel stress hadden bezorgd. Maar dit jaar ging ik het doen, ik ging het echt doen! Ik hoef er verder niet op in te gaan dat een illegaal lockdown feestje niet voor mij is weggelegd en ik dus het volledige joepie-feest-ik-word-dertig-idee volledig uit mijn hoofd heb gezet.

 

Het werd een  rustige dag. Zo eentje met Monopoly spelen en halloweendonuts bestellen. Eentje met veel zetelhangen en lekker eten. En ook eentje met veel liefde en warmte, een met nieuwe plannen voor een simpeler leven, een die ik nooit zal vergeten.

En aan alle mensen die zeiden: ‘welkom op tram 3’…. Een welgemeende Fuck You 😉

FAQ: Eefje is BAM!

Lieve vrienden, familie en toevallige lezers,

Ik heb net aangekondigd dat ik mijn tweede kindje verwacht! Dat er geen vader in the picture zal zijn zijn jullie al wel gewoon van mij, maar deze keer is het nog een beetje anders… Deze keer is het ook zonder partner.
Ja, ik ben zwanger en doe het helemaal alleen. Ik word BAM (bewust alleenstaande moeder). Ik kan me inbeelden dat het (bij sommigen) veel vragen en twijfels oproept, al hoop ik natuurlijk dat we gewoon samen vooral het algehele gevoel van blijdschap kunnen delen. Ik begrijp dat jullie graag antwoorden krijgen op al die vragen, maar niet elke vraag is voor mij even leuk om keer op keer te beantwoorden. Om het mezelf dan wat gemakkelijker en aangenamer te maken heb ik een aantal vragen al van een antwoord voorzien.

Q: Ben je per ongeluk zwanger geraakt en ga je het kind alleen opvoeden?
A: Neen, ik ben bewust op zoek naar een donor gegaan om zwanger te worden en zo mijn kinderwens te kunnen vervullen. Ja, ik ga het kind alleen opvoeden. En ik heb er goesting in!

Q: Kan je niet beter gewoon wachten tot je een nieuwe partner hebt?
A: De cynische Eefje zou nu zeggen: ‘ik ben gewoon niet gemaakt om van te houden’. Maar het meer aanvaarde antwoord luidt: in een ideale wereld was ik gewoon gelukkig getrouwd en had ik een mooi gezin mét partner. Jammer genoeg lopen de zaken niet altijd zoals je zou willen… Ondertussen blijft mijn biologische klok wel verder tikken en op een bepaald moment moet je een keuze maken:

  1. wachten op de perfecte partner met de kans dat het op een bepaald moment te laat zal zijn om nog aan kinderen te beginnen of hij niet eens (meer) kinderen wil
  2. zelf mijn kinderwens vervullen en mezelf daarna alle tijd van de wereld geven om de juiste partner te vinden zonder enige (biologische & tijds-)druk.

Q: Maar je kan toch nog kinderen krijgen op je 40? Zo oud ben je nog niet!
A: Klopt. Ik ben nu bijna 30, maar ik werd voor het eerst moeder toen ik 24 was en heb altijd jonge moeder willen zijn. Ik zie mezelf niet op latere leeftijd nog moeder worden. En Lou wordt ook elke dag ouder, het zou leuk zijn moesten ze geen 25 jaar verschillen van elkaar.

Q: Hoe zit dat nu met dat donor-gedoe?
A: In tegenstelling tot hoe het is gegaan bij Lou heb ik deze keer geen gebruik gemaakt van een anonieme donor. Bij baby nummer 2 heb ik gebruik gemaakt van een gekende donor buiten het ziekenhuis om, wat wil zeggen dat ik mezelf thuis heb geïnsemineerd met donorsperma van een persoon die ik ‘ken’.
Belangrijke disclaimer: er is NIEMAND, behalve ikzelf, op de hoogte van de identiteit van de donor. En dit blijft zo totdat mijn kind oud genoeg is om als eerste de identiteit te weten te komen. Ik wil geen situatie creëren waarin iedereen op de hoogte is van de identiteit behalve mijn kind zelf. Dus het heeft verder ook geen zin om me verder vragen te stellen daarover, ik zal niet antwoorden (en waarschijnlijk een beetje geïrriteerd geraken als je blijft aandringen ;-)). Mijn kind zal op een bepaalde leeftijd de mogelijkheid krijgen om contact op de nemen met zijn/haar biologische vader (donor) moest hij/zij dat willen. Maar tijdens het opgroeien maakt de donor op geen enkel vlak deel uit van ons leven; fysiek, emotioneel of financieel.
Als jullie verder geruststelling nodig hebben: de donor is gezond, op voorhand hebben we een contract opgesteld en alles is veilig, d.m.v. zelfsinseminatie, gebeurd. Dat wil zeggen dat er geen fysiek contact is geweest. Ik heb hierover een apart blogbericht geschreven dat later nog online zal komen.

Verder vraag ik jullie dus (uit respect voor mijzelf, Lou en vooral baby 2) om hier verder niet te veel persoonlijke vragen over te stellen. De informatie die ik hierboven gaf is eigenlijk alles wat ik wil vertellen. Laten we het dus niet ongemakkelijk maken voor elkaar 😉

Q: En kan je dat financieel wel allemaal te baas?
A: Stel dat ik zeg: ‘nee’, wat ga je dan doen of zeggen? Is dit überhaupt een gepaste vraag? Net zoals bij Lou zal ik er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ook dit kind niks tekort komt. Op dit moment woon ik in een leuk huis en heb ik een super toffe, stabiele job en genoeg inkomsten om ‘gewoon’ te leven. Weliswaar zonder chique auto en merkkledij, maar we weten allemaal hoeveel waarde ik hecht aan zo’n dingen hé… 😉 Ik blijf toch altijd een beetje halve hippie.

Q: Ben je niet bang dat je Lou niet genoeg aandacht kan blijven geven?
A: Ja, absoluut. Lou is mijn alles, mijn grote trots, mijn lichtpunt en ik wil haar nooit iets tekort doen. Ze is sowieso al 70% van de tijd bij mij, dus het is al jaren gewoon zij en ik. Ze is het gewoon om alle aandacht voor zich te hebben, zij komt altijd op de eerste plek en als ze iets nodig heeft, dan ben ik daar. Maar ze is ook een beetje een typisch verwend enig kindje, dus laten we dat proberen veranderen.
Dat gezegd zijnde is ook zij grote vragende partij voor een broertje of een zusje en ben ik er zeker van dat het voor haar ontwikkeling goed zou zijn om de aandacht wat te delen ;-).

Q: Wat zegt jouw familie er van?
A: Leuk! Doen! Ga ervoor! Ze kennen me uiteraard ook wel goed en het is leuk om te horen dat iedereen vertrouwen in mij heeft. Mijn moeder is vanzelfsprekend de grootste steunende factor, maar zelfs mijn vader, een man van weinig woorden en veel twijfels, zei iets in de trant van ‘ik had wel verwacht dat jij zoiets zou doen, dat komt wel goed.’

Q: Wat zeggen jouw vrienden er van?
A: Vrienden moeten soms advocaat van de duivel spelen (en ze hebben dat recht, zijnde beste vrienden) en willen gewoon het beste voor jou. Dus ook al zijn mijn vrienden allemaal heel erg blij, we hebben er veel en lang over gepraat. Vooral ook omdat zij als de beste weten hoe zwaar ik heb het gehad met Lou in het begin of zelf al meerdere kinderen hebben met partner en het zelf heel zwaar hebben (gehad). Maar wat ik zonder die madammen zou doen? Geen idee! Met zoveel geduld mee mijn ovulatietests vergelijken… Da’s echte vriendschap!

Q: Besef je hoe zwaar het gaat worden?/ Wauw, ik zou het niet kunnen! / Amai, je moet wel sterk in je schoenen staan om dit te doen!
A: Ja. Ik besef erg goed waar ik mee bezig ben. Maar deze opmerkingen, hoe goed ze ook bedoeld zijn, zijn eigenlijk niet zo tof. Want als reactie op zulke vragen en opmerkingen heb ik het gevoel alsof ik me OF moet verantwoorden OF moet bevestigen hoe sterk ik wel niet ben.
Maar er komt een moment (en waarschijnlijk wel meerdere) waarop het wel te zwaar is, waarop ik het niet kan, en waarop ik niet sterk in mijn schoenen sta en gewoon alleen maar wil huilen. Want dat is ook gewoon een deel van moederschap, alleen of met partner. De werkelijkheid is: ik kan het écht niet altijd. Ik ben niet altijd sterk, ik ben zeker niet altijd perfect. Er zullen meerdere momenten komen dat ik het niet meer zie zitten. Ik zal ,mezelf kennende, héél veel wenen en héél veel hulp nodig hebben. Iemand die eens boodschappen voor me doet, iemand die Lou eens naar school kan brengen, iemand die eens een uurtje met de baby wil gaan wandelen als ik echt eens wil slapen en, vooral, iemand die wil luisteren als ik erdoor zit. Iemand bij wie ik uit mag huilen. Iemand waarbij ik mag en kan uitspreken dat het allemaal nog zo veel zwaarder is dan ik had verwacht. Iemand die ik in paniek kan opbellen en kan schreeuwen: ‘waarom dacht ik dat ik dit in mijn eentje zou kunnen?!’.
Als ik mezelf bij jou enkele weken voordien heb moeten verantwoorden: ‘ja hoor, ik kàn dit echt wel, ik heb er echt goed over nagedacht!’, dan durf ik later, als het even niet zo goed gaat, niet naar jou komen om je om hulp te vragen, terwijl ik die eigenlijk wel nodig heb. Begrijp je?

 

Naast al deze vragen zijn er ook een hele hoop vragen die jullie mij keer op keer opnieuw mogen vragen. Hierop antwoorden word ik nooit beu. Om jullie een beetje inspiratie te geven:

Q: Wauw, wanneer/hoe wist je dat je zwanger was?
Q: Ging het vlot? Hoeveel pogingen heb je moeten doen?
Q: Weet je al wat het gaat worden?
Q: Hoe reageert Lou erop?
Q: Heb je al een naam?
Q: Mag ik voor je koken en je vriezer vullen met kraamkost?
Q: Heb je een voorkeur voor geslacht?
Q: Heb je nog kleding, buggy, badje, … nodig, want op mijn zolder staat nog…?
Q: Al nagedacht over je bevalling?
Q: Ga je een babyborrel geven?
Q: Mag mijn baby op playdate komen?
Q: Wat als het een tweeling is?
Q: Waar kan ik bij helpen?
Q: Ga je weer borstvoeding geven?
Q: Voelt de zwangerschap anders dan bij Lou?
Q: Zal ik de afwas eens komen doen?
Q: Ben je al bezig met een geboortekaartje?

 

Los van mijn donkere, grappig bedoelde cynisme af en toe besef ik heel erg goed dat alle vragen meestal voortkomen uit liefdevolle bezorgdheid en oprechte interesse en daar ben ik jullie heel dankbaar voor. Ik wil jullie ook bedanken voor alle steun die ik afgelopen weken al heb gekregen en ongetwijfeld nog zal krijgen komende maanden!

Tot slot nog even vermelden dat ik ongelooflijk blij en trots ben. Ik kan niet wachten om het kleine mensje te ontmoeten in april 2021!

 

Single Mom Strong

Een tijdje terug bestelde ik nieuwe meubels. Ik ben niet zo lang geleden verhuisd en mijn interieur lijkt nu op een derderangs Ikea-showroom. Alle goedkoopste meubels in het donkerste donker dat ik kon vinden. En ik wilde vernieuwing. Iets wat me minder deed voelen als één of ander kotstudentje en meer als de bijna dertigjarige moeder die ik ben.

Geen Ikea, ik ken de catalogus vanbuiten. Na wat gegoogel kwam ik terecht bij JYSK (non-spon). Prijzen stonden mij aan en het was nét iets anders dan altijd dezelfde Ikeakast.

Gisterenochtend werden de meubels geleverd. Zo’n 15 zelfbouwpakketten werden binnen de 4,5 minuut bij mij binnen gestoken. De laatste halve minuut van die 4,5 minuut waren besteed aan een babbeltje met de bezorger (in gebroken Nederlands):

Hij: Wie gaat in elkaar zetten?

Ik: Ik.

Hij: Wie gaat helpen?

Ik: Ik.

Hij: (met lichtjes gechoqueerde blik) Is heel moeilijk. Is heel zwaar.

Ik: Ik zal mijn best doen!

(Even een zijnoot: die man bedoelde het écht super goed, dus ik ga geen feministische, seksistische tirade afsteken waarin ik zeven keer moet vermelden dat vrouwen dat écht wel kunnen, hallo!)


Gisteren ben ik ik 5 uren bezig geweest met het in elkaar steken van een salontafel en een tv-meubel. Was het echt zo moeilijk? Nee, niet bepaald. Gewoon de handleiding secuur volgen en een portie logisch nadenken.
Was het even gemakkelijk als de Ikeapakketjes? Nee, niet bepaald. Het was ingewikkelder, zwaarder, meer verschillende vijzen, boormachine nodig, …
Maar het was me gelukt. Tuurlijk was het me gelukt. Ik had nooit getwijfeld aan het feit of het me zou lukken of niet. Ik wist dat ik het zou kunnen. Maar ik had niet het ‘Oh yeah’ gevoel dat ik dacht te hebben. Ik voelde me niet ‘Single Mom Strong’. Ik was niet bepaald trots op mijn prestatie.
Ik ben ‘s avonds gewoon naast mijn dochter in bed gekropen en ik heb gebaald. Gebaald dat ik er altijd alleen voor sta. Dat ik àltijd de boterhammen moet smeren en Lou àltijd aan school moet afzetten. Dat ik àltijd moet koken en àltijd moet opruimen en poetsen (ja, dat doe ik tegenwoordig). Ik moet de dochter altijd zélf in bad doen, zélf naar de supermarkt, alléén de kots opkuisen ‘s nachts, alléén naar de bank, de dierenarts, de verzekeringsmakelaar. Ik moet alleen de meubels in elkaar steken. Alleen. Altijd alleen.

Dus geen sterk ‘ik-kan-het-allemaal-zelf-wel-gevoel’. Maar een gevoel van eenzaamheid. Er alleen voor staan valt me soms zwaar en nu is zo’n moment.

Nee, dit is geen pity party. Neen, ik heb geen traan gelaten en ik lig nu niet depressief op de zetel. Maar het is gewoon even realiteit en dat mag ook eens gezegd worden, me dunkt.

Extra zijnoot: ik heb kei lieve familie en vrienden die klaarstaan om mij te helpen (waarvoor dank), maar het gaat om een ander soort gemis, weetjewel. #altijddankbaar

Een nieuwe klas, just deal with it.

In 2018 schreef ik niet één, maar twee berichten over Lou haar eerste schooldagen in de eerste kleuterklas. In 2019, bij de start in de tweede kleuterklas was ik lakser.
Het nieuwe is er zowat af, mijn blogvibes zaten niet zo goed, en weet ik veel welke uitvluchten ik nog allemaal had. Geen blogbericht dus, zelfs geen persoonlijk dagboekfragment. Geen herinnering aan wat er die dag gezegd werd of gebeurde. Gelukkig had ik wel de nuchterheid om een foto te maken van haar. Dan hebben we dat toch.

Toen we in december nieuws kregen dat het voor Lou goed zou zijn om na de Kerstvakantie naar de derde kleuterklas over te schakelen kreeg ik spijt van mijn lui- en laksheid. Wat voor moeder ben je eigenlijk als je niet elke grote (of kleine) stap van je dochter op een of andere manier vastlegt voor in de eeuwigheid? Ik heb zwaar gefaald, ik weet het. Maar ik probeer het weer goed te maken met dit bericht.

Waar Lou het in de eerste kleuterklas héél moeilijk vond om zich aan te passen in de klas, zich verveelde, thuis heel erg vaak woede-uitbarstingen had, … Was daar afgelopen maanden geen sprake van. Ze ging graag naar school, naar haar juf en vertelde vaak over wat ze had geleerd. In de tweede kleuterklas is Lou helemaal opgebloeid. Zo ‘erg’ zelfs dat ze blijkbaar menig juf verbaasde met de super logische babbel en leergierigheid die uit haar kleine lijfje kwam. In oktober kregen we voor het eerste bericht van de zorgjuf dat ze haar extra in de gaten wilden houden, omdat ze wel veel kan, maar het niet altijd laat zien.
In november zei de zorgjuf dat ze haar wilden ‘testen’ om te zien hoe ver voor ze nu eigenlijk stond.
In december zeiden ze dus dat ze misschien beter naar de derde kleuterklas kan overschakelen aangezien ze met een heel goede score de ‘toetertest’ afrondde. (De toetertest is, als ik het goed heb begrepen, een test die nagaat of je kind de vaardigheid onder de knie heeft die je nodig hebt om (klaar te zijn om) te beginnen leren schrijven, lezen, rekenen, … en dus naar het eerste leerjaar te gaan. Verbeter me gerust als ik het fout heb. De test wordt normaal gezien afgenomen in februari bij de kleuters in de derde kleuterklas.)

Nu tot daar is alles oké. Lou is aan de snuggere kant, hadden we al wel gemerkt. Geen probleem. Is goed. Lou gaat opeens naar de derde kleuterklas na een half jaartje tweede kleuterklas. Waarom niet? Kan ik mee leven. Niks aan de hand.
Lou start volgend jaar in september in het eerste leerjaar. WHAT? HOE? HEUH? KAN DAT ZOMAAR? WHATTHEFUCK?
Hoe kan mijn kleine baby opeens naar het eerste leerjaar gaan in september? Dat is gewoon niet mogelijk, onbegrijpelijk, angstaanjagend. Natuurlijk ben ik ook wel trots op dat kleine, pittige meisje dat zich zonder angst in dit avontuur stort, maar als mama zijnde is het toch met een klein hartje.

Maar de beslissing is gemaakt. Iedereen is akkoord, iedereen heeft er zin in. Het is spannend en plezant en ik ben benieuwd wat de toekomst brengt.

Speciaal voor jullie de foto van in september 2019 (ze had géén zin om naar school te gaan die eerste schooldag)

En de foto van januari 2020 (véél zin)

En puur voor de fun ook die van september 2018 (waar ze nog niet wist waar ze aan begon en véél te schattig was).

 

 

2020: Goede voornemens

Die tijd van het jaar. Iedereen begint sportscholen te googelen, Weight Watchers-abbonementen te heractiveren, de potjes dag- en nachtcrème voor een rijpere huid weer uit te stallen, de e-sigaretten aan te schaffen, de fietsbanden op te pompen, de schermtijdlimiet-app te downloaden, …
De prachtige tijd van de goede voornemens.

Ja, ik doe aan goede voornemens en neen, ik schaam me hier niet voor. Het is tegenwoordig blijkbaar ‘cool’ om te zeggen ‘ik doe niet aan goede voornemens’. Mij niet gelaten, in 2020 word ik dertig, dus cool zijn is voor mij ondertussen sowieso wat achterhaald.
Ik heb zoals elk jaar een serieus lijstje goede voornemens (behalve vorige jaar, want toen deed ik mee met de ‘ik ben te cool voor goede voornemens-hype) en die lijst deel ik graag met jullie!

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle

Wat zijn jullie goede voornemens? Of ben je ook too cool voor voornemens?

O ja, gelukkig nieuwjaar!