Single Mom Strong

Een tijdje terug bestelde ik nieuwe meubels. Ik ben niet zo lang geleden verhuisd en mijn interieur lijkt nu op een derderangs Ikea-showroom. Alle goedkoopste meubels in het donkerste donker dat ik kon vinden. En ik wilde vernieuwing. Iets wat me minder deed voelen als één of ander kotstudentje en meer als de bijna dertigjarige moeder die ik ben.

Geen Ikea, ik ken de catalogus vanbuiten. Na wat gegoogel kwam ik terecht bij JYSK (non-spon). Prijzen stonden mij aan en het was nét iets anders dan altijd dezelfde Ikeakast.

Gisterenochtend werden de meubels geleverd. Zo’n 15 zelfbouwpakketten werden binnen de 4,5 minuut bij mij binnen gestoken. De laatste halve minuut van die 4,5 minuut waren besteed aan een babbeltje met de bezorger (in gebroken Nederlands):

Hij: Wie gaat in elkaar zetten?

Ik: Ik.

Hij: Wie gaat helpen?

Ik: Ik.

Hij: (met lichtjes gechoqueerde blik) Is heel moeilijk. Is heel zwaar.

Ik: Ik zal mijn best doen!

(Even een zijnoot: die man bedoelde het écht super goed, dus ik ga geen feministische, seksistische tirade afsteken waarin ik zeven keer moet vermelden dat vrouwen dat écht wel kunnen, hallo!)


Gisteren ben ik ik 5 uren bezig geweest met het in elkaar steken van een salontafel en een tv-meubel. Was het echt zo moeilijk? Nee, niet bepaald. Gewoon de handleiding secuur volgen en een portie logisch nadenken.
Was het even gemakkelijk als de Ikeapakketjes? Nee, niet bepaald. Het was ingewikkelder, zwaarder, meer verschillende vijzen, boormachine nodig, …
Maar het was me gelukt. Tuurlijk was het me gelukt. Ik had nooit getwijfeld aan het feit of het me zou lukken of niet. Ik wist dat ik het zou kunnen. Maar ik had niet het ‘Oh yeah’ gevoel dat ik dacht te hebben. Ik voelde me niet ‘Single Mom Strong’. Ik was niet bepaald trots op mijn prestatie.
Ik ben ‘s avonds gewoon naast mijn dochter in bed gekropen en ik heb gebaald. Gebaald dat ik er altijd alleen voor sta. Dat ik àltijd de boterhammen moet smeren en Lou àltijd aan school moet afzetten. Dat ik àltijd moet koken en àltijd moet opruimen en poetsen (ja, dat doe ik tegenwoordig). Ik moet de dochter altijd zélf in bad doen, zélf naar de supermarkt, alléén de kots opkuisen ‘s nachts, alléén naar de bank, de dierenarts, de verzekeringsmakelaar. Ik moet alleen de meubels in elkaar steken. Alleen. Altijd alleen.

Dus geen sterk ‘ik-kan-het-allemaal-zelf-wel-gevoel’. Maar een gevoel van eenzaamheid. Er alleen voor staan valt me soms zwaar en nu is zo’n moment.

Nee, dit is geen pity party. Neen, ik heb geen traan gelaten en ik lig nu niet depressief op de zetel. Maar het is gewoon even realiteit en dat mag ook eens gezegd worden, me dunkt.

Extra zijnoot: ik heb kei lieve familie en vrienden die klaarstaan om mij te helpen (waarvoor dank), maar het gaat om een ander soort gemis, weetjewel. #altijddankbaar

Een nieuwe klas, just deal with it.

In 2018 schreef ik niet één, maar twee berichten over Lou haar eerste schooldagen in de eerste kleuterklas. In 2019, bij de start in de tweede kleuterklas was ik lakser.
Het nieuwe is er zowat af, mijn blogvibes zaten niet zo goed, en weet ik veel welke uitvluchten ik nog allemaal had. Geen blogbericht dus, zelfs geen persoonlijk dagboekfragment. Geen herinnering aan wat er die dag gezegd werd of gebeurde. Gelukkig had ik wel de nuchterheid om een foto te maken van haar. Dan hebben we dat toch.

Toen we in december nieuws kregen dat het voor Lou goed zou zijn om na de Kerstvakantie naar de derde kleuterklas over te schakelen kreeg ik spijt van mijn lui- en laksheid. Wat voor moeder ben je eigenlijk als je niet elke grote (of kleine) stap van je dochter op een of andere manier vastlegt voor in de eeuwigheid? Ik heb zwaar gefaald, ik weet het. Maar ik probeer het weer goed te maken met dit bericht.

Waar Lou het in de eerste kleuterklas héél moeilijk vond om zich aan te passen in de klas, zich verveelde, thuis heel erg vaak woede-uitbarstingen had, … Was daar afgelopen maanden geen sprake van. Ze ging graag naar school, naar haar juf en vertelde vaak over wat ze had geleerd. In de tweede kleuterklas is Lou helemaal opgebloeid. Zo ‘erg’ zelfs dat ze blijkbaar menig juf verbaasde met de super logische babbel en leergierigheid die uit haar kleine lijfje kwam. In oktober kregen we voor het eerste bericht van de zorgjuf dat ze haar extra in de gaten wilden houden, omdat ze wel veel kan, maar het niet altijd laat zien.
In november zei de zorgjuf dat ze haar wilden ‘testen’ om te zien hoe ver voor ze nu eigenlijk stond.
In december zeiden ze dus dat ze misschien beter naar de derde kleuterklas kan overschakelen aangezien ze met een heel goede score de ‘toetertest’ afrondde. (De toetertest is, als ik het goed heb begrepen, een test die nagaat of je kind de vaardigheid onder de knie heeft die je nodig hebt om (klaar te zijn om) te beginnen leren schrijven, lezen, rekenen, … en dus naar het eerste leerjaar te gaan. Verbeter me gerust als ik het fout heb. De test wordt normaal gezien afgenomen in februari bij de kleuters in de derde kleuterklas.)

Nu tot daar is alles oké. Lou is aan de snuggere kant, hadden we al wel gemerkt. Geen probleem. Is goed. Lou gaat opeens naar de derde kleuterklas na een half jaartje tweede kleuterklas. Waarom niet? Kan ik mee leven. Niks aan de hand.
Lou start volgend jaar in september in het eerste leerjaar. WHAT? HOE? HEUH? KAN DAT ZOMAAR? WHATTHEFUCK?
Hoe kan mijn kleine baby opeens naar het eerste leerjaar gaan in september? Dat is gewoon niet mogelijk, onbegrijpelijk, angstaanjagend. Natuurlijk ben ik ook wel trots op dat kleine, pittige meisje dat zich zonder angst in dit avontuur stort, maar als mama zijnde is het toch met een klein hartje.

Maar de beslissing is gemaakt. Iedereen is akkoord, iedereen heeft er zin in. Het is spannend en plezant en ik ben benieuwd wat de toekomst brengt.

Speciaal voor jullie de foto van in september 2019 (ze had géén zin om naar school te gaan die eerste schooldag)

En de foto van januari 2020 (véél zin)

En puur voor de fun ook die van september 2018 (waar ze nog niet wist waar ze aan begon en véél te schattig was).

 

 

2020: Goede voornemens

Die tijd van het jaar. Iedereen begint sportscholen te googelen, Weight Watchers-abbonementen te heractiveren, de potjes dag- en nachtcrème voor een rijpere huid weer uit te stallen, de e-sigaretten aan te schaffen, de fietsbanden op te pompen, de schermtijdlimiet-app te downloaden, …
De prachtige tijd van de goede voornemens.

Ja, ik doe aan goede voornemens en neen, ik schaam me hier niet voor. Het is tegenwoordig blijkbaar ‘cool’ om te zeggen ‘ik doe niet aan goede voornemens’. Mij niet gelaten, in 2020 word ik dertig, dus cool zijn is voor mij ondertussen sowieso wat achterhaald.
Ik heb zoals elk jaar een serieus lijstje goede voornemens (behalve vorige jaar, want toen deed ik mee met de ‘ik ben te cool voor goede voornemens-hype) en die lijst deel ik graag met jullie!

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle

Wat zijn jullie goede voornemens? Of ben je ook too cool voor voornemens?

O ja, gelukkig nieuwjaar!

Verhuizen met plezier

Ha, verhuizen. In mijn 29jarige bestaan ben ik al zo’n tien keer verhuisd. Je zou denken dat verhuizen dan wel een van mijn favoriete bezigheden moet zijn, want wie verhuist er anders zo vaak, vrijwillig, niet voor ‘t plezier?

Ik dus… Het is nooit tegen mijn goesting. Het idee van een nieuw begin trekt me altijd aan. Een paar nieuwe meubeltjes, nieuwe interieurideetjes en vooral heel veel goede voornemens om deze keer geen rommel te maken, niets te laten rondslingeren en élke dag te koken… De realiteit is vaak wel wat anders (vooral vanwege een gebrek aan geld en een teveel aan luiheid), maar hey, perfect zijn is ook maar saai hé?

Maar goed… Nu is het weer zo ver. mijn inboedel zit in dozen. Veel te veel dozen. Waar ik enkele maanden geleden nog trots dweepte met mijn Marie Kondo-schuiven lijkt het nu alsof ik de hoarder uit ieders nachtmerrie ben.
Maar mijn grootste uitvlucht blijft elke keer opnieuw: ‘maar ik ben creatief!’. Dat wil zeggen dat ik recht heb op een volledige doos papier in verschillende kleuren. Dat wil zeggen dat het oké is dat ik een naaimachine, overlockmachine, 2 kistjes naaigaren en 3 dozen stof heb. Ik heb ook een plotter, daar hoort een grote doos folie bij. Vinyl en flock. En een grote industriële persmachine, want hallo, ik ben té goed voor een simpel strijkijzer. Oh, had ik al over mijn doos met kralen verteld? En mijn 4 dozen vol oude agenda’s en dagboeken? En 3 dozen vol met ‘herinneringen’ (filmtickets van 2004, toegangskaartjes voor muziekbands, lege sigarettenpakjes met cool motief en de obligatoire liefdesbrieven van oude ex-lieven). Ik heb ook zo’n 5 dozen vol babykleding. Want wie weet komt er ooit nog een baby, moet ik dan écht alles opnieuw kopen?
Wisten jullie trouwens dat ik graag bak? Dus ik heb 5 taartvormen, 6 cakevormen, zo’n 50 koekjesuitstekers, een taartdoos, sprinkles en versiering in meer kleuren dan van 7 regenbogen tezamen. Oh ja, en ik ben ook heel trots op mijn collectie washitape die de prachtige hoeveelheid van 200 rolletjes heeft bereikt. Met bijbehorende map vol stickers, lijm, schaar, viltstiften en kleurpotloden, fineliners en uiteraard ook een 5-tal dagboeken voor dagelijks gebruik.
Ik ben trouwens de wol nog vergeten. Telt ook voor een doos of drie. En kleding, telt dat als hobby? Want dat is ook een bizarre hoeveelheid voor iemand die er eigenlijk altijd uitziet als een zwerver.

Anyway. Wat ik duidelijk probeer te maken is: ik zie het niet zitten.

Please send help.

Home Management Planner

Agenda’s, notitieboekjes, dagboeken, bullet journals, …
Kwijl kwijl kwijl…

Als ik een zwak punt heb dan is het dat wel. Moleskine, Leuchtturm1917, Paperchase, Nuuna, … Klinkt mij als muziek in de oren. (Verjaardagscadeautip voor mij? De net genoemde merken zijn the way to go, muchas gracias, 31 oktober by the way).

De bulletjournal-kriebel is bij mij wat gezakt, het eeuwige todo-lijstje werd een beetje saai. En dus werd het tijd voor iets nieuws. Iets extreems. Iets nog plannender dan standaard geplande plannigheden.

Een HOME MANAGEMENT PLANNER

De gemiddelde Amerikaanse huisvrouw weet vast en zeker waar ik het over heb. Hoe het zit met het Belgische en Nederlandse volkje weet ik niet zo goed, maar ik zou zeggen: Pinterest your ass off en er zal een wereld voor je open gaan. (Of toch voor de plannerfreaks onder ons. De niet plannerfreaks zullen waarschijnlijk even een wenkbrauw optrekken en verder gaan met hun leven).

Kort gezegd: Een Home Management Planner is een persoonlijke planning ontworpen om je huishouden vlotter te runnen. Je houdt er je financiën bij, belangrijke data,  lijstjes zoals voorraden, medicatie, inpaklijsten, … Alles wat je zelf nodig en handig vindt om efficiënter je huishouden de baas te kunnen.

Ik hoor jullie al denken: ‘Euhm… volledig overbodig. Wat een tijdsverspilling.’ En daar geef ik jullie volledig gelijk in. Maar kijk, het is een hobby zoals de anderen. En ook al zal ik nooit of te nimmer in de buurt komen van iets wat lijkt op een ‘goede huisvrouw’, als ik ooit beslis om echt een goede huisvrouw te worden, dan heb ik de planner daarvoor al achter de hand. Want ik zou ik niet zijn als ik niet volop bezig ben met het ontwerpen van mijn plannerbladen.

En ik zou ik ook niet zijn als ik jullie daar niet van zou laten meegenieten!
Dus… Gratis en voor niks te downloaden: een inpakplanner*. Maak een lijst van alles wat je moet inpakken voordat je op vakantie vertrekt. Zo weet je zeker dat je niets vergeet!
YOU ARE VERY WELCOME!

*Enkel voor persoonlijk gebruik!

 

 

De kleine reiziger

Lou wil terug naar Griekenland.
I hear ya, sister! Ik wil ook terug naar Griekenland.

Ik zal niet zeggen dat reizen in mijn bloed zit (op de ‘bestemming onbekend, twee onderbroeken voor 7 weken in mijn reusachtige trekkingrugzak en ik zie wel’-manier). Maar vakantie wel. Vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand doen mijn hart sneller slaan.
Jammer genoeg was onze laatste vakantie amper 4 maanden geleden (het voelt als 4 jaar)  en moet er heel wat gespaard worden vooraleer we weer languit kunnen genieten.

Maar toeval bestaat niet. Terwijl ik samen met Lou zit te mijmeren over zon, zee en strand krijg ik een mailtje binnen, met de vraag of ik niet graag een wereldkaart aan mijn muur wil. Euh, ja, duuuuh! ‘Kies er maar eentje uit op de website’, luidt de boodschap. Oké, moet je mij geen twee keer zeggen. En in plaats van neuzen tussen de goedkoopste vluchten en kindvriendelijkste hotels zit ik te neuzen tussen meer dan 100 verschillende wereldkaarten.

Als rasechte moeder word ik meteen overvallen door twijfel. Kies ik er één met diertjes? Laat ik Lou er zelf één kiezen? Of neem ik er toch een die ik gewoon zelf heel mooi vind?

Ik besluit om mijn mommyguilt aan de kant te schuiven (Lou heeft al genoeg spullen 😉 ) en er gewoon zelf eentje te kiezen. Een grote poster? Een foto op zeildoek? Een canvas? De twijfel is niet meteen voorbij, dus na hulplijn Best Friend, ga ik voor een realistische kaart op canvas van 120X80cm.

Enkele dagen later kreeg ik mijn wereldkaart aan en kon het ontdekken beginnen. Ik had specifiek een wereldkaart gekozen waarop niet alleen de landen, maar ook steden te zien waren. Er waren nochtans ook echt prachtige kaarten, zoals die met aquarel of met inkt splashes, die ik moeilijk kon weerstaan, maar ik ging toch voor de educatievere versie (omdat aardrijkskunde niet bepaald mijn sterkste vak was).

 

Lou was meteen geïntrigeerd. Samen gingen we op zoek naar Kreta en Rhodos om daar herinneringen op te halen. Ik ging ook even langs Boedapest, wat was het daar mooi! Op Mallorca namen we in gedachten weer een duik in de zee. En nu we toch al in Spanje waren ging ik ook even langs Barcelona en Madrid om te proeven van de heerlijke tapas. Even vertellen over Londen en Montpellier en ook nog Amerika, omdat Oregon en California mijn grote dromen zijn.
Mijn vinger leidt ons uiteindelijk weer naar huis, België. ‘Waar mijn huisje staat’. zegt Lou.

Ondertussen heeft de wereldkaart een mooie plek gekregen in de woonkamer, we zijn er zo blij mee. En altijd als Lou zin heeft om naar Griekenland te vertrekken of als ik wil wegdromen bij vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand gaan we even kijken, mijmeren en fantaseren.
Dat is ook heel fijn.

 

Gratis design van de maand – Oktober

I love October. Lolololoooove. Het is herfst, de mooie kleuren, vallende blaadjes, beukenootjes rapen en wat nog meer. Het is gewoonweg zalig.
Misschien ben ik een beetje bevooroordeeld aangezien oktober ook ‘toevallig’ de maand is waarin ik verjaar. En drie jaar geleden werd oktober NOG leuker, want mijn dochter is ook in diezelfde maand geboren. Zoveel plezier en geluk in één maand.
Ik ben dus ook een van de weinigen die al van jongs af aan geobsedeerd is door Halloween, hekserij, pompoenen en verkleden. Jammer genoeg is trick or treating hier nog niet echt ingeburgerd, maar als ik kijk wat voor halloweenspul er ondertussen allemaal al in de supermarkten ligt, dan kan het toch niet lang meer duren?
Joepie!

Deze week dus een ontwerpje in oktober-stijl. Het zal zeker geen verrassing zijn dat dit op mijn telefoon én iPad én computer mijn bureaubladachtergrond is zeker?

Ook deze pompoen hebben? Je kan het bestand gratis downloaden (in JPEG en PNG-formaat). Dit bestand is voor persoonlijk gebruik. Commercieel gebruik is niet toegestaan.
You can download the JPEG and PNG-file for free. This file is for personal use only. Commercial use is not aloud.

DOWNLOAD PNG & JPEG FILE

Veel plezier er mee!

Voor de echte #Girlboss

Enkele dagen geleden werd ik uit de nood geholpen door iemand die ik leerde kennen op het online platvorm van Alfavrouwen. Super tof dat er mensen zijn die je, gratis en voor niks, helpen bij bepaalde dingen! Ik kreeg dus geen factuur, maar wilde wel graag iets terug doen. En dit is het dus geworden:

Een tasje voor een echte #Girlboss. Een beetje met pijn in het hart deed ik het tasje op de post, want ik vind hem zelf eigenlijk ook super leuk! Maar gelukkig was de ontvanger er ook heel blij mee!

Wat vinden jullie? Schuilt er ook een #girlboss in jou?

Moeders die spioneren

De eerste dagen dat Lou naar school ging kreeg ik langs alle kanten te horen: ‘Oh, zou je geen vlieg willen zijn? Eens meekijken wat ze doet, hoe ze het doet, hoe het gaat?’.
Logischerwijs was mijn antwoord ‘ja’, maar je weet dat dat niet kan (tot op heden heb ik bij mezelf nog geen magische krachten ontdekt), dus die gedachte plantte ik snel ergens ver weg in mijn achterhoofd.

TOT VANDAAG!

Gisteren kreeg ik een briefje van de juf waarin stond dat ze de kleuters mee zou nemen naar de markt om fruit te kopen. Ik weet niet of ze stil had gestaan bij de mogelijke gevolgen van de informatie die ze gaf, maar er stond ook bij dat ze meteen om 8u30 zouden vertrekken. IK WOON NAAST DE MARKT! Als ik mijn deur uitga zet ik precies 63 stappen voor ik op de markt ben!  Dus ik zet Lou om 8u20 af op school en wandel dan terug naar huis OVER DE MARKT!
Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik, na dat briefje van de juf gisteren, opeens heel veel overbodige spullen nodig had die je, uiteraard, enkel op de markt kan kopen.
Het klinkt misschien belachelijk, maar dit was gewoon mijn kans! Mijn kans om de vlieg te kunnen zijn die elke moeder wel eens wil zijn!

Ik had me goed voorbereid. Een vermomming (Lou mocht me absoluut niet zien of ze zou stante pede mee naar huis willen), telefoon voor fotootjes (maar die zijn mislukt), en een lijstje met etenswaren met een zo lang mogelijke houdbaarheidsperiode (want ik had dus eigenlijk niets nodig).

Ik verstopte me achter het olijvenkraam toen ik opeens een rijtje kleine kleuters twee aan twee, hand in hand naar het fruitkraam zag slenteren. Oh, wat een prachtig moment in mijn vliegenbestaan.
Alles bij elkaar duurde het nog geen tien minuten, maar ik heb zo veel (haha) bijgeleerd over mijn dochter! Namelijk dat ze de kleinste is van de klas (who knew!). Dat ze haar lengte niet als een beperking beschouwt en zonder gene andere kinderen wegduwt om vooraan te kunnen staan (oeps). Dat ze in klasverband blijkbaar geen mental breakdowns krijgt tijdens het winkelen (die zijn speciaal voor mij voorbehouden). Dat zij de reden is waarom de hele klas slentert, ze houdt de boel op met haar eeuwige slakkengangetje.
Het was GE-WEL-DIG.

De volgende keer wanneer iemand me vraagt of ik niet eens een vlieg zou willen zijn als Lou naar school gaat kan ik eerlijk zeggen: ‘been there, done that, and yes, it is awesome!’

En aangezien ik geen foto’s heb krijgen jullie gratis en voor niets een foto van enkele dagen geleden toen Lou mocht schilderen in de klas. You’re welcome!

Ik blijf altijd een kindje

Een gewoon ritje op de fiets. Zoals we er zovelen doen.

Lou is nu bijna 3 jaar en heeft altijd wel iets te zeggen. Haar mond staat nooit (ik zweer het, nooit!) stil. Vermoeiend soms, vaak grappig, soms food for thought. Op de fiets praat ze dan ook lustig verder. Duizenden woorden op een halve minuut tijd, met wat geluk hoor ik een zin of twee. De ‘s’, de ‘t’ en de letter ‘r’ komen er vaak nog niet helemaal uit en in combinatie met de wind wordt het al helemaal moeilijk. Maar ze telt, dat hoor ik goed, want dat doet ze zo vaak. Na nummer 6 slaagt ze nummer 7 en 8 over en springt van 9, 10 naar 12, dan 20, 30 en uiteindelijk 50 om dan terug bij 1 te beginnen.

Ze telt de voorbijgaande fietsers, het zijn er 20, 30 50, 1. Dan telt ze ons. Mama is 1, Louke is 2. 1 -2. 1-2. Wij zijn met twee, zegt ze. ‘Ik ben een kindje en jij bent groot’.

‘Dat klopt’ zeg ik. ‘Vroeger was ik ook een kindje, en nu ben ik al groot. Hoe lang blijf jij nog een kindje?’

Lou zegt: ‘Ik blijf altijd een kindje!’

Ze zegt het op zo’n overtuigende manier. Er zit geen enkele twijfel in haar stem of woorden. En ik schrik een beetje en mijn hart wordt verwarmd. Mijn onschuldige vraag maakt opeens zoveel emotie los bij mij. Lou blijft altijd een kindje, dat gelooft ze écht. Ze heeft nog geen besef van ouder worden en hoe de tijd vervliegt. Ze beseft niet dat ze zich misschien, net zoals haar mama, zorgen zal maken over de eerste grijze haren die veel te vroeg verschijnen, lachrimpels  die dieper worden en oma’s die net iets moeilijker de trap op kunnen dan enkele maanden voorheen. Ze kijkt niet met weemoed naar haar eigen babyfoto’s en ‘klaagt’ niet over de tijd die veel te snel gaat. Ze wil niet terug de tijd in om dingen opnieuw mee te maken of anders te doen. Lou zit in het nu. Ze leeft nu. Ze denkt aan nu. Soms aan morgen. Soms aan haar verjaardag. Maar ze denkt niet aan grijze haren, rimpels of doodgaan. Vandaag blijft ze kind. Vandaag blijft ze voor eeuwig een kind.