Emo-Ode aan Lou

Lieve Lou,
Je bent nu 1 jaar. En de tijd lijkt steeds sneller te gaan!
De eerste maanden heb je in mijn armen geleefd. Nergens anders kwam je tot rust, nergens anders wilde je zijn. En dat vond ik (meestal) niet erg. Want ik heb altijd maar 1 doel gehad. En dat is dat je altijd zou weten dat ik er voor je ben.
Sinds enkele weken neem je (letterlijk en figuurlijk) stapjes. Weg van mij. De armen van mama T zijn ook heel veilig, en man, wat is het leuk om te spelen en te lachen met haar! Je steekt nu ook je armen uit naar Mutti, Omi en je lieve meter en gaat graag op wandel met Nannie en Nono en Bompa & Bibi. En plezier maken met je tantes en nonkels, ja, da’s nu echt wel fijn! Je kijkt vaak nog achterom terwijl je ogen vragen: ‘mama, ben je er nog?’ En dan lach ik en zeg ik: ‘Ja Louke, mama gaat niet weg, speel maar rustig verder.’ En dat doe je dan ook.

Elke dag ben je een beetje zekerder van jezelf en een beetje zekerder van mij. Je zet een stapje verder weg van mij, omdat je erop kan vertrouwen dat ik er altijd wel zal zijn. En da’s wat ik heb gewild. Dat je stukje bij beetje de wereld kan gaan verkennen, rustig en op je eigen tempo, zonder angst.

Lieve Lou,

Als ik je nu, na een intens jaar als bijna één geleefd te hebben, zo gelukkig zie rondwandelen en kruipen, dan word ik overvallen door trots. Ik ben ongelooflijk trots op dit prachtige, magische, lieve, zachtaardige meisje. Trots en dankbaar dat ik je mama mag zijn. En intens, immens gelukkig met mijn prachtige dochter en waanzinnig lieve vrouw, mijn gezin.

Lieve Lou,

Jij kan mensen betoveren met je blik en met je lach. En dat doe je ook bij mij, elke dag opnieuw.

Lieve Lou,

Ik ben klaar met mijn zeemzoeterige, overemotionele ode aan jou (hoewel ik eerlijk gezegd vlotjes tot aan je derde levensjaar zou kunnen doorgaan). Ik zet deze brief nog op mijn blog en Facebook, maar voor de rest zal ik hem niet delen, zodat je je later niet moet schamen voor mijn overdreven emoties. Graag gedaan.

Lieve Lou,

Ik hou van jou. Eeuwig.

Fijne verwekkingsdag!

Voor een verjaardagsfeestje is het nog iets te vroeg, maar tijd om de verwekking van onze dochter te vieren is het wel!

Een beetje bizar misschien?

Dankzij de geweldige technologieën van spermadonatie en kunstmatige inseminatie weten we precies wanneer onze kleine Lou verwekt werd (of toch wanneer een sterke spermacel zijn best deed om mijn eitje te bereiken).

Op 5 februari 2015 vertrokken we met een enorme kriebel in de buik, slappe benen en een onwennige houding naar het ziekenhuis. Want… Het was de dag. DE DAG. De dag waarop we een eerste poging zouden ondernemen om zwanger te worden. Ik was niet van plan om te doemdenken en het slaagpercentage te berekenen. Neen, dit ging ‘m worden! Ik ging zwanger worden!

Na wekenlang (maandenlang) allerlei onderzoeken te ondergaan, van koude eendenbekken (down there) tot de liters bloed die telkens weer opnieuw nodig waren voor één of ander onderzoekje, was de inseminatie op zichzelf een piece of cake.
Benen open (dat was ondertussen al een beetje story of my life geworden, als je zwanger wil worden doe je niets anders. Maar ook in de ‘normale’ omstandigheden, dus eigenlijk niet zo speciaal), een kriebelig slangetje naar binnen en het ‘harde’ werk van een (hopelijk) slimme, knappe man met een geweldig gevoel voor humor wat laten rondzwemmen. Een kwartiertje liggen te liggen en KLAAR! O ja, natuurlijk ook nog een paar emotionele traantjes uitwisselen met mijn vrouw. En dan weer kleren aan. En naar huis. En beginnen wachten. En ook even langs de Quick passeren omdat je ervan overtuigd bent dat je ‘goestingskes’ al begonnen zijn. En ook kwaad worden om onbenulligheden omdat je ervan overtuigd bent dat je hormonen al in overdrive zijn.

Een week en twee zwangerschapstesten van het Kruidvat later… Niets, nada, noppes. Geen roze streepje, geen roze wolk. Wel een beetje buikpijn. Alsof ik mijn regels moest krijgen. En écht slecht gezind zijn. Alsof ik mijn regels moest krijgen. En een beetje misselijkheid. Die ik me zeker en vast aan het inbeelden ben omdat ik er allemaal te hard mee bezig ben.

37884df894812ec135208d1dc70df716

Nog een week later alwéér bloed laten afnemen voor de enige, echte, officiële zwangerschapstest. Al volop aan het nadenken over hoe ik dit volgende maand opnieuw moet doen. En dan misschien nog eens en nog eens en nog eens. Ik mag bellen voor de uitslag om 15u. Zeven helse uren wachten dus. Om 15u stipt glip ik achter een boekenrek (ik werk in een boekenwinkel, dus aan boekenrekken geen gebrek) om het telefoontje te plegen. Bezet. Al die vrouwen met hun inseminaties en ivf’en zijn op dit eigenste moment hetzelfde aan het doen. Aan het telefoneren om stipt 15u om allemaal op dezelfde boodschap te hopen. Sommigen krijgen de boodschap waarop ze op hoopten, anderen niet. Ik had nooit rekening gehouden met een negatief resultaat. En opeens begon ik na te denken: ‘hoe moet ik in godsnaam weer aan het werk na zo’n teleurstelling? Hoe kan ik mijn tranen inslikken, hoe kan ik doen alsof er niets aan de hand is? Hoe doen mensen dit? Opnieuw en opnieuw?’. Tijdens die hersenspinsels was ik ondertussen al zo’n 3 keer op de bezettoon gestuit en toen ik eindelijk een verpleegster te pakken kreeg stonden de tranen me al in de ogen. Bang voor het slechte nieuws.

Verpleegster: Proficiat, u bent zwanger!
Ik: Oh! (tussen de boeken stond ik wel redelijk veilig, maar tranen en hysterisch gelach zouden wel opgevallen zijn).
Verpleegster: Had je het verwacht?
Ik: Euh ja, eigenlijk wel. Allé ja, ik dacht het wel, maar ik durfde er niet op hopen. Maar ik wist het ergens wel. Alleen daarjuist begon ik bijna te wenen. Want ik wist het efkes niet meer. Maar dan nog dacht ik van wel hoor. Allé ja, geen idee, ik was niet echt heel zeker.

En dat awkward gesprek ging nog wel enkele minuten door.

keep-calm-i-m-pregnant-10

En toen begon ik weer te werken, met de grootste smile ever. ‘s Avonds vloeide de cava rijkelijk (maar not for me!) alsook de tranen van geluk. De 5e februari 2015 was een zotte dag. De dag waarop ons Louke ‘een Louke in wording’ was. Alleen wisten we dat nog niet. De dag die ik eigenlijk haatte, omdat het allemaal zo stom is dat wij door deze shit moeten omdat we een kind willen. Maar ook de mooiste dag van mijn leven, want ik ben vruchtbaar en heb deze shit maar één keer moeten doen in tegenstelling tot zovele andere mensen. Zo’n mooie dag, want toen is, zonder dat ik het wist, mijn leven pas echt begonnen.

Louke, Tahnee en mezelf: fijne verwekkingsdag gewenst! 

 

Baby baby: Samen slapen

Geen idee waarom, maar meer dan de helft van onze vrienden- en kennissenkring lijkt ons gek te verklaren.

Baby mee in bed? Oh nee!

Lou heeft nooit in haar eigen bed geslapen. Meteen de eerste nacht in het ziekenhuis lag ze op of naast me (onder me was niet aangewezen). Geen enkele verpleegster tikte me op de vingers of probeerde me te overtuigen om haar toch in dat o zo gezellige plastieken geval te steken.

Eens thuis gekomen stond haar bedje opgedekt en wel helemaal klaar. Maar tot op de dag van vandaag (zo’n 3 maanden later) heeft ze er nog steeds geen minuut in gelegen. Niet enkel omdat ze dat echt niet wil en zodoende de hele straat bij elkaar krijst, maar ook omdat het wel zo gezellig en gemakkelijk is, bij mama’s in bed.

Voor een Co-Sleeper (een open wiegje voor aan je eigen bed te zetten) hebben we geen plaats, dus ik verruilde moeiteloos mijn donsdeken met een ouderwets deken (voor de veiligheid) en nam Louke gewoon naast mij. ‘s Nachts, wanneer ze honger heeft, begint ze te piepen en te bewegen. En da’s mijn teken: hup, tiet eruit en eten geven (allemaal liggend weliswaar). Er komt geen gehuil aan te pas. Nee, wij slapen geen volledige nachten door, maar het lijkt er wel op. Ook al geef ik om de drie uur een voeding, Lou wordt niet wakker, mijn vrouw wordt niet (of amper) wakker en ik word maar half wakker. Ik hoor dus bij het kleine percentage vrouwen dat met een kleine baby niet aan een chronisch slaaptekort lijd (toegegeven, ik ga ook nog niet werken…). Mijn dochter krijgt eten wanneer ze wil en ligt op de koop toe lekker dicht en veilig tegen de warme buik van mama.

En het is niet eens wiegendood waar iedereen me voor waarschuwt! Dat zou ik namelijk verwachten. Ik bereidde me al voor op horrorverhalen over baby’s die stikken bij mama’s in bed, maar neen… Hetgeen waar (bijna) iedereen mee in blijkt te zitten is: ‘je gaat ze wel verwennen hoor’ of ‘straks gaat ze nooit alleen kunnen slapen’.

Punt 1: Baby’s kan je NIET verwennen! Ze hebben 9 maanden veilig, warm dicht bij jou (in jou!) gezeten. Heeft iemand ze toen verwend genoemd? Ze hebben het gewoon NODIG om de aanwezigheid van mama (en papa) te voelen. Geboren worden is al zo’n aanpassing. Ze hebben een behoorlijke inspanning moeten leveren tijdens de bevalling en opeens moeten ze zelf ademen en eten. Daarbij komt ook nog dat ze opeens door allerlei handen worden betast, ze worden aangekleed, gewassen, ze horen nieuwe geluiden en zien opeens allerlei dingen. SHOCK! Waar is het veilig? Bij mama! Waar ze de afgelopen 9 maanden in alle rust hebben kunnen doorbrengen. En langzaamaan beginnen ze te wennen aan hun nieuwe leven. Maar men zegt niet voor niets: 9 maanden in de buik, 9 maanden op de buik.

IMG_3610

Punt 2: Ooit al eens meegemaakt dat er een 18-jarige nog bij mammie of pappie slaapt? Nee dus. (Oké, toen ik dit bovenhaalde in een van de ‘samenslaapdiscussies’ kreeg ik prompt een voorbeeld van een 16-jarige jongen die effectief nog met mama samen slaapt. *zucht* Maar er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen!). Op een bepaald moment zijn kinderen er klaar voor om alleen te slapen. Dit geven ze zelf aan of begin je op een bepaald moment gewoon te oefenen. Ik ben echt niet van plan om binnen 15 jaar met mijn vrouw en 3 pubers in bed te liggen. Tegen dan liggen ze waarschijnlijk liever met hun eigen liefjes in bed. Geen paniek dus.

Nog even over wiegendood. Als je het gewend bent om samen te slapen (dus niet zo eens sporadisch samen uitgeput in de zetel slapen), in goede gezondheid verkeert, geen alcohol of drugs gebruikt is samen slapen echt niet gevaarlijker dan apart in een kinderbedje. In tegendeel: de ademhaling van mama herinnert kleine baby eraan om ook te ademen. En moest je baby plots toch eens beslissen om niet meer te ademen, je bent in de buurt en hebt een iets grotere kans om het ergste te voorkomen. En over rollen op je kind… Ik neem aan dat dat al bij mensen gebeurd is, maar ik kan alleen maar zeggen dat al mijn zintuigen op het hoogst mogelijke niveau functioneren. Ik verroer ‘s nachts geen vin en lig als een menselijk babyhekje rond mijn kind.

Verder zijn er nog voordelen: samenslaapkinderen zouden in hun latere leven minder angstig zijn, zijn gelukkiger, en ook gevoeliger… Kom! Hoe goed is dat? Zeker in een wereld die geregeerd wordt door angst!

Voilà. Ik heb mijn zegje gedaan (haaa, daar zijn die blogs toch goed voor!). Nog even melden dat ik niet-samenslapende ouders zeker niet veroordeel, maar zelf ook niet (meer) wens veroordeeld te worden om het wél samen slapen.

Elke ouder doet wat hij of zij het beste vindt voor zijn kind (nogmaals, uitzonderingen en zo … I know). En daar gaat het toch allemaal om… Een gelukkig kind hebben? Want gelukkige ouders = gelukkige kinderen. En gelukkige kinderen = gelukkige ouders.

12088564_756143327848265_8661415549258433483_n

Slaapwel!