Zelfzorg, hoe dan?

Na, alweer, verhuisd te zijn, na een nieuwe baby, na een full time job, na een nieuwe studie starten, na de boterhamdozen klaarmaken, de onderbroeken wassen, na het budgetteren, na verplicht sociaal gekeuvel, na het stofzuigen, dweilen, bedden verschonen, na het studeren, lezen, oefenen, na de hoofdpijn en de vermoeidheid, na het koken en de inkopen, na het douchen, de stijltang, de make up die de wallen wegwerkt, na de dagelijkse beweging en de 8000 stappen, na de tantrums en de huilbuien, na het huiswerk van de kinderen, na het knuffelen, na het slapen, na alles… Is er tijd voor zelfzorg. Maar ik heb geen bad.

photo created by senivpetro – Freepik

Hoe ik win als moeder

Deze ochtend kreeg ik onder mijn voeten van mijn eigen moeder. In haar dagelijkse leven is ze therapeut en journalist. Vooral therapeut. Vroeger vooral journalist. En blijkbaar vergeet ze soms hoe schrijven werkt, of toch zeker hoe schrijven voor mij werkt. Schrijven is verlossend en therapeutisch. Bij schrijven overdrijf ik vaak en graag, omdat ik zoek naar woorden die mooi of grappig passen in zingende zinnen. Dus, ik rolde met mijn ogen toen mijn moeder me toeriep dat ik wat liever voor mezelf moest zijn en dat ze het verschrikkelijk vond om dit bericht te lezen. In mijn ogen was dat bericht helemaal niet zo erg. Ik beschreef gewoon een stomme dag op een ietwat overdreven manier. Maar ondertussen gaat dat bericht de familie rond en is het blijkbaar not done om zo’n slechte dingen over jezelf te schrijven als je hoogzwanger bent. Zelfs niet als je er zingende zinnen van maakt.
En om iedereen gerust te stellen schrijf ik vandaag, op een dag waarop ik me alweer beter voel (zoals ik beloofde), een bericht over hoe ik win als moeder. Want zoals ik al zei, meestal vind ik mezelf een goede moeder, zo eentje die haar best doet waar ze kan.

Ik ben een schoolpoortmoeder. Babbeltjes met andere moeders zitten er niet in door Corona en zo, maar ik sta er wel. Elke dag om 20 na 3. Ik ben nog nooit te laat geweest. Trouw pik ik mijn dochter op die me altijd opgelucht in de armen valt. Als ik haar boekentas controleer is haar brooddoos leeg, die ik ondanks alle ochtendstress altijd heb weten vullen met boterhammetjes en extraatjes. WIN!
Ik breng mijn dochter trouw naar haar balletles (ook nu met Corona wat minden, want online les, maar toch). Ook al is het om 9u in de ochtend op een zaterdagochtend (wie verzint zoiets?!), wij staan er. Trouw. WIN!
Ik knutsel met mijn kind. Want Pinterest is mijn vriend. En als ik leuke knutselideetjes tegenkom, dan zetten we ons aan tafel met een snackje en een drankje en een overvloed aan glitters en het lijmpistool. En we spenderen uren samen en we babbelen en we lachen en we hangen vol verf en delen vol trots de knutselwerkjes uit aan grootouders en tantes en nonkels. WIN!
En wij gaan samen in bad. Ook al wordt het nu wel erg klein. Lou wil graag sàmen in bad. Dus gaan we samen in bad. WIN! En Lou wil graag sàmen in bed, want dat vindt ze gezellig en anders is ze bang. En dus heb ik, met het oog op de komst van de nieuwe baby, een co-sleepingbed gebouwd. Helemaal zelf. Drie meter breed, plaats voor wie wil. WIN!
En als ik eens kwaad ben geweest op Lou, uit frustratie om het een of het ander en niet omdat zij iets fout deed, dan bied ik mijn excuses aan. Dan zeg ik sorry, net zoals we haar aanleren om zich te excuseren als ze ergens de mist in gaat. En dan is zij degene die in mijn haren wrijft en zegt: ‘je blijft toch voor altijd de liefste mama’. WIN WIN WIN WIN WIN!

 

Hoe ik faal als moeder

Meestal vind ik mezelf een goede moeder. Ik probeer mijn perfectionisme achterwege te laten, ik ben me bewust van het feit dat ik alles alleen moet doen en probeer een beetje lief te zijn voor mezelf. Maar vandaag ben ik een falende moeder. Vandaag worden al mijn fouten en mankementen als een film die zich herhaalt afgespeeld in mijn hersenen.

De trigger? Een briefje van school dat me meldde dat mijn dochten haar leesniveau onvoldoende is. En dat is natuurlijk mijn schuld. Ik zou met haar moeten oefenen. Elke dag. Maar ik ben laks en heb medelijden. Ze is een jaartje overgeslagen en dus in haar hart nog een kleuter. Na een lange schooldag wil ze spelen en ontspannen. Ze wil niet lezen of schrijven op oefenblaadjes. Ze heeft geen zin in sommen en splitsingen. Ze wil een kamp bouwen en een filmpje kijken. Ze heeft honger en wil in bad. En ik ben maar alleen, dus ik kook en laat het bad vollopen, kijk vol trots naar haar kamp en speur de iPad af naar dat ene filmpje dat ze graag wilde zien. En tussendoor probeer ik haar te pushen om haar verplichte huiswerk nog te maken ook. Maar het extra lezen, het extra oefenen op sommen en schrijven… Daar heb ik het hart niet voor, ik zie haar zo graag spelen, na school moet ze spelen! En dus faal ik als moeder. Blijkbaar zo erg dat mijn dochter ook begint te ‘falen’ (niet in mijn ogen hoor, ze is nog maar vijf en ik ben ongelooflijk trots op haar). Maar het is moeilijk, want de school vraagt meer. En opeens voel ik me een slechte moeder. Want ik ben ook niet zo goed in regelmaat. Dat zou misschien wel helpen? En ik bestel minstens elke week eten. Da’s ook niet zo goed. En mijn kind krijgt soms cola. Jakkes! En ze loopt soms de hele dag in pyjama met ongekamde haren, ja, ook gewoon in het openbaar! En ik ben te moe om het schildergerief boven te halen voor haar. Lui wijf. En ze barst uit haar kleren omdat ik te zwanger en te moe ben om naar de winkel te gaan. Zucht… Vandaag voel ik me een falende moeder. Een slechte moeder. Vandaag haat ik het om alles altijd alleen te moeten doen. Vandaag wil ik mijn dochter gewoon in mijn armen nemen, haar haren aaien en zeggen dat het me spijt.

En morgen raap ik mijn brokken weer bij elkaar, probeer ze te lijmen en doe opnieuw mijn best. Mijn best om beter te zijn, niet perfect, wel beter.

 

Preggo update – 30 weken zwanger

Deze week ben ik 30 weken zwanger. Er zijn zo verschillende mijlpalen doorheen de zwangerschap: 12 weken, want dan ben je ‘veilig(er)’ en begin je aan je tweede trimester. Dan heb je 20 weken, want halfweg! Dan 24 weken, want je baby is levensvatbaar en dan nog eens op 27 weken want vanaf die termijn is de overlevingskans van je baby bij vroeggeboorte zeer hoog. Ironisch genoeg was het op 27 weken dat ik opstond en opeens een plas vruchtwater verloor. Ik wist direct dat mijn baby het zou overleven, maar ik kreeg ook zoveel beelden van buisjes en monitoren, couveuses en verpleegsters voor ogen. The panic was real. Ik ga er verder niet té diep op in gaan, maar moraal van het verhaal: ik heb/had een hoge vliesscheur, waardoor ik vruchtwater verloor. Gelukkig kan dat genezen en betekent het niet per se dat je ook meteen moet bevallen. Ik had geen weeën, geen ontsluiting, niks. Dus god zij dank, twee weken platte rust, geen vruchtwater meer verloren en stilletjes aan mijn vertrouwen in de zwangerschap terug beginnen krijgen.
Ondertussen zijn we weer 3 weken verder en komen we dus aan een nieuwe mijlpaal. 30 weken zwanger en dus ook in het derde trimester aanbeland. Voor mij was 30 weken een mijlpaal omdat het gewoon zo’n mooi rond getal was, maar nu ik de angst van een mogelijke vroeggeboorte heb ervaren is elke week erbij een mijlpijl. Nét iets meer vet rond die kleine botten van de baby, net iets betere longen voor die oh zo belangrijke zuurstof, net iets beter ontwikkelde hersenen en ga zo maar door. Elke week wanneer ik mijn lightbox mag aanpassen met een nieuw cijfertje is een week om te vieren en om dankbaar voor te zijn.

Maar de volgende écht grote mijlpaal zal binnen 7 weken zijn. Dan ben ik 37 weken zwanger en is mijn kleine baby hopelijk groot en sterk genoeg om thuis in mijn eigen, veilige woonkamer ter wereld te komen onder het waakzame oog van de grote zus.

En ondertussen geniet ik dankbaar van de schopjes en bewegingen die zich als een wonder afspelen in mijn baarmoeder. Ik probeer het gevoel vast te houden zodat ik hier voor eeuwig naar kan terug grijpen. Ook al liet mijn lichaam me even in de steek enkele weken geleden en was ik daardoor zéér teleurgesteld, ik begin weer te genieten, te vertrouwen en vooral dankbaar te zijn dat ik dit mag en kan meemaken. Is dat niet mooi?

hoofd of hart

Ik ben soms zo verscheurd tussen wat ik wil. De twee grootste thema’s in mijn leven zijn:

  1. het gemis van vs. de vrijheid van het niet hebben van een partner
  2. mijn manier van wonen/leven

Ik verder zal elaboreren…

Bij puntje 1. ben ik zeker dat er veel singles dit gevoel herkennen. Het leven wordt soms een beetje saai, de eenzame netflixavonden te frequent. Het zoveelste concert, de zoveelste rommelmarkt, het leuke etentje, … dat je uiteindelijk toch maar niet doet, want alleen is maar alleen en ook al ben je zelf wel fijn gezelschap, je bent eigenlijk tegen jezelf helemaal uitgebabbeld.
En op meer praktisch vlak is de huishuur in je eentje dragen soms verstikkend en zwaar, net zoals de rest van de rekeningen en de boodschappen. Soms zou je die partner even met hond later wandelen terwijl je zelf je kind van school haalt. Gaat hij koken terwijl je de was ophangt. Schenkt hij je een glaasje wijn in na een zware werkdag. Gewoon. En belangrijker nog, iemand die van je houdt, die je begrijpt en waardeert. Is er een beter gevoel dan dat?

Maar vrijheid. Vrijheid! Kom op, dit is toch onbetaalbaar? Ik schenk mijn eigen wijn wel in, ik dop mijn eigen boontjes. De huur betaal ik gewoon, nieuwe kleren zijn niet nodig. De zetel is van mij, net zoals de televisie. Er liggen geen geschoren baardharen in mijn wasbak, enkel mijn eigen haren die uitvallen met hopen, maar niemand, NIEMAND, die erover klaagt. Ik moet geen dopjes op de tandpasta draaien, ik kies wanneer ik eten uithaal of kook, ik laat de was lekker opstapelen om dan een heel weekend alles bij te werken tijdens het luidkeels meeblèren van een of andere karaokeplaylist op Spotify. Ik heb geen verantwoording af te leggen en ik kan niemand teleurstellen en zo heb ik het graag. En belangrijker nog, niemand kan me verlaten, bedriegen of kwetsen.

Bij puntje 2. komt weer die vrijheid enorm hard piepen. Enerzijds zit ik constant te plannen hoe ik ook een huisje of appartement zal kunnen kopen. Ik word angstig als ik besef dat ik geen inkomen heb dat voldoet aan de normen om te kunnen kopen, zelfs geen schoendoos. Hoe zit het voor later? Als ik zorg nodig heb en in een of ander zorgcentrum terecht kom?
Sparen is helaas nooit mijn talent geweest, ook al doe ik nog zo mijn best, er zit een beetje een gat in mijn hand en ik schaam me er voor. Maar het hebben van een eigen woning, je geld dus in ‘jezelf’ stoppen in plaats van huur te betalen klinkt als muziek in mijn oren. Ergens in het groen een leven opbouwen met hobby’s voor mezelf en de kinderen, een gevoel van veiligheid dat nooit zal kunnen worden geëvenaard.

Maar fuck veiligheid, er bestaat zoiets als VRIJHEID! Ik word zo enorm verscheurd tussen die twee. Maar de gedachte aan een omgebouwde camper doet me oprecht volledig wegzwijmelen. Ik en mijn twee kinderen, altijd onderweg, niet per se ver weg. Een leven zonder strakke planning, zonder moetjes, maar vooral veel magjes. Een leven met heel veel en intens samenzijn en genieten van de dingen. Thuisonderwijs en onderwegwerken en daarnaast heel veel ontdekken. Het doen met veel minder, eindelijk die spullen loslaten die ik in de loop der jaren bij elkaar kocht om mezelf een tijdelijke boost van ‘geluk’ te doen ervaren, het gewoon doen met ‘onszelf’. En ook hier niet op zoek gaan naar een vorm van perfectie, maar vooral meer ‘zijn’, in goede en kwade dagen.

In tussentijd ploeter ik maar wat verder, probeer ik onderscheid te maken tussen eeuwige dromen (waar ik enorm van geniet trouwens) en het leven dat ik effectief wil nastreven.
Het belangrijkste om te beseffen is: je kan altijd verhuizen, vluchten, reizen, je verliezen in nieuwe contacten en mensen, … Maar je neemt jezelf altijd mee. Dus ga er niet van uit dat die verhuizing, die reis of die nieuwe liefde in je leven al je problemen gaan oplossen, want dat is gewoon je eigen taak.

 

People photo created by jcomp – www.freepik.com

Writersblock

Iets waar ik al een hele tijd last van heb, maar het wordt steeds duidelijker en duidelijker voor mij. De befaamde wirtersblock! Vroeger (lees afgelopen jaren) kon ik het weinige schrijven toewijden aan ‘druk druk druk’. Dochter opvoeden, werken, huishouden, crossfit en in het beste geval nog wat plezier tussendoor. Maar ik heb net een half jaar jobloos thuis gezeten door Corona en meer dan twee blogs zijn er ook niet uit voortgekomen. Wel enkele concepten en een honderdtal ideetjes, maar ik krijg het niet op papier. Het lukt me gewoon niet.

Ik ben nooit tevreden met wat ik schrijf en ondanks het feit dat ik zelden of nooit negatieve commentaar krijg ben ik door de huidige, extreem harde, online wereld bang geworden om te delen. En dan blokkeer ik en vallen de woorden uit mijn hoofd. Dan vraag ik me af waarom ik bepaalde dingen zou delen, want wie heeft er eigenlijk boodschap aan, wie is er geïnteresseerd? Waarom zou ik mezelf bloot geven, waarom zou ik mijn zwaktes laten zien? Waarom zou ik delen wat mijn grote dromen zijn? Wie wil dat nu eigenlijk weten?

Maar punt blijft wel… Ik vond bloggen altijd zo leuk, ik kon zo genieten van schrijven. En door al dit geanalyseer, dodelijk perfectionisme en deze onzekerheid ben ik plezier in een fijne hobby kwijt geraakt. En daar wil ik nu iets aan veranderen. Ik wil weer schrijven, ik gà weer schrijven. Niet altijd interessant of uitgebreid, maar waarschijnlijk wel therapeutisch. En ondanks het feit dat ik het natuurlijk wel fijn vind dat mijn blogs gelezen worden door jullie ga ik even doen alsof jullie niet bestaan. Alsof ik enkel schrijf voor mezelf, om zo weer in te zien dat dit niet eng of gevaarlijk is. Dat jezelf openstellen (voor jezelf of anderen) écht wel oké is. Ik ben heel hard en streng voor mezelf en voel vaak dat ik tekort schiet, alsof het nooit goed genoeg is. Maar realiteit is: ik doe mijn best. Ik doe veel niet perfect, maar heel veel goed genoeg. En waar ik al jarenlang probeer om mijn dochter aan te leren dat perfect écht niet moet besef ik dat ik mezelf dit ook mag proberen aanleren. Kinderen leren namelijk niet door wat je hen zegt, maar door voorbeeld.

Et voilà, zo zetten we 2021 in met een belangrijk voornemen.
Tot snel <3

Nu ik 30 ben

Gisteren werd ik 30. Een verjaardag om nooit te vergeten. Mensen knuffelen en kussen is zo goed al verboden. Iedereen zit thuis, cafés en restaurants zijn gesloten, de lockdown werd afgekondigd en moeders en vaders zijn volop oplossingen aan het zoeken om de verlengde herfstvakantie te overbruggen. Om maar te zeggen… Het was een speciale verjaardag.

Ooit, in wat nu een ver verleden lijkt te zijn, was ik van plan om een feest te geven. Ja echt, IK!
Ik ben niet bepaald van de party’s en al helemaal niet als ik zelf verantwoordelijk ben voor het plezier van volledig verschillende soorten mensen die ik samenprop in een living vol verwachtingen en hapjes die me nét iets te veel stress hadden bezorgd. Maar dit jaar ging ik het doen, ik ging het echt doen! Ik hoef er verder niet op in te gaan dat een illegaal lockdown feestje niet voor mij is weggelegd en ik dus het volledige joepie-feest-ik-word-dertig-idee volledig uit mijn hoofd heb gezet.

 

Het werd een  rustige dag. Zo eentje met Monopoly spelen en halloweendonuts bestellen. Eentje met veel zetelhangen en lekker eten. En ook eentje met veel liefde en warmte, een met nieuwe plannen voor een simpeler leven, een die ik nooit zal vergeten.

En aan alle mensen die zeiden: ‘welkom op tram 3’…. Een welgemeende Fuck You 😉

Brieven aan mezelf

Ik weet niet meer precies hoe en ook niet precies wanneer, maar op het bepaald moment in mijn leven (ergens in 2012) leerde ik de website futureme.org kennen. De naam van de website zegt het zelf al wel zo’n beetje, maar het is dus de bedoeling dat je brieven schrijft (of eigenlijk e-mails typt) naar jezelf in de toekomst. Uiteraard vergeet je na een maand al dat je naar jezelf schreef en je weet al helemaal niet wanneer je je brief zou laten aankomen op je e-mailadres. Dus als er dan zo’n brief in je mailbox terecht komt is het altijd een leuke verrassing.

Mijn eerste mail aan mezelf schreef ik op 3 januari 2012. Volgens mijn berekeningen zou ik op dat moment 21 moeten zijn. Als datum waarop de mail moest aankomen koos ik exact 1 jaar later, 3 januari 2013.
Ik zou hem uit de grond van mijn hart willen posten, maar eerlijk gezegd zijn ze nogal persoonlijk (of ik ben gewoon niet open genoeg, kan ook 😉 ).

In de acht jaar dat ik futureme nu gebruik heb ik zo al 11 brieven naar mezelf geschreven (en ik weet dat er nog onderweg zijn). De brief die het langst in de tijd heeft gereisd was eentje dat ik schreef op 27 december 2012 en die 5 jaar later toekwam, op 27 december 2017 dus.

Die brief brief was pijnlijk en hartverwarmend tegelijkertijd. Er stonden enorm veel dromen en doelen in waaronder 1 of 2 kinderen hebben. En op dat moment had ik al een prachtige dochter van 2 jaar.
Maar er stonden ook dromen en doelen in die ondertussen al gepasseerd waren. Ik wilde getrouwd zijn en in een leuk appartement wonen. En dat heb ik gehad. Maar het was maar van korte duur. Het was best confronterend om te lezen dat ik op zo’n korte tijd belangrijke dingen had gehad, maar die ook zo snel had moeten ‘afgeven’. Ik was getrouwd geweest en woonde leuk, maar was ook weer snel gescheiden en woonde terug bij mijn moeder. Auwch!

Maar ondanks die pijnlijke dingen is het geweldig om te lezen waar je op dat moment mee bezig was in je leven. Je vergeet snel de kleine en grote dingen. Je vergeet hoe snel te dingen behaalt, je vergeet dat je wel trots mag zijn om de doelen die je behaalt, hoe groot of klein ze ook zijn.

Vandaag heb ik weer twee nieuwe mails aan mezelf geschreven. Die zullen in de nabije én minder nabije toekomst in mijn mailbox verschijnen. En ik ben nu al benieuwd wat er tegen dan weer allemaal anders zal zijn.

Wie wil dit ook eens proberen?

 

 

Goede Voornemens: Update 1

We zijn nu bijna in de vijfde maand van het jaar. Ik moet toegeven dat ik me niet bewust heb bezig gehouden met mijn voornemens. Wat ik wel weet is dat mijn doelen altijd ongeveer hetzelfde zijn, of het nu januari of augustus is, dus laten we eens kijken waar ik (onbewust) progressie in heb gemaakt (of niet), deze afgelopen weken.
De update van vandaag schrijf ik cursief.

 

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
    ***
    Oké, dit is een belangrijke. Ik laat niet altijd merken hoe erg ik het eigenlijk vind dat ik zoveel ben bijgekomen de afgelopen jaren (sinds mijn zwangerschap). Tegen nieuwjaar 2020 woog ik bijna evenveel als toen ik hoogzwanger was van mijn dochter. En eerlijk gezegd wilde mijn hoofd dat absoluut niet accepteren.

    Ik ben in januari effectief gestart met weer één of ander dieet. Dat ik uiteraard heb opgegeven omdat de take-way hier in Antwerpen blijft lonken naar me. Enkele weken later probeerde ik opnieuw. Helaas. Toen kwam die Covid19-lockdown en zat ik al snel weer op hetzelfde gewicht als in januari. 
    EN TOEN OPEENS… 
    Mijn broer nodigde me uit om een challenge te doen. Mijn laatste dieetpoging was ondertussen al lang genoeg vergeten om weer genoeg motivatie bijeen geraapt te hebben, dus vol goede moed begonnen we (nu bijna 30 dagen geleden). En het lukt zowaar. Ik kook bijna elke dag vers en houd me aan kleinere porties. Ik let op de hoeveelheid vetstof waarmee ik kook (die was eerlijk gezegd dramatisch…. Boter en olie is gewoon zo lekker) en suiker is op dit moment geen issue. Waar mensen heel veel stress en last ondervinden van het Coronavirus, ervaar ik vooral rust. En sinds de lockdown heb ik geen enkele eetaanval meer gehad. Ik heb geen emoties ervaren die ik heb willen ‘verzorgen’ met allerhande ongezonde voeding. Ik eet uiteraard niet perfect, hallo diepvriespizza!, maar ik zorg dat het past binnen het kader van gezonde voeding. En ik voel me goed. En ik ben trots op mezelf. Er is een dikke 3kg af en ik blijf rustig verder doen.
    Als deze lockdown voorbij is (wat bijna zal zijn, gok ik) en ik weer aan het werk moet en Lou naar school moet brengen, en dit moet, en daar naartoe moet, en zus en zo en meer en verder, … hoop ik dat ik een manier kan vinden om met deze stress om te gaan. Het is nu eenmaal heel duidelijk geworden dat ik veel hooggevoeliger ben dan ik dacht, en veel meer stress heb in het dagelijkse leven dan ik dacht. Dus op mijn to do lijst: leren omgaan met de stress van het dagelijkse leven!

 

  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
    ***
    Tja en tja… Laten we zeggen dat dat 2 keer per week sporten wel lukt, zelfs in Coronatijden. Maar ik heb absoluut niet het gevoel alsof ik op sportvlak goed bezig ben. Mijn motivatie is 0,0… Of misschien zelfs onder 0. Maar laten we eerlijk zijn, ik heb nooit een grote motivatie gehad om te sporten. Sport is nooit mijn ding geweest, maar ik doe het vooral omdat ik gezonder, sterker en slanker wilde worden. Het proces van nààr de Crossfit gaan en daar gecoacht worden heeft voor mij mijn ogen enorm geopend. Maar nu de deuren van Crossfit Antwerpen gesloten zijn, zijn mijn ogen ook weer gesloten.Ja, ik probeer af en toe een online work-out te doen en elke ochtend start ik mijn dag met 10 minuten op de crosstrainer te staan (alles is beter dan niet, toch?). Maar daar blijft het bij. Geen motivatie. Ik wil terug naar de sportschool kunnen!
    En 8000 stappen. Haha, een grote grap. Soms heb ik dagen van 12000 stappen. En op andere dagen heb ik er 3500. Dus dat goede voornemen is al foutu. Maar ik kan er alsnog aan blijven werken natuurlijk…

  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
    ***
    Als ik me niet vergis is dit ondertussen mijn vijfde bericht sinds het bericht over mijn goede voornemens. Dat kan uiteraard veel beter, mààr het is al een enorme verbetering sinds vorig jaar én het jaar ervoor. Dus voor dit voornemen ben ik op dit moment zeker aan het slagen!

  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
    ***
    Ik heb periodes van bepaalde hobby’s. Om de zoveel maanden maakt het ene dan weer plaats voor het andere. Hoewel ik op dit moment nog steeds in mijn ‘journal-fase’ zit (die duurt ondertussen al heel lang), ben ik ook weer overgeschakeld naar een oude liefde. Naaien… Ik heb vroeger zo enorm veel genaaid. Youtube en internet was in die tijd nog niet zo groot als het nu is. Mijn moeder leerde mij enkele basisstappen en vanaf toen was ik vertrokken. Ik maakte bizarre rokken en jurken, handtassen, dekentjes, broeken, … Ik leerde met patronen werken en begon beter en beter te worden. En toen, na enkele jaren, is mijn liefde voor naaien zachtjes uitgedoofd.  Ik kan er mijn vinger nog steeds niet op leggen  hoe dat precies komt, maar ik kreeg een beetje een aversie tegen naaien. En afgelopen jaren als er gevraagd werd naar mijn hobby’s zei ik steevast: naaien! Terwijl ik in realiteit in geen jaren nog achter de machine had gezeten. Maar naaien was in mijn jongere jaren een deel van mijn persoonlijkheid geworden en ik kon het idee dat naaien niet langer bij mij hoort blijkbaar moeilijk verkroppen. Afgelopen maanden heb ik er vrede mee genomen dat ik niet graag meer naai en dat is oké.En toen kwam Covid19 en moesten er opeens mondmaskers zijn.
    Ik stond op technisch werkloos en had een immense bak stoffen die stof lagen te vangen (ha-ha-ha), want ondanks mijn liefde voor naaien weg was, was de liefde voor stof kopen nog wel steeds aanwezig. 
    Ik ben begonnen met mondmaskers naaien. Eerst voor mezelf en mijn moeder. Dan voor oma. Ondertussen voor mijn ex-schoonvader en zijn werknemers. Toen andere familieleden. Dan een oudere vrouw in de straat. Die vrouw gaf dan weer mijn telefoonnummer door aan… En zo voort en zo verder. Ik heb al uren genaaid ondertussen. En met die uren eentonig werken aan mondmaskers is, raar maar waar, de liefde voor het naaien stilletjes aan terug gekomen. En hoewel het nu nog steeds bij mondmaskers blijft begin ik wel de goesting te krijgen om weer eens wat pennenzakken te naaien en een jurkje voor Lou. En misschien zelfs een rok voor mezelf.

  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
    ***
    Eén woord: fail. Of neen, twee woorden: FAIL FAIL. Ik ben zo chaotisch dat ik er zelf moe van word. En lui… Ja eerlijk, ik ben lui.

  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
    ***
    Ik wàs goed bezig. En toen kwam… raad eens…? Juist, CORONA! De uitkering die ik krijg is net voldoende om mijn vaste kosten te betalen. Dus ik moet wel aan mijn spaargeld komen… Mààr, gezien ik nu focus op gezonde voeding en geen fastfood meer bestel spaar ik ENORM veel geld uit, ja echt waar. Ik heb mezelf dan ook beloond met de aankoop van een nieuwe Traveler’s Notebook (OMG! YES!). Als die hier wordt geleverd maak ik een unboxingblog!

  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle
    ***
    #foreveralone #wiewilvanmijhoudenaub?

Eén jaar Crossfit

Op 3 maart 2019 ging ik met knikkende knieën, zweterige handpalmen en een kleine paniekaanval naar mijn eerste Crossfitles.

Begin 2019 had ik besloten dat ik echt iets moest veranderen in mijn leven. Ik wilde niet alleen wat kilo’s kwijt en mijn conditie verbeteren, maar ik wilde vooral eens iets bereiken (volhouden). Ik kan me nu moeilijk herinneren in welke mate in ongelukkig was, maar ik kan wel voelen hoe gelukkig ik nu ben en dat is alvast een heel groot verschil.
Ik zat dus duidelijk niet goed in mijn vel (al heel mijn leven niet eigenlijk 😉 ), voelde me opgesloten, had een hele kleine cirkel van vrienden en was best eenzaam, het single-mom zijn was (en is) heel zwaar en ik voelde mezelf meer en meer vluchten van het leven.  Ik ben van nature uit al een introvert die niets liever doet dan binnen, in mijn coconnetje, te zitten. Maar wanneer wordt zoiets ongezond? Wanneer wordt dat gezellige coconnetje een zwaar beveiligde bunker waar niemand, inclusief mezelf, in of uit kan?

Op een bepaald moment wist ik dat het zo niet meer verder kon. En dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt om een proefles Crossfit vast te leggen.
Ik trommelde àl mijn vrienden op om mee die eerste les te doen. Ik MOEST en ZOU iemand bij me hebben om mij hierdoor te sleuren. Maar, zoals ik al zei, was mijn sociale cirkel niet heel erg groot, dus toen mijn twee vriendinnen niet konden, mijn broer niet kon en zélfs een vriend van mijn broer die ik niet eens echt kende niet kon begon ik te panikeren. Zou ik afzeggen of niet? Zou ik gaan? Kan ik gaan? Kan ik dit? Zal ik flauwvallen? Me belachelijk maken?

Ik ben gegaan. Helemaal alleen. En ik heb me achteraf nog nooit zo goed gevoeld. Niet enkel vanwege het sporten, maar vooral omdat ik dit alleen had gedaan. Helemaal alleen.
Ik voelde me… Onoverwinnelijk. En voor velen klinkt dit misschien belachelijk, maar voor mij was het een van de grootste stappen die ik in mijn leven had genomen. Ik ben niet anders gewoon dan leven met een constant loerende depressie, paniekaanvallen en teleurstelling in mezelf. Dus ja, ik voelde me onoverwinnelijk. Voor de allereerste keer had ik mijn leven zelf in handen genomen, door een kleine, maar krachtige stap te nemen.

 

En als je nu denkt dat van toen uit alles perfect ging, dan moet ik je teleurstellen. De maand die volgde was ik voor elke workout nog zo nerveus dat ik dacht dat ik zou flauwvallen. Ik zou het niet kunnen, ik ben de slechtste van allemaal, ik ben de traagste, ik word uitgelachen, … Een leven lang van onzekerheid en angst lost je natuurlijk niet op 1-2-3 op. Maar langzaamaan begon ik mijn plaats te vinden. Er groeiden vriendschappen, er kwam basisconditie, er kwam kracht waarvan ik niet wist dat ik ze ooit zou hebben en vooral kwam er vertrouwen. In mezelf. Buiten natuurlijk bevallen had mijn lichaam me nog nooit het gevoel gegeven alsof het iets kon, alsof het waardevol was. Mijn lichaam was er en ik moest het er maar mee doen, daar had ik al ‘vrede’ mee genomen. Maar door zo’n drie keer per week naar Crossfit te gaan begon ik van mijn lichaam te houden. Niet omdat het er gestroomlijnd en perfect uitziet, maar omdat het mij draagt, omdat het dingen kàn, veel meer dan ik dacht. Ik zeg wanneer mijn lichaam moet doorzetten en hoe lang. Ik draag mijn lichaam op om niet te stoppen wanneer het moeilijk wordt. Ik beveel mijn lichaam om eerst het rondje af te maken en dan pas te rusten. En voor iemand die, zowel mentaal als fysiek, altijd de gemakkelijkste weg koos was dit een hele aanpassing.

Bij crossfit is het, voor mij toch, niet enkel de sport. Hoewel een barbell boven je hoofd houden het ultieme gevoel van kicken is. Maar het is vooral het groepsgevoel en de coaches. Zonder judgement en zonder neerkijken. De ‘goed gedaan’ achteraf. Het vertrouwen dat ze in je hebben op momenten dat je het zelf niet hebt. Wat een openbaring om deel te mogen uitmaken van een groep die gewoon nog weet hoe het is om vriendelijk te zijn tegen elkaar.

Ondertussen zijn we een jaar verder. Ben ik afgevallen? Nee (integendeel zelfs). Ben ik sterker? Ja. Ben ik gelukkiger? Ja. Is mijn conditie beter? Ja. Ben ik nog steeds een van de minst goede crossfitters in mijn box? Ja. Vind ik dat erg? Nee. Is mijn sociale kring groter? Ja. Ben ik een betere moeder? Ja. Ben ik nog steeds een introvert? Ja. Kom ik graag buiten? Ja. Ben ik nog angstig in bepaalde (nieuwe) situaties? Ja. Durf ik die nieuwe situaties aangaan? Ja.

Dus… Dank je wel Crossfit Antwerpen om samen met mij mijn leven te veranderen, voorbij enkel het fysieke.