Brieven aan mezelf

Ik weet niet meer precies hoe en ook niet precies wanneer, maar op het bepaald moment in mijn leven (ergens in 2012) leerde ik de website futureme.org kennen. De naam van de website zegt het zelf al wel zo’n beetje, maar het is dus de bedoeling dat je brieven schrijft (of eigenlijk e-mails typt) naar jezelf in de toekomst. Uiteraard vergeet je na een maand al dat je naar jezelf schreef en je weet al helemaal niet wanneer je je brief zou laten aankomen op je e-mailadres. Dus als er dan zo’n brief in je mailbox terecht komt is het altijd een leuke verrassing.

Mijn eerste mail aan mezelf schreef ik op 3 januari 2012. Volgens mijn berekeningen zou ik op dat moment 21 moeten zijn. Als datum waarop de mail moest aankomen koos ik exact 1 jaar later, 3 januari 2013.
Ik zou hem uit de grond van mijn hart willen posten, maar eerlijk gezegd zijn ze nogal persoonlijk (of ik ben gewoon niet open genoeg, kan ook 😉 ).

In de acht jaar dat ik futureme nu gebruik heb ik zo al 11 brieven naar mezelf geschreven (en ik weet dat er nog onderweg zijn). De brief die het langst in de tijd heeft gereisd was eentje dat ik schreef op 27 december 2012 en die 5 jaar later toekwam, op 27 december 2017 dus.

Die brief brief was pijnlijk en hartverwarmend tegelijkertijd. Er stonden enorm veel dromen en doelen in waaronder 1 of 2 kinderen hebben. En op dat moment had ik al een prachtige dochter van 2 jaar.
Maar er stonden ook dromen en doelen in die ondertussen al gepasseerd waren. Ik wilde getrouwd zijn en in een leuk appartement wonen. En dat heb ik gehad. Maar het was maar van korte duur. Het was best confronterend om te lezen dat ik op zo’n korte tijd belangrijke dingen had gehad, maar die ook zo snel had moeten ‘afgeven’. Ik was getrouwd geweest en woonde leuk, maar was ook weer snel gescheiden en woonde terug bij mijn moeder. Auwch!

Maar ondanks die pijnlijke dingen is het geweldig om te lezen waar je op dat moment mee bezig was in je leven. Je vergeet snel de kleine en grote dingen. Je vergeet hoe snel te dingen behaalt, je vergeet dat je wel trots mag zijn om de doelen die je behaalt, hoe groot of klein ze ook zijn.

Vandaag heb ik weer twee nieuwe mails aan mezelf geschreven. Die zullen in de nabije én minder nabije toekomst in mijn mailbox verschijnen. En ik ben nu al benieuwd wat er tegen dan weer allemaal anders zal zijn.

Wie wil dit ook eens proberen?

 

 

Goede Voornemens: Update 1

We zijn nu bijna in de vijfde maand van het jaar. Ik moet toegeven dat ik me niet bewust heb bezig gehouden met mijn voornemens. Wat ik wel weet is dat mijn doelen altijd ongeveer hetzelfde zijn, of het nu januari of augustus is, dus laten we eens kijken waar ik (onbewust) progressie in heb gemaakt (of niet), deze afgelopen weken.
De update van vandaag schrijf ik cursief.

 

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
    ***
    Oké, dit is een belangrijke. Ik laat niet altijd merken hoe erg ik het eigenlijk vind dat ik zoveel ben bijgekomen de afgelopen jaren (sinds mijn zwangerschap). Tegen nieuwjaar 2020 woog ik bijna evenveel als toen ik hoogzwanger was van mijn dochter. En eerlijk gezegd wilde mijn hoofd dat absoluut niet accepteren.

    Ik ben in januari effectief gestart met weer één of ander dieet. Dat ik uiteraard heb opgegeven omdat de take-way hier in Antwerpen blijft lonken naar me. Enkele weken later probeerde ik opnieuw. Helaas. Toen kwam die Covid19-lockdown en zat ik al snel weer op hetzelfde gewicht als in januari. 
    EN TOEN OPEENS… 
    Mijn broer nodigde me uit om een challenge te doen. Mijn laatste dieetpoging was ondertussen al lang genoeg vergeten om weer genoeg motivatie bijeen geraapt te hebben, dus vol goede moed begonnen we (nu bijna 30 dagen geleden). En het lukt zowaar. Ik kook bijna elke dag vers en houd me aan kleinere porties. Ik let op de hoeveelheid vetstof waarmee ik kook (die was eerlijk gezegd dramatisch…. Boter en olie is gewoon zo lekker) en suiker is op dit moment geen issue. Waar mensen heel veel stress en last ondervinden van het Coronavirus, ervaar ik vooral rust. En sinds de lockdown heb ik geen enkele eetaanval meer gehad. Ik heb geen emoties ervaren die ik heb willen ‘verzorgen’ met allerhande ongezonde voeding. Ik eet uiteraard niet perfect, hallo diepvriespizza!, maar ik zorg dat het past binnen het kader van gezonde voeding. En ik voel me goed. En ik ben trots op mezelf. Er is een dikke 3kg af en ik blijf rustig verder doen.
    Als deze lockdown voorbij is (wat bijna zal zijn, gok ik) en ik weer aan het werk moet en Lou naar school moet brengen, en dit moet, en daar naartoe moet, en zus en zo en meer en verder, … hoop ik dat ik een manier kan vinden om met deze stress om te gaan. Het is nu eenmaal heel duidelijk geworden dat ik veel hooggevoeliger ben dan ik dacht, en veel meer stress heb in het dagelijkse leven dan ik dacht. Dus op mijn to do lijst: leren omgaan met de stress van het dagelijkse leven!

 

  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
    ***
    Tja en tja… Laten we zeggen dat dat 2 keer per week sporten wel lukt, zelfs in Coronatijden. Maar ik heb absoluut niet het gevoel alsof ik op sportvlak goed bezig ben. Mijn motivatie is 0,0… Of misschien zelfs onder 0. Maar laten we eerlijk zijn, ik heb nooit een grote motivatie gehad om te sporten. Sport is nooit mijn ding geweest, maar ik doe het vooral omdat ik gezonder, sterker en slanker wilde worden. Het proces van nààr de Crossfit gaan en daar gecoacht worden heeft voor mij mijn ogen enorm geopend. Maar nu de deuren van Crossfit Antwerpen gesloten zijn, zijn mijn ogen ook weer gesloten.Ja, ik probeer af en toe een online work-out te doen en elke ochtend start ik mijn dag met 10 minuten op de crosstrainer te staan (alles is beter dan niet, toch?). Maar daar blijft het bij. Geen motivatie. Ik wil terug naar de sportschool kunnen!
    En 8000 stappen. Haha, een grote grap. Soms heb ik dagen van 12000 stappen. En op andere dagen heb ik er 3500. Dus dat goede voornemen is al foutu. Maar ik kan er alsnog aan blijven werken natuurlijk…

  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
    ***
    Als ik me niet vergis is dit ondertussen mijn vijfde bericht sinds het bericht over mijn goede voornemens. Dat kan uiteraard veel beter, mààr het is al een enorme verbetering sinds vorig jaar én het jaar ervoor. Dus voor dit voornemen ben ik op dit moment zeker aan het slagen!

  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
    ***
    Ik heb periodes van bepaalde hobby’s. Om de zoveel maanden maakt het ene dan weer plaats voor het andere. Hoewel ik op dit moment nog steeds in mijn ‘journal-fase’ zit (die duurt ondertussen al heel lang), ben ik ook weer overgeschakeld naar een oude liefde. Naaien… Ik heb vroeger zo enorm veel genaaid. Youtube en internet was in die tijd nog niet zo groot als het nu is. Mijn moeder leerde mij enkele basisstappen en vanaf toen was ik vertrokken. Ik maakte bizarre rokken en jurken, handtassen, dekentjes, broeken, … Ik leerde met patronen werken en begon beter en beter te worden. En toen, na enkele jaren, is mijn liefde voor naaien zachtjes uitgedoofd.  Ik kan er mijn vinger nog steeds niet op leggen  hoe dat precies komt, maar ik kreeg een beetje een aversie tegen naaien. En afgelopen jaren als er gevraagd werd naar mijn hobby’s zei ik steevast: naaien! Terwijl ik in realiteit in geen jaren nog achter de machine had gezeten. Maar naaien was in mijn jongere jaren een deel van mijn persoonlijkheid geworden en ik kon het idee dat naaien niet langer bij mij hoort blijkbaar moeilijk verkroppen. Afgelopen maanden heb ik er vrede mee genomen dat ik niet graag meer naai en dat is oké.En toen kwam Covid19 en moesten er opeens mondmaskers zijn.
    Ik stond op technisch werkloos en had een immense bak stoffen die stof lagen te vangen (ha-ha-ha), want ondanks mijn liefde voor naaien weg was, was de liefde voor stof kopen nog wel steeds aanwezig. 
    Ik ben begonnen met mondmaskers naaien. Eerst voor mezelf en mijn moeder. Dan voor oma. Ondertussen voor mijn ex-schoonvader en zijn werknemers. Toen andere familieleden. Dan een oudere vrouw in de straat. Die vrouw gaf dan weer mijn telefoonnummer door aan… En zo voort en zo verder. Ik heb al uren genaaid ondertussen. En met die uren eentonig werken aan mondmaskers is, raar maar waar, de liefde voor het naaien stilletjes aan terug gekomen. En hoewel het nu nog steeds bij mondmaskers blijft begin ik wel de goesting te krijgen om weer eens wat pennenzakken te naaien en een jurkje voor Lou. En misschien zelfs een rok voor mezelf.

  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
    ***
    Eén woord: fail. Of neen, twee woorden: FAIL FAIL. Ik ben zo chaotisch dat ik er zelf moe van word. En lui… Ja eerlijk, ik ben lui.

  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
    ***
    Ik wàs goed bezig. En toen kwam… raad eens…? Juist, CORONA! De uitkering die ik krijg is net voldoende om mijn vaste kosten te betalen. Dus ik moet wel aan mijn spaargeld komen… Mààr, gezien ik nu focus op gezonde voeding en geen fastfood meer bestel spaar ik ENORM veel geld uit, ja echt waar. Ik heb mezelf dan ook beloond met de aankoop van een nieuwe Traveler’s Notebook (OMG! YES!). Als die hier wordt geleverd maak ik een unboxingblog!

  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle
    ***
    #foreveralone #wiewilvanmijhoudenaub?

Eén jaar Crossfit

Op 3 maart 2019 ging ik met knikkende knieën, zweterige handpalmen en een kleine paniekaanval naar mijn eerste Crossfitles.

Begin 2019 had ik besloten dat ik echt iets moest veranderen in mijn leven. Ik wilde niet alleen wat kilo’s kwijt en mijn conditie verbeteren, maar ik wilde vooral eens iets bereiken (volhouden). Ik kan me nu moeilijk herinneren in welke mate in ongelukkig was, maar ik kan wel voelen hoe gelukkig ik nu ben en dat is alvast een heel groot verschil.
Ik zat dus duidelijk niet goed in mijn vel (al heel mijn leven niet eigenlijk 😉 ), voelde me opgesloten, had een hele kleine cirkel van vrienden en was best eenzaam, het single-mom zijn was (en is) heel zwaar en ik voelde mezelf meer en meer vluchten van het leven.  Ik ben van nature uit al een introvert die niets liever doet dan binnen, in mijn coconnetje, te zitten. Maar wanneer wordt zoiets ongezond? Wanneer wordt dat gezellige coconnetje een zwaar beveiligde bunker waar niemand, inclusief mezelf, in of uit kan?

Op een bepaald moment wist ik dat het zo niet meer verder kon. En dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt om een proefles Crossfit vast te leggen.
Ik trommelde àl mijn vrienden op om mee die eerste les te doen. Ik MOEST en ZOU iemand bij me hebben om mij hierdoor te sleuren. Maar, zoals ik al zei, was mijn sociale cirkel niet heel erg groot, dus toen mijn twee vriendinnen niet konden, mijn broer niet kon en zélfs een vriend van mijn broer die ik niet eens echt kende niet kon begon ik te panikeren. Zou ik afzeggen of niet? Zou ik gaan? Kan ik gaan? Kan ik dit? Zal ik flauwvallen? Me belachelijk maken?

Ik ben gegaan. Helemaal alleen. En ik heb me achteraf nog nooit zo goed gevoeld. Niet enkel vanwege het sporten, maar vooral omdat ik dit alleen had gedaan. Helemaal alleen.
Ik voelde me… Onoverwinnelijk. En voor velen klinkt dit misschien belachelijk, maar voor mij was het een van de grootste stappen die ik in mijn leven had genomen. Ik ben niet anders gewoon dan leven met een constant loerende depressie, paniekaanvallen en teleurstelling in mezelf. Dus ja, ik voelde me onoverwinnelijk. Voor de allereerste keer had ik mijn leven zelf in handen genomen, door een kleine, maar krachtige stap te nemen.

 

En als je nu denkt dat van toen uit alles perfect ging, dan moet ik je teleurstellen. De maand die volgde was ik voor elke workout nog zo nerveus dat ik dacht dat ik zou flauwvallen. Ik zou het niet kunnen, ik ben de slechtste van allemaal, ik ben de traagste, ik word uitgelachen, … Een leven lang van onzekerheid en angst lost je natuurlijk niet op 1-2-3 op. Maar langzaamaan begon ik mijn plaats te vinden. Er groeiden vriendschappen, er kwam basisconditie, er kwam kracht waarvan ik niet wist dat ik ze ooit zou hebben en vooral kwam er vertrouwen. In mezelf. Buiten natuurlijk bevallen had mijn lichaam me nog nooit het gevoel gegeven alsof het iets kon, alsof het waardevol was. Mijn lichaam was er en ik moest het er maar mee doen, daar had ik al ‘vrede’ mee genomen. Maar door zo’n drie keer per week naar Crossfit te gaan begon ik van mijn lichaam te houden. Niet omdat het er gestroomlijnd en perfect uitziet, maar omdat het mij draagt, omdat het dingen kàn, veel meer dan ik dacht. Ik zeg wanneer mijn lichaam moet doorzetten en hoe lang. Ik draag mijn lichaam op om niet te stoppen wanneer het moeilijk wordt. Ik beveel mijn lichaam om eerst het rondje af te maken en dan pas te rusten. En voor iemand die, zowel mentaal als fysiek, altijd de gemakkelijkste weg koos was dit een hele aanpassing.

Bij crossfit is het, voor mij toch, niet enkel de sport. Hoewel een barbell boven je hoofd houden het ultieme gevoel van kicken is. Maar het is vooral het groepsgevoel en de coaches. Zonder judgement en zonder neerkijken. De ‘goed gedaan’ achteraf. Het vertrouwen dat ze in je hebben op momenten dat je het zelf niet hebt. Wat een openbaring om deel te mogen uitmaken van een groep die gewoon nog weet hoe het is om vriendelijk te zijn tegen elkaar.

Ondertussen zijn we een jaar verder. Ben ik afgevallen? Nee (integendeel zelfs). Ben ik sterker? Ja. Ben ik gelukkiger? Ja. Is mijn conditie beter? Ja. Ben ik nog steeds een van de minst goede crossfitters in mijn box? Ja. Vind ik dat erg? Nee. Is mijn sociale kring groter? Ja. Ben ik een betere moeder? Ja. Ben ik nog steeds een introvert? Ja. Kom ik graag buiten? Ja. Ben ik nog angstig in bepaalde (nieuwe) situaties? Ja. Durf ik die nieuwe situaties aangaan? Ja.

Dus… Dank je wel Crossfit Antwerpen om samen met mij mijn leven te veranderen, voorbij enkel het fysieke.

 

 

Single Mom Strong

Een tijdje terug bestelde ik nieuwe meubels. Ik ben niet zo lang geleden verhuisd en mijn interieur lijkt nu op een derderangs Ikea-showroom. Alle goedkoopste meubels in het donkerste donker dat ik kon vinden. En ik wilde vernieuwing. Iets wat me minder deed voelen als één of ander kotstudentje en meer als de bijna dertigjarige moeder die ik ben.

Geen Ikea, ik ken de catalogus vanbuiten. Na wat gegoogel kwam ik terecht bij JYSK (non-spon). Prijzen stonden mij aan en het was nét iets anders dan altijd dezelfde Ikeakast.

Gisterenochtend werden de meubels geleverd. Zo’n 15 zelfbouwpakketten werden binnen de 4,5 minuut bij mij binnen gestoken. De laatste halve minuut van die 4,5 minuut waren besteed aan een babbeltje met de bezorger (in gebroken Nederlands):

Hij: Wie gaat in elkaar zetten?

Ik: Ik.

Hij: Wie gaat helpen?

Ik: Ik.

Hij: (met lichtjes gechoqueerde blik) Is heel moeilijk. Is heel zwaar.

Ik: Ik zal mijn best doen!

(Even een zijnoot: die man bedoelde het écht super goed, dus ik ga geen feministische, seksistische tirade afsteken waarin ik zeven keer moet vermelden dat vrouwen dat écht wel kunnen, hallo!)


Gisteren ben ik ik 5 uren bezig geweest met het in elkaar steken van een salontafel en een tv-meubel. Was het echt zo moeilijk? Nee, niet bepaald. Gewoon de handleiding secuur volgen en een portie logisch nadenken.
Was het even gemakkelijk als de Ikeapakketjes? Nee, niet bepaald. Het was ingewikkelder, zwaarder, meer verschillende vijzen, boormachine nodig, …
Maar het was me gelukt. Tuurlijk was het me gelukt. Ik had nooit getwijfeld aan het feit of het me zou lukken of niet. Ik wist dat ik het zou kunnen. Maar ik had niet het ‘Oh yeah’ gevoel dat ik dacht te hebben. Ik voelde me niet ‘Single Mom Strong’. Ik was niet bepaald trots op mijn prestatie.
Ik ben ‘s avonds gewoon naast mijn dochter in bed gekropen en ik heb gebaald. Gebaald dat ik er altijd alleen voor sta. Dat ik àltijd de boterhammen moet smeren en Lou àltijd aan school moet afzetten. Dat ik àltijd moet koken en àltijd moet opruimen en poetsen (ja, dat doe ik tegenwoordig). Ik moet de dochter altijd zélf in bad doen, zélf naar de supermarkt, alléén de kots opkuisen ‘s nachts, alléén naar de bank, de dierenarts, de verzekeringsmakelaar. Ik moet alleen de meubels in elkaar steken. Alleen. Altijd alleen.

Dus geen sterk ‘ik-kan-het-allemaal-zelf-wel-gevoel’. Maar een gevoel van eenzaamheid. Er alleen voor staan valt me soms zwaar en nu is zo’n moment.

Nee, dit is geen pity party. Neen, ik heb geen traan gelaten en ik lig nu niet depressief op de zetel. Maar het is gewoon even realiteit en dat mag ook eens gezegd worden, me dunkt.

Extra zijnoot: ik heb kei lieve familie en vrienden die klaarstaan om mij te helpen (waarvoor dank), maar het gaat om een ander soort gemis, weetjewel. #altijddankbaar

Een nieuwe klas, just deal with it.

In 2018 schreef ik niet één, maar twee berichten over Lou haar eerste schooldagen in de eerste kleuterklas. In 2019, bij de start in de tweede kleuterklas was ik lakser.
Het nieuwe is er zowat af, mijn blogvibes zaten niet zo goed, en weet ik veel welke uitvluchten ik nog allemaal had. Geen blogbericht dus, zelfs geen persoonlijk dagboekfragment. Geen herinnering aan wat er die dag gezegd werd of gebeurde. Gelukkig had ik wel de nuchterheid om een foto te maken van haar. Dan hebben we dat toch.

Toen we in december nieuws kregen dat het voor Lou goed zou zijn om na de Kerstvakantie naar de derde kleuterklas over te schakelen kreeg ik spijt van mijn lui- en laksheid. Wat voor moeder ben je eigenlijk als je niet elke grote (of kleine) stap van je dochter op een of andere manier vastlegt voor in de eeuwigheid? Ik heb zwaar gefaald, ik weet het. Maar ik probeer het weer goed te maken met dit bericht.

Waar Lou het in de eerste kleuterklas héél moeilijk vond om zich aan te passen in de klas, zich verveelde, thuis heel erg vaak woede-uitbarstingen had, … Was daar afgelopen maanden geen sprake van. Ze ging graag naar school, naar haar juf en vertelde vaak over wat ze had geleerd. In de tweede kleuterklas is Lou helemaal opgebloeid. Zo ‘erg’ zelfs dat ze blijkbaar menig juf verbaasde met de super logische babbel en leergierigheid die uit haar kleine lijfje kwam. In oktober kregen we voor het eerste bericht van de zorgjuf dat ze haar extra in de gaten wilden houden, omdat ze wel veel kan, maar het niet altijd laat zien.
In november zei de zorgjuf dat ze haar wilden ‘testen’ om te zien hoe ver voor ze nu eigenlijk stond.
In december zeiden ze dus dat ze misschien beter naar de derde kleuterklas kan overschakelen aangezien ze met een heel goede score de ‘toetertest’ afrondde. (De toetertest is, als ik het goed heb begrepen, een test die nagaat of je kind de vaardigheid onder de knie heeft die je nodig hebt om (klaar te zijn om) te beginnen leren schrijven, lezen, rekenen, … en dus naar het eerste leerjaar te gaan. Verbeter me gerust als ik het fout heb. De test wordt normaal gezien afgenomen in februari bij de kleuters in de derde kleuterklas.)

Nu tot daar is alles oké. Lou is aan de snuggere kant, hadden we al wel gemerkt. Geen probleem. Is goed. Lou gaat opeens naar de derde kleuterklas na een half jaartje tweede kleuterklas. Waarom niet? Kan ik mee leven. Niks aan de hand.
Lou start volgend jaar in september in het eerste leerjaar. WHAT? HOE? HEUH? KAN DAT ZOMAAR? WHATTHEFUCK?
Hoe kan mijn kleine baby opeens naar het eerste leerjaar gaan in september? Dat is gewoon niet mogelijk, onbegrijpelijk, angstaanjagend. Natuurlijk ben ik ook wel trots op dat kleine, pittige meisje dat zich zonder angst in dit avontuur stort, maar als mama zijnde is het toch met een klein hartje.

Maar de beslissing is gemaakt. Iedereen is akkoord, iedereen heeft er zin in. Het is spannend en plezant en ik ben benieuwd wat de toekomst brengt.

Speciaal voor jullie de foto van in september 2019 (ze had géén zin om naar school te gaan die eerste schooldag)

En de foto van januari 2020 (véél zin)

En puur voor de fun ook die van september 2018 (waar ze nog niet wist waar ze aan begon en véél te schattig was).

 

 

2020: Goede voornemens

Die tijd van het jaar. Iedereen begint sportscholen te googelen, Weight Watchers-abbonementen te heractiveren, de potjes dag- en nachtcrème voor een rijpere huid weer uit te stallen, de e-sigaretten aan te schaffen, de fietsbanden op te pompen, de schermtijdlimiet-app te downloaden, …
De prachtige tijd van de goede voornemens.

Ja, ik doe aan goede voornemens en neen, ik schaam me hier niet voor. Het is tegenwoordig blijkbaar ‘cool’ om te zeggen ‘ik doe niet aan goede voornemens’. Mij niet gelaten, in 2020 word ik dertig, dus cool zijn is voor mij ondertussen sowieso wat achterhaald.
Ik heb zoals elk jaar een serieus lijstje goede voornemens (behalve vorige jaar, want toen deed ik mee met de ‘ik ben te cool voor goede voornemens-hype) en die lijst deel ik graag met jullie!

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle

Wat zijn jullie goede voornemens? Of ben je ook too cool voor voornemens?

O ja, gelukkig nieuwjaar!