Moeders die spioneren

De eerste dagen dat Lou naar school ging kreeg ik langs alle kanten te horen: ‘Oh, zou je geen vlieg willen zijn? Eens meekijken wat ze doet, hoe ze het doet, hoe het gaat?’.
Logischerwijs was mijn antwoord ‘ja’, maar je weet dat dat niet kan (tot op heden heb ik bij mezelf nog geen magische krachten ontdekt), dus die gedachte plantte ik snel ergens ver weg in mijn achterhoofd.

TOT VANDAAG!

Gisteren kreeg ik een briefje van de juf waarin stond dat ze de kleuters mee zou nemen naar de markt om fruit te kopen. Ik weet niet of ze stil had gestaan bij de mogelijke gevolgen van de informatie die ze gaf, maar er stond ook bij dat ze meteen om 8u30 zouden vertrekken. IK WOON NAAST DE MARKT! Als ik mijn deur uitga zet ik precies 63 stappen voor ik op de markt ben!  Dus ik zet Lou om 8u20 af op school en wandel dan terug naar huis OVER DE MARKT!
Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik, na dat briefje van de juf gisteren, opeens heel veel overbodige spullen nodig had die je, uiteraard, enkel op de markt kan kopen.
Het klinkt misschien belachelijk, maar dit was gewoon mijn kans! Mijn kans om de vlieg te kunnen zijn die elke moeder wel eens wil zijn!

Ik had me goed voorbereid. Een vermomming (Lou mocht me absoluut niet zien of ze zou stante pede mee naar huis willen), telefoon voor fotootjes (maar die zijn mislukt), en een lijstje met etenswaren met een zo lang mogelijke houdbaarheidsperiode (want ik had dus eigenlijk niets nodig).

Ik verstopte me achter het olijvenkraam toen ik opeens een rijtje kleine kleuters twee aan twee, hand in hand naar het fruitkraam zag slenteren. Oh, wat een prachtig moment in mijn vliegenbestaan.
Alles bij elkaar duurde het nog geen tien minuten, maar ik heb zo veel (haha) bijgeleerd over mijn dochter! Namelijk dat ze de kleinste is van de klas (who knew!). Dat ze haar lengte niet als een beperking beschouwt en zonder gene andere kinderen wegduwt om vooraan te kunnen staan (oeps). Dat ze in klasverband blijkbaar geen mental breakdowns krijgt tijdens het winkelen (die zijn speciaal voor mij voorbehouden). Dat zij de reden is waarom de hele klas slentert, ze houdt de boel op met haar eeuwige slakkengangetje.
Het was GE-WEL-DIG.

De volgende keer wanneer iemand me vraagt of ik niet eens een vlieg zou willen zijn als Lou naar school gaat kan ik eerlijk zeggen: ‘been there, done that, and yes, it is awesome!’

En aangezien ik geen foto’s heb krijgen jullie gratis en voor niets een foto van enkele dagen geleden toen Lou mocht schilderen in de klas. You’re welcome!

Ik blijf altijd een kindje

Een gewoon ritje op de fiets. Zoals we er zovelen doen.

Lou is nu bijna 3 jaar en heeft altijd wel iets te zeggen. Haar mond staat nooit (ik zweer het, nooit!) stil. Vermoeiend soms, vaak grappig, soms food for thought. Op de fiets praat ze dan ook lustig verder. Duizenden woorden op een halve minuut tijd, met wat geluk hoor ik een zin of twee. De ‘s’, de ‘t’ en de letter ‘r’ komen er vaak nog niet helemaal uit en in combinatie met de wind wordt het al helemaal moeilijk. Maar ze telt, dat hoor ik goed, want dat doet ze zo vaak. Na nummer 6 slaagt ze nummer 7 en 8 over en springt van 9, 10 naar 12, dan 20, 30 en uiteindelijk 50 om dan terug bij 1 te beginnen.

Ze telt de voorbijgaande fietsers, het zijn er 20, 30 50, 1. Dan telt ze ons. Mama is 1, Louke is 2. 1 -2. 1-2. Wij zijn met twee, zegt ze. ‘Ik ben een kindje en jij bent groot’.

‘Dat klopt’ zeg ik. ‘Vroeger was ik ook een kindje, en nu ben ik al groot. Hoe lang blijf jij nog een kindje?’

Lou zegt: ‘Ik blijf altijd een kindje!’

Ze zegt het op zo’n overtuigende manier. Er zit geen enkele twijfel in haar stem of woorden. En ik schrik een beetje en mijn hart wordt verwarmd. Mijn onschuldige vraag maakt opeens zoveel emotie los bij mij. Lou blijft altijd een kindje, dat gelooft ze écht. Ze heeft nog geen besef van ouder worden en hoe de tijd vervliegt. Ze beseft niet dat ze zich misschien, net zoals haar mama, zorgen zal maken over de eerste grijze haren die veel te vroeg verschijnen, lachrimpels  die dieper worden en oma’s die net iets moeilijker de trap op kunnen dan enkele maanden voorheen. Ze kijkt niet met weemoed naar haar eigen babyfoto’s en ‘klaagt’ niet over de tijd die veel te snel gaat. Ze wil niet terug de tijd in om dingen opnieuw mee te maken of anders te doen. Lou zit in het nu. Ze leeft nu. Ze denkt aan nu. Soms aan morgen. Soms aan haar verjaardag. Maar ze denkt niet aan grijze haren, rimpels of doodgaan. Vandaag blijft ze kind. Vandaag blijft ze voor eeuwig een kind.

School op dag 1 (en op dag 2)

DAG 1

Hoe een eerste schooldag gaat verlopen is, to say the least, onvoorspelbaar. Tranen of geen tranen? Angst of geen angst? Goesting of geen goesting?

Wij kennen onze dramaqueen nogal goed. Ze is een controlefreak, ze is heel gevoelig en snel angstig. En haar favoriete plek is zo dicht mogelijk bij mama. Maar ze is ook heel leergierig en sociaal en zo creatief.  Dus het kon letterlijk beide kanten opgaan. En zo is het dus ook gegaan. Er waren tranen en er was zeker ook angst. Maar er was ook goesting en nieuwsgierigheid. Maar vooral… Er was een hele lieve juf die haar kon oppakken en afleiden van het afscheid dat haar eigenlijk veel te zwaar viel.

Toen we haar na 3 uurtjes gingen ophalen (we beginnen met halve dagen) en ze ons (de twee mama’s) in haar vizier had sprong ze recht om ons te knuffelen. Maar de juf zei dat ze het goed had doorstaan. Trots liet ze haar onze tekeningen zien, waarbij de juf nog even moest vermelden dat ze van Lou onder haar voeten had gekregen omdat ze haar naam niet juist had geschreven. Tja, dat is onze Lou.

DAG 2

Opstaan was moeilijk. Aankleden nog moeilijker. Ontbijten verschrikkelijk moeilijk. Naar school wandelen een drama. Haar daar achterlaten bijna onmogelijk. ‘Hou het afscheid kort’ zeggen ze. Maar hoe doe je dat als je letterlijk wordt vastgeklampt met een kracht die je in zo’n klein meisje onmogelijk acht?

Een zorgjuf kwam vragen of ik het goed vond dat zij ze weg nam.
Je kind achterlaten met zoveel tranen en zoveel angst, het is zo tegennatuurlijk. Niet alleen Lou wil dicht bij mij zijn. Als ik haar dan zo hulpeloos zie staan lijkt ze weer zo klein. En dan wil ook ik niets liever dan haar dicht bij mij en niet meer loslaten. Maar ze wil zo graag leren, ze wil zo graag spelen, ze wil zo veel dingen die ik haar niet (genoeg) kan geven.
En dus zeg ik tegen de zorgjuf dat het goed is. Dat ze haar mag meenemen naar een plekje waar ik uit ‘t zicht ben, waar ze hopelijk de afleiding en uitdaging kan vinden die ze nodig heeft. Waar ze kan leren tot rust te komen zonder mama in de buurt.

Ik blijf nog even buiten de schoolpoort staan. Ik hoor hoe haar gekrijs en geroep om mama de gangen vult. Ik zie andere ouders bemoedigend naar me knikken en glimlachen wanneer ze beseffen dat het mijn kleintje is dat de school op stelten zet. Ik hoor alweer die paniek en die angst van een hulpeloos kind dat mama nodig heeft.
En daarna hoor ik de stem van haar lieve juf. En bijna synchroon hoor ik het gehuil van Lou uitdoven. Op amper een halve dag heeft de juf haar vertrouwen kunnen winnen. Zo goed zelfs dat ze haar op deze tweede schooldag bijna direct gerustgesteld krijgt. Ik ben nu zeker, Lou is in goede, lieve handen. En ik kan met een gerust hart naar huis.

En terwijl Lou nu plezier heeft, tekent en schildert, zingt en lacht, tel ik de uren af. Wanneer mag ik haar terug ophalen?

 

Als een peuter kleuter wordt

De afgelopen weken moest ik het woord scho… nog maar uitspreken of ik kreeg een heuse tirade van mijn peuter cadeau.

‘IK WIL NIET NAAR SCHOOOOHOOOOOOL’

Tja, eigenwijs is ze wel.

Haar opfleuren met een zelfgekozen rugzakje hielp niet. Haar uitleggen wat er ging gebeuren hielp niet. Haar proberen overtuigen door te praten over de nieuwe vriendjes die ze zou maken, je kan het al raden, hielp niet. De pure paniek in haar ogen bleef zichtbaar, haar handen bleven zich aan mijn kleren klampen, haar tranen bleven vloeien.

De laatste weken probeerde ik het onderwerp niet meer aan te snijden om de stress die ermee gepaard ging te kunnen vermijden. Maar op een bepaald moment nadert het einde van de vakantie en voor dat je ’t weet word je verwacht op het infomoment van de school. Tijd dus om er, met een bang hartje, weer over te beginnen.

‘Lou, we gaan vandaag eens kennismaken met jouw juf.’

Met de geruststelling dat de mama’s mee mogen en niet weggaan ging Lou akkoord. Met haar ene hand veilig in dat van mama T. en haar andere hand veilig in het mijne wandelden we naar school. Terwijl we de deur van haar nieuwe klas binnenliepen veranderde ze van een nerveus, klein peutertje naar een stoere, ondernemende kleuter. Veilige handen werden losgelaten, juffen werden met veel enthousiasme begroet, nieuw speelgoed werd onderzocht.

En toch vloeiden er traantjes. Van Lou omdat ze niet naar huis wilde en van de mama’s omdat ze vaarwel zeiden tegen die schattige peuter en nu een prachtige, grote kleuter hebben.

IMG_3698.JPG