Iceland baby pt 1

Een blogbericht over Ijsland (waar ik afgelopen januari was) staat al zo lang op de planning en het komt er maar niet van. Ook de foto’s die ik daar maakte staan nog onbewerkt op het SD-kaartje en de korte videofragmenten zijn jammer genoeg niet magisch veranderd in een leuk reisfilmpje. En da’s zo jammer, want telkens ik voorbij de foto’s op mijn telefoon scroll word ik zo ongelooflijk gelukkig!

Dus toen ik onlangs een mailtje kreeg van fotofabriek.nl met de vraag of ik voor mijn blog een setje retroprints wilde uitproberen nam ik het als een teken van de Ijslandse goden en besloot ik enkele foto’s uit te kiezen zodat ik ze eindelijk fysiek in handen had!

 

Dat Ijsland een ongelooflijk knap land is spreek eigenlijk gewoon voor zich, maar als je er staat is het toch nog wel een stuk imposanter. De natuur daar is waanzinnig en ik heb meerdere malen met tranen in mijn ogen gestaan. Ik woon in Antwerpen, dus ik ben al verwonderd als ik twee bomen naast elkaar zie staan. De natureshock van het stadse leven en de natuur van Ijsland was dan ook gigantisch.

Ellen en ik overnachtten in een hotel in Reykjavik. We zijn in putje winter gegaan en zagen het allebei niet zitten om zelf te rijden in sneeuw en ijs. We kozen er dus voor om in Reykjavik te verblijven en boekten van daaruit verschillende dagtours, waaronder de typische ‘Golden circle’ en de ‘Snaefellsness Peninsula’. Na lang twijfelen hadden we ook een tripje naar het heel toeristische en dure ‘Blue Lagoon’ gepland. Uiteindelijk viel het qua volk daar reuze mee. Het feit dat we zowat in een een semi-sneeuwstorm zaten kan er wel iets mee te maken hebben gehad. Wij lieten het weer alvast niet aan ons hart komen, in tegendeel, ik voelde me nog meer in Ijslandse sferen. We boekten ook een sneeuwscootertocht en dat was echt een van de leukste dingen die ik in mijn leven heb gedaan! Wij hebben natuurparken gezien, watervallen, geisers, gletsjers, bergen, vulkanen en uiteraard ook elfen.
Gewoon om maar even duidelijk te maken… Deze reis was ongelooflijk!

Toen Ellen en ik weer op het vliegtuig naar huis zaten wisten we zeker: hier komen we terug. Ik wil graag eens terugkomen in de lente/zomer als de natuur er weer helemaal anders uitzien. En dan misschien ook met iemand die wil rijden (want ik ben een pussy als het op autorijden aankomt ūüėÄ ) zodat we nieuwe, iets minder toeristische plekken kunnen ontdekken.

 

Maar terwijl ik spaar voor een nieuw Ijslands avontuur blijf ik gewoon maar wat wegzwijmelen bij de herinneringen die ik al heb, ga ik eindelijk eens een uitgebreid fotoboek maken en mijn filmpje monteren.

Moest er van corona geen sprake zijn, moest geld geen issue zijn en moest reizen niet slecht zijn voor je ecologische voetafdruk, welke reis zou jij dan maken?

Brieven aan mezelf

Ik weet niet meer precies hoe en ook niet precies wanneer, maar op het bepaald moment in mijn leven (ergens in 2012) leerde ik de website futureme.org kennen. De naam van de website zegt het zelf al wel zo’n beetje, maar het is dus de bedoeling dat je brieven schrijft (of eigenlijk e-mails typt) naar jezelf in de toekomst. Uiteraard vergeet je na een maand al dat je naar jezelf schreef en je weet al helemaal niet wanneer je je brief zou laten aankomen op je e-mailadres. Dus als er dan zo’n brief in je mailbox terecht komt is het altijd een leuke verrassing.

Mijn eerste mail aan mezelf schreef ik op 3 januari 2012. Volgens mijn berekeningen zou ik op dat moment 21 moeten zijn. Als datum waarop de mail moest aankomen koos ik exact 1 jaar later, 3 januari 2013.
Ik zou hem uit de grond van mijn hart willen posten, maar eerlijk gezegd zijn ze nogal persoonlijk (of ik ben gewoon niet open genoeg, kan ook ūüėČ ).

In de acht jaar dat ik futureme nu gebruik heb ik zo al 11 brieven naar mezelf geschreven (en ik weet dat er nog onderweg zijn). De brief die het langst in de tijd heeft gereisd was eentje dat ik schreef op 27 december 2012 en die 5 jaar later toekwam, op 27 december 2017 dus.

Die brief brief was pijnlijk en hartverwarmend tegelijkertijd. Er stonden enorm veel dromen en doelen in waaronder 1 of 2 kinderen hebben. En op dat moment had ik al een prachtige dochter van 2 jaar.
Maar er stonden ook dromen en doelen in die ondertussen al gepasseerd waren. Ik wilde getrouwd zijn en in een leuk appartement wonen. En dat heb ik gehad. Maar het was maar van korte duur.¬†Het was best confronterend om te lezen dat ik op zo’n korte tijd belangrijke dingen had gehad, maar die ook zo snel had moeten ‘afgeven’. Ik was getrouwd geweest en woonde leuk, maar was ook weer snel gescheiden en woonde terug bij mijn moeder. Auwch!

Maar ondanks die pijnlijke dingen is het geweldig om te lezen waar je op dat moment mee bezig was in je leven. Je vergeet snel de kleine en grote dingen. Je vergeet hoe snel te dingen behaalt, je vergeet dat je wel trots mag zijn om de doelen die je behaalt, hoe groot of klein ze ook zijn.

Vandaag heb ik weer twee nieuwe mails aan mezelf geschreven. Die zullen in de nabije én minder nabije toekomst in mijn mailbox verschijnen. En ik ben nu al benieuwd wat er tegen dan weer allemaal anders zal zijn.

Wie wil dit ook eens proberen?

 

 

Single Mom Strong

Een tijdje terug bestelde ik nieuwe meubels. Ik ben niet zo lang geleden verhuisd en mijn interieur lijkt nu op een derderangs Ikea-showroom. Alle goedkoopste meubels in het donkerste donker dat ik kon vinden. En ik wilde vernieuwing. Iets wat me minder deed voelen als één of ander kotstudentje en meer als de bijna dertigjarige moeder die ik ben.

Geen Ikea, ik ken de catalogus vanbuiten. Na wat gegoogel kwam ik terecht bij JYSK (non-spon). Prijzen stonden mij aan en het was nét iets anders dan altijd dezelfde Ikeakast.

Gisterenochtend werden de meubels geleverd. Zo’n 15 zelfbouwpakketten werden binnen de 4,5 minuut bij mij binnen gestoken. De laatste halve minuut van die 4,5 minuut waren besteed aan een babbeltje met de bezorger (in gebroken Nederlands):

Hij: Wie gaat in elkaar zetten?

Ik: Ik.

Hij: Wie gaat helpen?

Ik: Ik.

Hij: (met lichtjes gechoqueerde blik) Is heel moeilijk. Is heel zwaar.

Ik: Ik zal mijn best doen!

(Even een zijnoot: die man bedoelde het écht super goed, dus ik ga geen feministische, seksistische tirade afsteken waarin ik zeven keer moet vermelden dat vrouwen dat écht wel kunnen, hallo!)


Gisteren ben ik ik 5 uren bezig geweest met het in elkaar steken van een salontafel en een tv-meubel. Was het echt zo moeilijk? Nee, niet bepaald. Gewoon de handleiding secuur volgen en een portie logisch nadenken.
Was het even gemakkelijk als de Ikeapakketjes? Nee, niet bepaald. Het was ingewikkelder, zwaarder, meer verschillende vijzen, boormachine nodig, …
Maar het was me gelukt. Tuurlijk was het me gelukt. Ik had nooit getwijfeld aan het feit of het me zou lukken of niet. Ik wist dat ik het zou kunnen. Maar ik had niet het ‘Oh yeah’ gevoel dat ik dacht te hebben. Ik voelde me niet ‘Single Mom Strong’. Ik was niet bepaald trots op mijn prestatie.
Ik ben ‘s avonds gewoon naast mijn dochter in bed gekropen en ik heb gebaald. Gebaald dat ik er altijd alleen voor sta. Dat ik √†ltijd de boterhammen moet smeren en Lou √†ltijd aan school moet afzetten. Dat ik √†ltijd moet koken en √†ltijd moet opruimen en poetsen (ja, dat doe ik tegenwoordig). Ik moet de dochter altijd z√©lf in bad doen, z√©lf naar de supermarkt, all√©√©n de kots opkuisen ‘s nachts, all√©√©n naar de bank, de dierenarts, de verzekeringsmakelaar. Ik moet alleen de meubels in elkaar steken. Alleen. Altijd alleen.

Dus geen sterk ‘ik-kan-het-allemaal-zelf-wel-gevoel’. Maar een gevoel van eenzaamheid. Er alleen voor staan valt me soms zwaar en nu is zo’n moment.

Nee, dit is geen pity party. Neen, ik heb geen traan gelaten en ik lig nu niet depressief op de zetel. Maar het is gewoon even realiteit en dat mag ook eens gezegd worden, me dunkt.

Extra zijnoot: ik heb kei lieve familie en vrienden die klaarstaan om mij te helpen (waarvoor dank), maar het gaat om een ander soort gemis, weetjewel. #altijddankbaar

2020: Goede voornemens

Die tijd van het jaar. Iedereen begint sportscholen te googelen, Weight Watchers-abbonementen te heractiveren, de potjes dag- en nachtcr√®me voor een rijpere huid weer uit te stallen, de e-sigaretten aan te schaffen, de fietsbanden op te pompen, de schermtijdlimiet-app te downloaden, …
De prachtige tijd van de goede voornemens.

Ja, ik doe aan goede voornemens en neen, ik schaam me hier niet voor. Het is tegenwoordig blijkbaar ‘cool’ om te zeggen ‘ik doe niet aan goede voornemens’. Mij niet gelaten, in 2020 word ik dertig, dus cool zijn is voor mij ondertussen sowieso wat achterhaald.
Ik heb zoals elk jaar een serieus lijstje goede voornemens (behalve vorige jaar, want toen deed ik mee met de ‘ik ben te cool voor goede voornemens-hype) en die lijst deel ik graag met jullie!

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) √©n dagelijks minstens 8000 stappen doen.
  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd ge√Įnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle

Wat zijn jullie goede voornemens? Of ben je ook too cool voor voornemens?

O ja, gelukkig nieuwjaar!

Verhuizen met plezier

Ha, verhuizen. In mijn 29jarige bestaan ben ik al zo’n tien keer verhuisd. Je zou denken dat verhuizen dan wel een van mijn favoriete bezigheden moet zijn, want wie verhuist er anders zo vaak, vrijwillig, niet voor ‘t plezier?

Ik dus… Het is nooit tegen mijn goesting. Het idee van een nieuw begin trekt me altijd aan. Een paar nieuwe meubeltjes, nieuwe interieurideetjes en vooral heel veel goede voornemens om deze keer geen rommel te maken, niets te laten rondslingeren en √©lke dag te koken… De realiteit is vaak wel wat anders (vooral vanwege een gebrek aan geld en een teveel aan luiheid), maar hey, perfect zijn is ook maar saai h√©?

Maar goed… Nu is het weer zo ver. mijn inboedel zit in dozen. Veel te veel dozen. Waar ik enkele maanden geleden nog trots dweepte met mijn Marie Kondo-schuiven lijkt het nu alsof ik de hoarder uit ieders nachtmerrie ben.
Maar mijn grootste uitvlucht blijft elke keer opnieuw: ‘maar ik ben creatief!’. Dat wil zeggen dat ik recht heb op een volledige doos papier in verschillende kleuren. Dat wil zeggen dat het ok√© is dat ik een naaimachine, overlockmachine, 2 kistjes naaigaren en 3 dozen stof heb. Ik heb ook een plotter, daar hoort een grote doos folie bij. Vinyl en flock. En een grote industri√ęle persmachine, want hallo, ik ben t√© goed voor een simpel strijkijzer. Oh, had ik al over mijn doos met kralen verteld? En mijn 4 dozen vol oude agenda’s en dagboeken? En 3 dozen vol met ‘herinneringen’ (filmtickets van 2004, toegangskaartjes voor muziekbands, lege sigarettenpakjes met cool motief en de obligatoire liefdesbrieven van oude ex-lieven). Ik heb ook zo’n 5 dozen vol babykleding. Want wie weet komt er ooit nog een baby, moet ik dan √©cht alles opnieuw kopen?
Wisten jullie trouwens dat ik graag bak? Dus ik heb 5 taartvormen, 6 cakevormen, zo’n 50 koekjesuitstekers, een taartdoos, sprinkles en versiering in meer kleuren dan van 7 regenbogen tezamen. Oh ja, en ik ben ook heel trots op mijn collectie washitape die de prachtige hoeveelheid van 200 rolletjes heeft bereikt. Met bijbehorende map vol stickers, lijm, schaar, viltstiften en kleurpotloden, fineliners en uiteraard ook een 5-tal dagboeken voor dagelijks gebruik.
Ik ben trouwens de wol nog vergeten. Telt ook voor een doos of drie. En kleding, telt dat als hobby? Want dat is ook een bizarre hoeveelheid voor iemand die er eigenlijk altijd uitziet als een zwerver.

Anyway. Wat ik duidelijk probeer te maken is: ik zie het niet zitten.

Please send help.

De kleine reiziger

Lou wil terug naar Griekenland.
I hear ya, sister! Ik wil ook terug naar Griekenland.

Ik zal niet zeggen dat reizen in mijn bloed zit (op de ‘bestemming onbekend, twee onderbroeken voor 7 weken in mijn reusachtige trekkingrugzak en ik zie wel’-manier). Maar vakantie wel. Vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand doen mijn hart sneller slaan.
Jammer genoeg was onze laatste vakantie amper 4 maanden geleden (het voelt als 4 jaar)  en moet er heel wat gespaard worden vooraleer we weer languit kunnen genieten.

Maar toeval bestaat niet. Terwijl ik samen met Lou zit te mijmeren over zon, zee en strand krijg ik een mailtje binnen, met de vraag of ik niet graag een wereldkaart aan mijn muur wil. Euh, ja, duuuuh! ‘Kies er maar eentje uit op de website’, luidt de boodschap. Ok√©, moet je mij geen twee keer zeggen. En in plaats van neuzen tussen de goedkoopste vluchten en kindvriendelijkste hotels zit ik te neuzen tussen meer dan 100 verschillende wereldkaarten.

Als rasechte moeder word ik meteen overvallen door twijfel. Kies ik er één met diertjes? Laat ik Lou er zelf één kiezen? Of neem ik er toch een die ik gewoon zelf heel mooi vind?

Ik besluit om mijn mommyguilt aan de kant te schuiven (Lou heeft al genoeg spullen ūüėČ ) en er gewoon zelf eentje te kiezen. Een grote poster? Een foto op zeildoek? Een canvas? De twijfel is niet meteen voorbij, dus na hulplijn Best Friend, ga ik voor een realistische kaart op canvas van 120X80cm.

Enkele dagen later kreeg ik mijn wereldkaart aan en kon het ontdekken beginnen. Ik had specifiek een wereldkaart gekozen waarop niet alleen de landen, maar ook steden te zien waren. Er waren nochtans ook echt prachtige kaarten, zoals die met aquarel of met inkt splashes, die ik moeilijk kon weerstaan, maar ik ging toch voor de educatievere versie (omdat aardrijkskunde niet bepaald mijn sterkste vak was).

 

Lou was meteen ge√Įntrigeerd. Samen gingen we op zoek naar Kreta en Rhodos om daar herinneringen op te halen. Ik ging ook even langs Boedapest, wat was het daar mooi! Op Mallorca namen we in gedachten weer een duik in de zee. En nu we toch al in Spanje waren ging ik ook even langs Barcelona en Madrid om te proeven van de heerlijke tapas. Even vertellen over Londen en Montpellier en ook nog Amerika, omdat Oregon en California mijn grote dromen zijn.
Mijn vinger leidt ons uiteindelijk weer naar huis, Belgi√ę. ‘Waar mijn huisje staat’. zegt Lou.

Ondertussen heeft de wereldkaart een mooie plek gekregen in de woonkamer, we zijn er zo blij mee. En altijd als Lou zin heeft om naar Griekenland te vertrekken of als ik wil wegdromen bij vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand gaan we even kijken, mijmeren en fantaseren.
Dat is ook heel fijn.

 

Emo-Ode aan Lou

Lieve Lou,
Je bent nu 1 jaar. En de tijd lijkt steeds sneller te gaan!
De eerste maanden heb je in mijn armen geleefd. Nergens anders kwam je tot rust, nergens anders wilde je zijn. En dat vond ik (meestal) niet erg. Want ik heb altijd maar 1 doel gehad. En dat is dat je altijd zou weten dat ik er voor je ben.
Sinds enkele weken neem je (letterlijk en figuurlijk) stapjes. Weg van mij. De armen van mama T zijn ook heel veilig, en man, wat is het leuk om te spelen en te lachen met haar! Je steekt nu ook je armen uit naar Mutti, Omi en je lieve meter en gaat graag op wandel met Nannie en Nono en Bompa & Bibi. En plezier maken met je tantes en nonkels, ja, da’s nu echt wel fijn! Je kijkt vaak nog achterom terwijl je ogen vragen: ‘mama, ben je er nog?’ En dan lach ik en zeg ik: ‘Ja Louke, mama gaat niet weg, speel maar rustig verder.’ En dat doe je dan ook.

Elke dag ben je een beetje zekerder van jezelf en een beetje zekerder van mij. Je zet een stapje verder weg van mij, omdat je erop kan vertrouwen dat ik er altijd wel zal zijn. En da’s wat ik heb gewild. Dat je stukje bij beetje de wereld kan gaan verkennen, rustig en op je eigen tempo, zonder angst.

Lieve Lou,

Als ik je nu, na een intens jaar als bijna één geleefd te hebben, zo gelukkig zie rondwandelen en kruipen, dan word ik overvallen door trots. Ik ben ongelooflijk trots op dit prachtige, magische, lieve, zachtaardige meisje. Trots en dankbaar dat ik je mama mag zijn. En intens, immens gelukkig met mijn prachtige dochter en waanzinnig lieve vrouw, mijn gezin.

Lieve Lou,

Jij kan mensen betoveren met je blik en met je lach. En dat doe je ook bij mij, elke dag opnieuw.

Lieve Lou,

Ik ben klaar met mijn zeemzoeterige, overemotionele ode aan jou (hoewel ik eerlijk gezegd vlotjes tot aan je derde levensjaar zou kunnen doorgaan). Ik zet deze brief nog op mijn blog en Facebook, maar voor de rest zal ik hem niet delen, zodat je je later niet moet schamen voor mijn overdreven emoties. Graag gedaan.

Lieve Lou,

Ik hou van jou. Eeuwig.