Preggo update – 30 weken zwanger

Deze week ben ik 30 weken zwanger. Er zijn zo verschillende mijlpalen doorheen de zwangerschap: 12 weken, want dan ben je ‘veilig(er)’ en begin je aan je tweede trimester. Dan heb je 20 weken, want halfweg! Dan 24 weken, want je baby is levensvatbaar en dan nog eens op 27 weken want vanaf die termijn is de overlevingskans van je baby bij vroeggeboorte zeer hoog. Ironisch genoeg was het op 27 weken dat ik opstond en opeens een plas vruchtwater verloor. Ik wist direct dat mijn baby het zou overleven, maar ik kreeg ook zoveel beelden van buisjes en monitoren, couveuses en verpleegsters voor ogen. The panic was real. Ik ga er verder niet té diep op in gaan, maar moraal van het verhaal: ik heb/had een hoge vliesscheur, waardoor ik vruchtwater verloor. Gelukkig kan dat genezen en betekent het niet per se dat je ook meteen moet bevallen. Ik had geen weeën, geen ontsluiting, niks. Dus god zij dank, twee weken platte rust, geen vruchtwater meer verloren en stilletjes aan mijn vertrouwen in de zwangerschap terug beginnen krijgen.
Ondertussen zijn we weer 3 weken verder en komen we dus aan een nieuwe mijlpaal. 30 weken zwanger en dus ook in het derde trimester aanbeland. Voor mij was 30 weken een mijlpaal omdat het gewoon zo’n mooi rond getal was, maar nu ik de angst van een mogelijke vroeggeboorte heb ervaren is elke week erbij een mijlpijl. Nét iets meer vet rond die kleine botten van de baby, net iets betere longen voor die oh zo belangrijke zuurstof, net iets beter ontwikkelde hersenen en ga zo maar door. Elke week wanneer ik mijn lightbox mag aanpassen met een nieuw cijfertje is een week om te vieren en om dankbaar voor te zijn.

Maar de volgende écht grote mijlpaal zal binnen 7 weken zijn. Dan ben ik 37 weken zwanger en is mijn kleine baby hopelijk groot en sterk genoeg om thuis in mijn eigen, veilige woonkamer ter wereld te komen onder het waakzame oog van de grote zus.

En ondertussen geniet ik dankbaar van de schopjes en bewegingen die zich als een wonder afspelen in mijn baarmoeder. Ik probeer het gevoel vast te houden zodat ik hier voor eeuwig naar kan terug grijpen. Ook al liet mijn lichaam me even in de steek enkele weken geleden en was ik daardoor zéér teleurgesteld, ik begin weer te genieten, te vertrouwen en vooral dankbaar te zijn dat ik dit mag en kan meemaken. Is dat niet mooi?

hoofd of hart

Ik ben soms zo verscheurd tussen wat ik wil. De twee grootste thema’s in mijn leven zijn:

  1. het gemis van vs. de vrijheid van het niet hebben van een partner
  2. mijn manier van wonen/leven

Ik verder zal elaboreren…

Bij puntje 1. ben ik zeker dat er veel singles dit gevoel herkennen. Het leven wordt soms een beetje saai, de eenzame netflixavonden te frequent. Het zoveelste concert, de zoveelste rommelmarkt, het leuke etentje, … dat je uiteindelijk toch maar niet doet, want alleen is maar alleen en ook al ben je zelf wel fijn gezelschap, je bent eigenlijk tegen jezelf helemaal uitgebabbeld.
En op meer praktisch vlak is de huishuur in je eentje dragen soms verstikkend en zwaar, net zoals de rest van de rekeningen en de boodschappen. Soms zou je die partner even met hond later wandelen terwijl je zelf je kind van school haalt. Gaat hij koken terwijl je de was ophangt. Schenkt hij je een glaasje wijn in na een zware werkdag. Gewoon. En belangrijker nog, iemand die van je houdt, die je begrijpt en waardeert. Is er een beter gevoel dan dat?

Maar vrijheid. Vrijheid! Kom op, dit is toch onbetaalbaar? Ik schenk mijn eigen wijn wel in, ik dop mijn eigen boontjes. De huur betaal ik gewoon, nieuwe kleren zijn niet nodig. De zetel is van mij, net zoals de televisie. Er liggen geen geschoren baardharen in mijn wasbak, enkel mijn eigen haren die uitvallen met hopen, maar niemand, NIEMAND, die erover klaagt. Ik moet geen dopjes op de tandpasta draaien, ik kies wanneer ik eten uithaal of kook, ik laat de was lekker opstapelen om dan een heel weekend alles bij te werken tijdens het luidkeels meeblèren van een of andere karaokeplaylist op Spotify. Ik heb geen verantwoording af te leggen en ik kan niemand teleurstellen en zo heb ik het graag. En belangrijker nog, niemand kan me verlaten, bedriegen of kwetsen.

Bij puntje 2. komt weer die vrijheid enorm hard piepen. Enerzijds zit ik constant te plannen hoe ik ook een huisje of appartement zal kunnen kopen. Ik word angstig als ik besef dat ik geen inkomen heb dat voldoet aan de normen om te kunnen kopen, zelfs geen schoendoos. Hoe zit het voor later? Als ik zorg nodig heb en in een of ander zorgcentrum terecht kom?
Sparen is helaas nooit mijn talent geweest, ook al doe ik nog zo mijn best, er zit een beetje een gat in mijn hand en ik schaam me er voor. Maar het hebben van een eigen woning, je geld dus in ‘jezelf’ stoppen in plaats van huur te betalen klinkt als muziek in mijn oren. Ergens in het groen een leven opbouwen met hobby’s voor mezelf en de kinderen, een gevoel van veiligheid dat nooit zal kunnen worden geëvenaard.

Maar fuck veiligheid, er bestaat zoiets als VRIJHEID! Ik word zo enorm verscheurd tussen die twee. Maar de gedachte aan een omgebouwde camper doet me oprecht volledig wegzwijmelen. Ik en mijn twee kinderen, altijd onderweg, niet per se ver weg. Een leven zonder strakke planning, zonder moetjes, maar vooral veel magjes. Een leven met heel veel en intens samenzijn en genieten van de dingen. Thuisonderwijs en onderwegwerken en daarnaast heel veel ontdekken. Het doen met veel minder, eindelijk die spullen loslaten die ik in de loop der jaren bij elkaar kocht om mezelf een tijdelijke boost van ‘geluk’ te doen ervaren, het gewoon doen met ‘onszelf’. En ook hier niet op zoek gaan naar een vorm van perfectie, maar vooral meer ‘zijn’, in goede en kwade dagen.

In tussentijd ploeter ik maar wat verder, probeer ik onderscheid te maken tussen eeuwige dromen (waar ik enorm van geniet trouwens) en het leven dat ik effectief wil nastreven.
Het belangrijkste om te beseffen is: je kan altijd verhuizen, vluchten, reizen, je verliezen in nieuwe contacten en mensen, … Maar je neemt jezelf altijd mee. Dus ga er niet van uit dat die verhuizing, die reis of die nieuwe liefde in je leven al je problemen gaan oplossen, want dat is gewoon je eigen taak.

 

People photo created by jcomp – www.freepik.com

Writersblock

Iets waar ik al een hele tijd last van heb, maar het wordt steeds duidelijker en duidelijker voor mij. De befaamde wirtersblock! Vroeger (lees afgelopen jaren) kon ik het weinige schrijven toewijden aan ‘druk druk druk’. Dochter opvoeden, werken, huishouden, crossfit en in het beste geval nog wat plezier tussendoor. Maar ik heb net een half jaar jobloos thuis gezeten door Corona en meer dan twee blogs zijn er ook niet uit voortgekomen. Wel enkele concepten en een honderdtal ideetjes, maar ik krijg het niet op papier. Het lukt me gewoon niet.

Ik ben nooit tevreden met wat ik schrijf en ondanks het feit dat ik zelden of nooit negatieve commentaar krijg ben ik door de huidige, extreem harde, online wereld bang geworden om te delen. En dan blokkeer ik en vallen de woorden uit mijn hoofd. Dan vraag ik me af waarom ik bepaalde dingen zou delen, want wie heeft er eigenlijk boodschap aan, wie is er geïnteresseerd? Waarom zou ik mezelf bloot geven, waarom zou ik mijn zwaktes laten zien? Waarom zou ik delen wat mijn grote dromen zijn? Wie wil dat nu eigenlijk weten?

Maar punt blijft wel… Ik vond bloggen altijd zo leuk, ik kon zo genieten van schrijven. En door al dit geanalyseer, dodelijk perfectionisme en deze onzekerheid ben ik plezier in een fijne hobby kwijt geraakt. En daar wil ik nu iets aan veranderen. Ik wil weer schrijven, ik gà weer schrijven. Niet altijd interessant of uitgebreid, maar waarschijnlijk wel therapeutisch. En ondanks het feit dat ik het natuurlijk wel fijn vind dat mijn blogs gelezen worden door jullie ga ik even doen alsof jullie niet bestaan. Alsof ik enkel schrijf voor mezelf, om zo weer in te zien dat dit niet eng of gevaarlijk is. Dat jezelf openstellen (voor jezelf of anderen) écht wel oké is. Ik ben heel hard en streng voor mezelf en voel vaak dat ik tekort schiet, alsof het nooit goed genoeg is. Maar realiteit is: ik doe mijn best. Ik doe veel niet perfect, maar heel veel goed genoeg. En waar ik al jarenlang probeer om mijn dochter aan te leren dat perfect écht niet moet besef ik dat ik mezelf dit ook mag proberen aanleren. Kinderen leren namelijk niet door wat je hen zegt, maar door voorbeeld.

Et voilà, zo zetten we 2021 in met een belangrijk voornemen.
Tot snel <3

Iceland baby pt 1

Een blogbericht over Ijsland (waar ik afgelopen januari was) staat al zo lang op de planning en het komt er maar niet van. Ook de foto’s die ik daar maakte staan nog onbewerkt op het SD-kaartje en de korte videofragmenten zijn jammer genoeg niet magisch veranderd in een leuk reisfilmpje. En da’s zo jammer, want telkens ik voorbij de foto’s op mijn telefoon scroll word ik zo ongelooflijk gelukkig!

Dus toen ik onlangs een mailtje kreeg van fotofabriek.nl met de vraag of ik voor mijn blog een setje retroprints wilde uitproberen nam ik het als een teken van de Ijslandse goden en besloot ik enkele foto’s uit te kiezen zodat ik ze eindelijk fysiek in handen had!

 

Dat Ijsland een ongelooflijk knap land is spreek eigenlijk gewoon voor zich, maar als je er staat is het toch nog wel een stuk imposanter. De natuur daar is waanzinnig en ik heb meerdere malen met tranen in mijn ogen gestaan. Ik woon in Antwerpen, dus ik ben al verwonderd als ik twee bomen naast elkaar zie staan. De natureshock van het stadse leven en de natuur van Ijsland was dan ook gigantisch.

Ellen en ik overnachtten in een hotel in Reykjavik. We zijn in putje winter gegaan en zagen het allebei niet zitten om zelf te rijden in sneeuw en ijs. We kozen er dus voor om in Reykjavik te verblijven en boekten van daaruit verschillende dagtours, waaronder de typische ‘Golden circle’ en de ‘Snaefellsness Peninsula’. Na lang twijfelen hadden we ook een tripje naar het heel toeristische en dure ‘Blue Lagoon’ gepland. Uiteindelijk viel het qua volk daar reuze mee. Het feit dat we zowat in een een semi-sneeuwstorm zaten kan er wel iets mee te maken hebben gehad. Wij lieten het weer alvast niet aan ons hart komen, in tegendeel, ik voelde me nog meer in Ijslandse sferen. We boekten ook een sneeuwscootertocht en dat was echt een van de leukste dingen die ik in mijn leven heb gedaan! Wij hebben natuurparken gezien, watervallen, geisers, gletsjers, bergen, vulkanen en uiteraard ook elfen.
Gewoon om maar even duidelijk te maken… Deze reis was ongelooflijk!

Toen Ellen en ik weer op het vliegtuig naar huis zaten wisten we zeker: hier komen we terug. Ik wil graag eens terugkomen in de lente/zomer als de natuur er weer helemaal anders uitzien. En dan misschien ook met iemand die wil rijden (want ik ben een pussy als het op autorijden aankomt 😀 ) zodat we nieuwe, iets minder toeristische plekken kunnen ontdekken.

 

Maar terwijl ik spaar voor een nieuw Ijslands avontuur blijf ik gewoon maar wat wegzwijmelen bij de herinneringen die ik al heb, ga ik eindelijk eens een uitgebreid fotoboek maken en mijn filmpje monteren.

Moest er van corona geen sprake zijn, moest geld geen issue zijn en moest reizen niet slecht zijn voor je ecologische voetafdruk, welke reis zou jij dan maken?

Brieven aan mezelf

Ik weet niet meer precies hoe en ook niet precies wanneer, maar op het bepaald moment in mijn leven (ergens in 2012) leerde ik de website futureme.org kennen. De naam van de website zegt het zelf al wel zo’n beetje, maar het is dus de bedoeling dat je brieven schrijft (of eigenlijk e-mails typt) naar jezelf in de toekomst. Uiteraard vergeet je na een maand al dat je naar jezelf schreef en je weet al helemaal niet wanneer je je brief zou laten aankomen op je e-mailadres. Dus als er dan zo’n brief in je mailbox terecht komt is het altijd een leuke verrassing.

Mijn eerste mail aan mezelf schreef ik op 3 januari 2012. Volgens mijn berekeningen zou ik op dat moment 21 moeten zijn. Als datum waarop de mail moest aankomen koos ik exact 1 jaar later, 3 januari 2013.
Ik zou hem uit de grond van mijn hart willen posten, maar eerlijk gezegd zijn ze nogal persoonlijk (of ik ben gewoon niet open genoeg, kan ook 😉 ).

In de acht jaar dat ik futureme nu gebruik heb ik zo al 11 brieven naar mezelf geschreven (en ik weet dat er nog onderweg zijn). De brief die het langst in de tijd heeft gereisd was eentje dat ik schreef op 27 december 2012 en die 5 jaar later toekwam, op 27 december 2017 dus.

Die brief brief was pijnlijk en hartverwarmend tegelijkertijd. Er stonden enorm veel dromen en doelen in waaronder 1 of 2 kinderen hebben. En op dat moment had ik al een prachtige dochter van 2 jaar.
Maar er stonden ook dromen en doelen in die ondertussen al gepasseerd waren. Ik wilde getrouwd zijn en in een leuk appartement wonen. En dat heb ik gehad. Maar het was maar van korte duur. Het was best confronterend om te lezen dat ik op zo’n korte tijd belangrijke dingen had gehad, maar die ook zo snel had moeten ‘afgeven’. Ik was getrouwd geweest en woonde leuk, maar was ook weer snel gescheiden en woonde terug bij mijn moeder. Auwch!

Maar ondanks die pijnlijke dingen is het geweldig om te lezen waar je op dat moment mee bezig was in je leven. Je vergeet snel de kleine en grote dingen. Je vergeet hoe snel te dingen behaalt, je vergeet dat je wel trots mag zijn om de doelen die je behaalt, hoe groot of klein ze ook zijn.

Vandaag heb ik weer twee nieuwe mails aan mezelf geschreven. Die zullen in de nabije én minder nabije toekomst in mijn mailbox verschijnen. En ik ben nu al benieuwd wat er tegen dan weer allemaal anders zal zijn.

Wie wil dit ook eens proberen?

 

 

Single Mom Strong

Een tijdje terug bestelde ik nieuwe meubels. Ik ben niet zo lang geleden verhuisd en mijn interieur lijkt nu op een derderangs Ikea-showroom. Alle goedkoopste meubels in het donkerste donker dat ik kon vinden. En ik wilde vernieuwing. Iets wat me minder deed voelen als één of ander kotstudentje en meer als de bijna dertigjarige moeder die ik ben.

Geen Ikea, ik ken de catalogus vanbuiten. Na wat gegoogel kwam ik terecht bij JYSK (non-spon). Prijzen stonden mij aan en het was nét iets anders dan altijd dezelfde Ikeakast.

Gisterenochtend werden de meubels geleverd. Zo’n 15 zelfbouwpakketten werden binnen de 4,5 minuut bij mij binnen gestoken. De laatste halve minuut van die 4,5 minuut waren besteed aan een babbeltje met de bezorger (in gebroken Nederlands):

Hij: Wie gaat in elkaar zetten?

Ik: Ik.

Hij: Wie gaat helpen?

Ik: Ik.

Hij: (met lichtjes gechoqueerde blik) Is heel moeilijk. Is heel zwaar.

Ik: Ik zal mijn best doen!

(Even een zijnoot: die man bedoelde het écht super goed, dus ik ga geen feministische, seksistische tirade afsteken waarin ik zeven keer moet vermelden dat vrouwen dat écht wel kunnen, hallo!)


Gisteren ben ik ik 5 uren bezig geweest met het in elkaar steken van een salontafel en een tv-meubel. Was het echt zo moeilijk? Nee, niet bepaald. Gewoon de handleiding secuur volgen en een portie logisch nadenken.
Was het even gemakkelijk als de Ikeapakketjes? Nee, niet bepaald. Het was ingewikkelder, zwaarder, meer verschillende vijzen, boormachine nodig, …
Maar het was me gelukt. Tuurlijk was het me gelukt. Ik had nooit getwijfeld aan het feit of het me zou lukken of niet. Ik wist dat ik het zou kunnen. Maar ik had niet het ‘Oh yeah’ gevoel dat ik dacht te hebben. Ik voelde me niet ‘Single Mom Strong’. Ik was niet bepaald trots op mijn prestatie.
Ik ben ‘s avonds gewoon naast mijn dochter in bed gekropen en ik heb gebaald. Gebaald dat ik er altijd alleen voor sta. Dat ik àltijd de boterhammen moet smeren en Lou àltijd aan school moet afzetten. Dat ik àltijd moet koken en àltijd moet opruimen en poetsen (ja, dat doe ik tegenwoordig). Ik moet de dochter altijd zélf in bad doen, zélf naar de supermarkt, alléén de kots opkuisen ‘s nachts, alléén naar de bank, de dierenarts, de verzekeringsmakelaar. Ik moet alleen de meubels in elkaar steken. Alleen. Altijd alleen.

Dus geen sterk ‘ik-kan-het-allemaal-zelf-wel-gevoel’. Maar een gevoel van eenzaamheid. Er alleen voor staan valt me soms zwaar en nu is zo’n moment.

Nee, dit is geen pity party. Neen, ik heb geen traan gelaten en ik lig nu niet depressief op de zetel. Maar het is gewoon even realiteit en dat mag ook eens gezegd worden, me dunkt.

Extra zijnoot: ik heb kei lieve familie en vrienden die klaarstaan om mij te helpen (waarvoor dank), maar het gaat om een ander soort gemis, weetjewel. #altijddankbaar

2020: Goede voornemens

Die tijd van het jaar. Iedereen begint sportscholen te googelen, Weight Watchers-abbonementen te heractiveren, de potjes dag- en nachtcrème voor een rijpere huid weer uit te stallen, de e-sigaretten aan te schaffen, de fietsbanden op te pompen, de schermtijdlimiet-app te downloaden, …
De prachtige tijd van de goede voornemens.

Ja, ik doe aan goede voornemens en neen, ik schaam me hier niet voor. Het is tegenwoordig blijkbaar ‘cool’ om te zeggen ‘ik doe niet aan goede voornemens’. Mij niet gelaten, in 2020 word ik dertig, dus cool zijn is voor mij ondertussen sowieso wat achterhaald.
Ik heb zoals elk jaar een serieus lijstje goede voornemens (behalve vorige jaar, want toen deed ik mee met de ‘ik ben te cool voor goede voornemens-hype) en die lijst deel ik graag met jullie!

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle

Wat zijn jullie goede voornemens? Of ben je ook too cool voor voornemens?

O ja, gelukkig nieuwjaar!

Verhuizen met plezier

Ha, verhuizen. In mijn 29jarige bestaan ben ik al zo’n tien keer verhuisd. Je zou denken dat verhuizen dan wel een van mijn favoriete bezigheden moet zijn, want wie verhuist er anders zo vaak, vrijwillig, niet voor ‘t plezier?

Ik dus… Het is nooit tegen mijn goesting. Het idee van een nieuw begin trekt me altijd aan. Een paar nieuwe meubeltjes, nieuwe interieurideetjes en vooral heel veel goede voornemens om deze keer geen rommel te maken, niets te laten rondslingeren en élke dag te koken… De realiteit is vaak wel wat anders (vooral vanwege een gebrek aan geld en een teveel aan luiheid), maar hey, perfect zijn is ook maar saai hé?

Maar goed… Nu is het weer zo ver. mijn inboedel zit in dozen. Veel te veel dozen. Waar ik enkele maanden geleden nog trots dweepte met mijn Marie Kondo-schuiven lijkt het nu alsof ik de hoarder uit ieders nachtmerrie ben.
Maar mijn grootste uitvlucht blijft elke keer opnieuw: ‘maar ik ben creatief!’. Dat wil zeggen dat ik recht heb op een volledige doos papier in verschillende kleuren. Dat wil zeggen dat het oké is dat ik een naaimachine, overlockmachine, 2 kistjes naaigaren en 3 dozen stof heb. Ik heb ook een plotter, daar hoort een grote doos folie bij. Vinyl en flock. En een grote industriële persmachine, want hallo, ik ben té goed voor een simpel strijkijzer. Oh, had ik al over mijn doos met kralen verteld? En mijn 4 dozen vol oude agenda’s en dagboeken? En 3 dozen vol met ‘herinneringen’ (filmtickets van 2004, toegangskaartjes voor muziekbands, lege sigarettenpakjes met cool motief en de obligatoire liefdesbrieven van oude ex-lieven). Ik heb ook zo’n 5 dozen vol babykleding. Want wie weet komt er ooit nog een baby, moet ik dan écht alles opnieuw kopen?
Wisten jullie trouwens dat ik graag bak? Dus ik heb 5 taartvormen, 6 cakevormen, zo’n 50 koekjesuitstekers, een taartdoos, sprinkles en versiering in meer kleuren dan van 7 regenbogen tezamen. Oh ja, en ik ben ook heel trots op mijn collectie washitape die de prachtige hoeveelheid van 200 rolletjes heeft bereikt. Met bijbehorende map vol stickers, lijm, schaar, viltstiften en kleurpotloden, fineliners en uiteraard ook een 5-tal dagboeken voor dagelijks gebruik.
Ik ben trouwens de wol nog vergeten. Telt ook voor een doos of drie. En kleding, telt dat als hobby? Want dat is ook een bizarre hoeveelheid voor iemand die er eigenlijk altijd uitziet als een zwerver.

Anyway. Wat ik duidelijk probeer te maken is: ik zie het niet zitten.

Please send help.

De kleine reiziger

Lou wil terug naar Griekenland.
I hear ya, sister! Ik wil ook terug naar Griekenland.

Ik zal niet zeggen dat reizen in mijn bloed zit (op de ‘bestemming onbekend, twee onderbroeken voor 7 weken in mijn reusachtige trekkingrugzak en ik zie wel’-manier). Maar vakantie wel. Vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand doen mijn hart sneller slaan.
Jammer genoeg was onze laatste vakantie amper 4 maanden geleden (het voelt als 4 jaar)  en moet er heel wat gespaard worden vooraleer we weer languit kunnen genieten.

Maar toeval bestaat niet. Terwijl ik samen met Lou zit te mijmeren over zon, zee en strand krijg ik een mailtje binnen, met de vraag of ik niet graag een wereldkaart aan mijn muur wil. Euh, ja, duuuuh! ‘Kies er maar eentje uit op de website’, luidt de boodschap. Oké, moet je mij geen twee keer zeggen. En in plaats van neuzen tussen de goedkoopste vluchten en kindvriendelijkste hotels zit ik te neuzen tussen meer dan 100 verschillende wereldkaarten.

Als rasechte moeder word ik meteen overvallen door twijfel. Kies ik er één met diertjes? Laat ik Lou er zelf één kiezen? Of neem ik er toch een die ik gewoon zelf heel mooi vind?

Ik besluit om mijn mommyguilt aan de kant te schuiven (Lou heeft al genoeg spullen 😉 ) en er gewoon zelf eentje te kiezen. Een grote poster? Een foto op zeildoek? Een canvas? De twijfel is niet meteen voorbij, dus na hulplijn Best Friend, ga ik voor een realistische kaart op canvas van 120X80cm.

Enkele dagen later kreeg ik mijn wereldkaart aan en kon het ontdekken beginnen. Ik had specifiek een wereldkaart gekozen waarop niet alleen de landen, maar ook steden te zien waren. Er waren nochtans ook echt prachtige kaarten, zoals die met aquarel of met inkt splashes, die ik moeilijk kon weerstaan, maar ik ging toch voor de educatievere versie (omdat aardrijkskunde niet bepaald mijn sterkste vak was).

 

Lou was meteen geïntrigeerd. Samen gingen we op zoek naar Kreta en Rhodos om daar herinneringen op te halen. Ik ging ook even langs Boedapest, wat was het daar mooi! Op Mallorca namen we in gedachten weer een duik in de zee. En nu we toch al in Spanje waren ging ik ook even langs Barcelona en Madrid om te proeven van de heerlijke tapas. Even vertellen over Londen en Montpellier en ook nog Amerika, omdat Oregon en California mijn grote dromen zijn.
Mijn vinger leidt ons uiteindelijk weer naar huis, België. ‘Waar mijn huisje staat’. zegt Lou.

Ondertussen heeft de wereldkaart een mooie plek gekregen in de woonkamer, we zijn er zo blij mee. En altijd als Lou zin heeft om naar Griekenland te vertrekken of als ik wil wegdromen bij vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand gaan we even kijken, mijmeren en fantaseren.
Dat is ook heel fijn.

 

Emo-Ode aan Lou

Lieve Lou,
Je bent nu 1 jaar. En de tijd lijkt steeds sneller te gaan!
De eerste maanden heb je in mijn armen geleefd. Nergens anders kwam je tot rust, nergens anders wilde je zijn. En dat vond ik (meestal) niet erg. Want ik heb altijd maar 1 doel gehad. En dat is dat je altijd zou weten dat ik er voor je ben.
Sinds enkele weken neem je (letterlijk en figuurlijk) stapjes. Weg van mij. De armen van mama T zijn ook heel veilig, en man, wat is het leuk om te spelen en te lachen met haar! Je steekt nu ook je armen uit naar Mutti, Omi en je lieve meter en gaat graag op wandel met Nannie en Nono en Bompa & Bibi. En plezier maken met je tantes en nonkels, ja, da’s nu echt wel fijn! Je kijkt vaak nog achterom terwijl je ogen vragen: ‘mama, ben je er nog?’ En dan lach ik en zeg ik: ‘Ja Louke, mama gaat niet weg, speel maar rustig verder.’ En dat doe je dan ook.

Elke dag ben je een beetje zekerder van jezelf en een beetje zekerder van mij. Je zet een stapje verder weg van mij, omdat je erop kan vertrouwen dat ik er altijd wel zal zijn. En da’s wat ik heb gewild. Dat je stukje bij beetje de wereld kan gaan verkennen, rustig en op je eigen tempo, zonder angst.

Lieve Lou,

Als ik je nu, na een intens jaar als bijna één geleefd te hebben, zo gelukkig zie rondwandelen en kruipen, dan word ik overvallen door trots. Ik ben ongelooflijk trots op dit prachtige, magische, lieve, zachtaardige meisje. Trots en dankbaar dat ik je mama mag zijn. En intens, immens gelukkig met mijn prachtige dochter en waanzinnig lieve vrouw, mijn gezin.

Lieve Lou,

Jij kan mensen betoveren met je blik en met je lach. En dat doe je ook bij mij, elke dag opnieuw.

Lieve Lou,

Ik ben klaar met mijn zeemzoeterige, overemotionele ode aan jou (hoewel ik eerlijk gezegd vlotjes tot aan je derde levensjaar zou kunnen doorgaan). Ik zet deze brief nog op mijn blog en Facebook, maar voor de rest zal ik hem niet delen, zodat je je later niet moet schamen voor mijn overdreven emoties. Graag gedaan.

Lieve Lou,

Ik hou van jou. Eeuwig.