De kleine reiziger

Lou wil terug naar Griekenland.
I hear ya, sister! Ik wil ook terug naar Griekenland.

Ik zal niet zeggen dat reizen in mijn bloed zit (op de ‘bestemming onbekend, twee onderbroeken voor 7 weken in mijn reusachtige trekkingrugzak en ik zie wel’-manier). Maar vakantie wel. Vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand doen mijn hart sneller slaan.
Jammer genoeg was onze laatste vakantie amper 4 maanden geleden (het voelt als 4 jaar)  en moet er heel wat gespaard worden vooraleer we weer languit kunnen genieten.

Maar toeval bestaat niet. Terwijl ik samen met Lou zit te mijmeren over zon, zee en strand krijg ik een mailtje binnen, met de vraag of ik niet graag een wereldkaart aan mijn muur wil. Euh, ja, duuuuh! ‘Kies er maar eentje uit op de website’, luidt de boodschap. Oké, moet je mij geen twee keer zeggen. En in plaats van neuzen tussen de goedkoopste vluchten en kindvriendelijkste hotels zit ik te neuzen tussen meer dan 100 verschillende wereldkaarten.

Als rasechte moeder word ik meteen overvallen door twijfel. Kies ik er één met diertjes? Laat ik Lou er zelf één kiezen? Of neem ik er toch een die ik gewoon zelf heel mooi vind?

Ik besluit om mijn mommyguilt aan de kant te schuiven (Lou heeft al genoeg spullen 😉 ) en er gewoon zelf eentje te kiezen. Een grote poster? Een foto op zeildoek? Een canvas? De twijfel is niet meteen voorbij, dus na hulplijn Best Friend, ga ik voor een realistische kaart op canvas van 120X80cm.

Enkele dagen later kreeg ik mijn wereldkaart aan en kon het ontdekken beginnen. Ik had specifiek een wereldkaart gekozen waarop niet alleen de landen, maar ook steden te zien waren. Er waren nochtans ook echt prachtige kaarten, zoals die met aquarel of met inkt splashes, die ik moeilijk kon weerstaan, maar ik ging toch voor de educatievere versie (omdat aardrijkskunde niet bepaald mijn sterkste vak was).

 

Lou was meteen geïntrigeerd. Samen gingen we op zoek naar Kreta en Rhodos om daar herinneringen op te halen. Ik ging ook even langs Boedapest, wat was het daar mooi! Op Mallorca namen we in gedachten weer een duik in de zee. En nu we toch al in Spanje waren ging ik ook even langs Barcelona en Madrid om te proeven van de heerlijke tapas. Even vertellen over Londen en Montpellier en ook nog Amerika, omdat Oregon en California mijn grote dromen zijn.
Mijn vinger leidt ons uiteindelijk weer naar huis, België. ‘Waar mijn huisje staat’. zegt Lou.

Ondertussen heeft de wereldkaart een mooie plek gekregen in de woonkamer, we zijn er zo blij mee. En altijd als Lou zin heeft om naar Griekenland te vertrekken of als ik wil wegdromen bij vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand gaan we even kijken, mijmeren en fantaseren.
Dat is ook heel fijn.