2020: Goede voornemens

Die tijd van het jaar. Iedereen begint sportscholen te googelen, Weight Watchers-abbonementen te heractiveren, de potjes dag- en nachtcrème voor een rijpere huid weer uit te stallen, de e-sigaretten aan te schaffen, de fietsbanden op te pompen, de schermtijdlimiet-app te downloaden, …
De prachtige tijd van de goede voornemens.

Ja, ik doe aan goede voornemens en neen, ik schaam me hier niet voor. Het is tegenwoordig blijkbaar ‘cool’ om te zeggen ‘ik doe niet aan goede voornemens’. Mij niet gelaten, in 2020 word ik dertig, dus cool zijn is voor mij ondertussen sowieso wat achterhaald.
Ik heb zoals elk jaar een serieus lijstje goede voornemens (behalve vorige jaar, want toen deed ik mee met de ‘ik ben te cool voor goede voornemens-hype) en die lijst deel ik graag met jullie!

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle

Wat zijn jullie goede voornemens? Of ben je ook too cool voor voornemens?

O ja, gelukkig nieuwjaar!

Verhuizen met plezier

Ha, verhuizen. In mijn 29jarige bestaan ben ik al zo’n tien keer verhuisd. Je zou denken dat verhuizen dan wel een van mijn favoriete bezigheden moet zijn, want wie verhuist er anders zo vaak, vrijwillig, niet voor ‘t plezier?

Ik dus… Het is nooit tegen mijn goesting. Het idee van een nieuw begin trekt me altijd aan. Een paar nieuwe meubeltjes, nieuwe interieurideetjes en vooral heel veel goede voornemens om deze keer geen rommel te maken, niets te laten rondslingeren en élke dag te koken… De realiteit is vaak wel wat anders (vooral vanwege een gebrek aan geld en een teveel aan luiheid), maar hey, perfect zijn is ook maar saai hé?

Maar goed… Nu is het weer zo ver. mijn inboedel zit in dozen. Veel te veel dozen. Waar ik enkele maanden geleden nog trots dweepte met mijn Marie Kondo-schuiven lijkt het nu alsof ik de hoarder uit ieders nachtmerrie ben.
Maar mijn grootste uitvlucht blijft elke keer opnieuw: ‘maar ik ben creatief!’. Dat wil zeggen dat ik recht heb op een volledige doos papier in verschillende kleuren. Dat wil zeggen dat het oké is dat ik een naaimachine, overlockmachine, 2 kistjes naaigaren en 3 dozen stof heb. Ik heb ook een plotter, daar hoort een grote doos folie bij. Vinyl en flock. En een grote industriële persmachine, want hallo, ik ben té goed voor een simpel strijkijzer. Oh, had ik al over mijn doos met kralen verteld? En mijn 4 dozen vol oude agenda’s en dagboeken? En 3 dozen vol met ‘herinneringen’ (filmtickets van 2004, toegangskaartjes voor muziekbands, lege sigarettenpakjes met cool motief en de obligatoire liefdesbrieven van oude ex-lieven). Ik heb ook zo’n 5 dozen vol babykleding. Want wie weet komt er ooit nog een baby, moet ik dan écht alles opnieuw kopen?
Wisten jullie trouwens dat ik graag bak? Dus ik heb 5 taartvormen, 6 cakevormen, zo’n 50 koekjesuitstekers, een taartdoos, sprinkles en versiering in meer kleuren dan van 7 regenbogen tezamen. Oh ja, en ik ben ook heel trots op mijn collectie washitape die de prachtige hoeveelheid van 200 rolletjes heeft bereikt. Met bijbehorende map vol stickers, lijm, schaar, viltstiften en kleurpotloden, fineliners en uiteraard ook een 5-tal dagboeken voor dagelijks gebruik.
Ik ben trouwens de wol nog vergeten. Telt ook voor een doos of drie. En kleding, telt dat als hobby? Want dat is ook een bizarre hoeveelheid voor iemand die er eigenlijk altijd uitziet als een zwerver.

Anyway. Wat ik duidelijk probeer te maken is: ik zie het niet zitten.

Please send help.

De kleine reiziger

Lou wil terug naar Griekenland.
I hear ya, sister! Ik wil ook terug naar Griekenland.

Ik zal niet zeggen dat reizen in mijn bloed zit (op de ‘bestemming onbekend, twee onderbroeken voor 7 weken in mijn reusachtige trekkingrugzak en ik zie wel’-manier). Maar vakantie wel. Vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand doen mijn hart sneller slaan.
Jammer genoeg was onze laatste vakantie amper 4 maanden geleden (het voelt als 4 jaar)  en moet er heel wat gespaard worden vooraleer we weer languit kunnen genieten.

Maar toeval bestaat niet. Terwijl ik samen met Lou zit te mijmeren over zon, zee en strand krijg ik een mailtje binnen, met de vraag of ik niet graag een wereldkaart aan mijn muur wil. Euh, ja, duuuuh! ‘Kies er maar eentje uit op de website’, luidt de boodschap. Oké, moet je mij geen twee keer zeggen. En in plaats van neuzen tussen de goedkoopste vluchten en kindvriendelijkste hotels zit ik te neuzen tussen meer dan 100 verschillende wereldkaarten.

Als rasechte moeder word ik meteen overvallen door twijfel. Kies ik er één met diertjes? Laat ik Lou er zelf één kiezen? Of neem ik er toch een die ik gewoon zelf heel mooi vind?

Ik besluit om mijn mommyguilt aan de kant te schuiven (Lou heeft al genoeg spullen 😉 ) en er gewoon zelf eentje te kiezen. Een grote poster? Een foto op zeildoek? Een canvas? De twijfel is niet meteen voorbij, dus na hulplijn Best Friend, ga ik voor een realistische kaart op canvas van 120X80cm.

Enkele dagen later kreeg ik mijn wereldkaart aan en kon het ontdekken beginnen. Ik had specifiek een wereldkaart gekozen waarop niet alleen de landen, maar ook steden te zien waren. Er waren nochtans ook echt prachtige kaarten, zoals die met aquarel of met inkt splashes, die ik moeilijk kon weerstaan, maar ik ging toch voor de educatievere versie (omdat aardrijkskunde niet bepaald mijn sterkste vak was).

 

Lou was meteen geïntrigeerd. Samen gingen we op zoek naar Kreta en Rhodos om daar herinneringen op te halen. Ik ging ook even langs Boedapest, wat was het daar mooi! Op Mallorca namen we in gedachten weer een duik in de zee. En nu we toch al in Spanje waren ging ik ook even langs Barcelona en Madrid om te proeven van de heerlijke tapas. Even vertellen over Londen en Montpellier en ook nog Amerika, omdat Oregon en California mijn grote dromen zijn.
Mijn vinger leidt ons uiteindelijk weer naar huis, België. ‘Waar mijn huisje staat’. zegt Lou.

Ondertussen heeft de wereldkaart een mooie plek gekregen in de woonkamer, we zijn er zo blij mee. En altijd als Lou zin heeft om naar Griekenland te vertrekken of als ik wil wegdromen bij vreemde talen, vreemde munten en vreemde kledingkeuzes op het strand gaan we even kijken, mijmeren en fantaseren.
Dat is ook heel fijn.