Eén jaar Crossfit

Op 3 maart 2019 ging ik met knikkende knieën, zweterige handpalmen en een kleine paniekaanval naar mijn eerste Crossfitles.

Begin 2019 had ik besloten dat ik echt iets moest veranderen in mijn leven. Ik wilde niet alleen wat kilo’s kwijt en mijn conditie verbeteren, maar ik wilde vooral eens iets bereiken (volhouden). Ik kan me nu moeilijk herinneren in welke mate in ongelukkig was, maar ik kan wel voelen hoe gelukkig ik nu ben en dat is alvast een heel groot verschil.
Ik zat dus duidelijk niet goed in mijn vel (al heel mijn leven niet eigenlijk 😉 ), voelde me opgesloten, had een hele kleine cirkel van vrienden en was best eenzaam, het single-mom zijn was (en is) heel zwaar en ik voelde mezelf meer en meer vluchten van het leven.  Ik ben van nature uit al een introvert die niets liever doet dan binnen, in mijn coconnetje, te zitten. Maar wanneer wordt zoiets ongezond? Wanneer wordt dat gezellige coconnetje een zwaar beveiligde bunker waar niemand, inclusief mezelf, in of uit kan?

Op een bepaald moment wist ik dat het zo niet meer verder kon. En dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt om een proefles Crossfit vast te leggen.
Ik trommelde àl mijn vrienden op om mee die eerste les te doen. Ik MOEST en ZOU iemand bij me hebben om mij hierdoor te sleuren. Maar, zoals ik al zei, was mijn sociale cirkel niet heel erg groot, dus toen mijn twee vriendinnen niet konden, mijn broer niet kon en zélfs een vriend van mijn broer die ik niet eens echt kende niet kon begon ik te panikeren. Zou ik afzeggen of niet? Zou ik gaan? Kan ik gaan? Kan ik dit? Zal ik flauwvallen? Me belachelijk maken?

Ik ben gegaan. Helemaal alleen. En ik heb me achteraf nog nooit zo goed gevoeld. Niet enkel vanwege het sporten, maar vooral omdat ik dit alleen had gedaan. Helemaal alleen.
Ik voelde me… Onoverwinnelijk. En voor velen klinkt dit misschien belachelijk, maar voor mij was het een van de grootste stappen die ik in mijn leven had genomen. Ik ben niet anders gewoon dan leven met een constant loerende depressie, paniekaanvallen en teleurstelling in mezelf. Dus ja, ik voelde me onoverwinnelijk. Voor de allereerste keer had ik mijn leven zelf in handen genomen, door een kleine, maar krachtige stap te nemen.

 

En als je nu denkt dat van toen uit alles perfect ging, dan moet ik je teleurstellen. De maand die volgde was ik voor elke workout nog zo nerveus dat ik dacht dat ik zou flauwvallen. Ik zou het niet kunnen, ik ben de slechtste van allemaal, ik ben de traagste, ik word uitgelachen, … Een leven lang van onzekerheid en angst lost je natuurlijk niet op 1-2-3 op. Maar langzaamaan begon ik mijn plaats te vinden. Er groeiden vriendschappen, er kwam basisconditie, er kwam kracht waarvan ik niet wist dat ik ze ooit zou hebben en vooral kwam er vertrouwen. In mezelf. Buiten natuurlijk bevallen had mijn lichaam me nog nooit het gevoel gegeven alsof het iets kon, alsof het waardevol was. Mijn lichaam was er en ik moest het er maar mee doen, daar had ik al ‘vrede’ mee genomen. Maar door zo’n drie keer per week naar Crossfit te gaan begon ik van mijn lichaam te houden. Niet omdat het er gestroomlijnd en perfect uitziet, maar omdat het mij draagt, omdat het dingen kàn, veel meer dan ik dacht. Ik zeg wanneer mijn lichaam moet doorzetten en hoe lang. Ik draag mijn lichaam op om niet te stoppen wanneer het moeilijk wordt. Ik beveel mijn lichaam om eerst het rondje af te maken en dan pas te rusten. En voor iemand die, zowel mentaal als fysiek, altijd de gemakkelijkste weg koos was dit een hele aanpassing.

Bij crossfit is het, voor mij toch, niet enkel de sport. Hoewel een barbell boven je hoofd houden het ultieme gevoel van kicken is. Maar het is vooral het groepsgevoel en de coaches. Zonder judgement en zonder neerkijken. De ‘goed gedaan’ achteraf. Het vertrouwen dat ze in je hebben op momenten dat je het zelf niet hebt. Wat een openbaring om deel te mogen uitmaken van een groep die gewoon nog weet hoe het is om vriendelijk te zijn tegen elkaar.

Ondertussen zijn we een jaar verder. Ben ik afgevallen? Nee (integendeel zelfs). Ben ik sterker? Ja. Ben ik gelukkiger? Ja. Is mijn conditie beter? Ja. Ben ik nog steeds een van de minst goede crossfitters in mijn box? Ja. Vind ik dat erg? Nee. Is mijn sociale kring groter? Ja. Ben ik een betere moeder? Ja. Ben ik nog steeds een introvert? Ja. Kom ik graag buiten? Ja. Ben ik nog angstig in bepaalde (nieuwe) situaties? Ja. Durf ik die nieuwe situaties aangaan? Ja.

Dus… Dank je wel Crossfit Antwerpen om samen met mij mijn leven te veranderen, voorbij enkel het fysieke.