FAQ: Eefje is BAM!

Lieve vrienden, familie en toevallige lezers,

Ik heb net aangekondigd dat ik mijn tweede kindje verwacht! Dat er geen vader in the picture zal zijn zijn jullie al wel gewoon van mij, maar deze keer is het nog een beetje anders… Deze keer is het ook zonder partner.
Ja, ik ben zwanger en doe het helemaal alleen. Ik word BAM (bewust alleenstaande moeder). Ik kan me inbeelden dat het (bij sommigen) veel vragen en twijfels oproept, al hoop ik natuurlijk dat we gewoon samen vooral het algehele gevoel van blijdschap kunnen delen. Ik begrijp dat jullie graag antwoorden krijgen op al die vragen, maar niet elke vraag is voor mij even leuk om keer op keer te beantwoorden. Om het mezelf dan wat gemakkelijker en aangenamer te maken heb ik een aantal vragen al van een antwoord voorzien.

Q: Ben je per ongeluk zwanger geraakt en ga je het kind alleen opvoeden?
A: Neen, ik ben bewust op zoek naar een donor gegaan om zwanger te worden en zo mijn kinderwens te kunnen vervullen. Ja, ik ga het kind alleen opvoeden. En ik heb er goesting in!

Q: Kan je niet beter gewoon wachten tot je een nieuwe partner hebt?
A: De cynische Eefje zou nu zeggen: ‘ik ben gewoon niet gemaakt om van te houden’. Maar het meer aanvaarde antwoord luidt: in een ideale wereld was ik gewoon gelukkig getrouwd en had ik een mooi gezin mét partner. Jammer genoeg lopen de zaken niet altijd zoals je zou willen… Ondertussen blijft mijn biologische klok wel verder tikken en op een bepaald moment moet je een keuze maken:

  1. wachten op de perfecte partner met de kans dat het op een bepaald moment te laat zal zijn om nog aan kinderen te beginnen of hij niet eens (meer) kinderen wil
  2. zelf mijn kinderwens vervullen en mezelf daarna alle tijd van de wereld geven om de juiste partner te vinden zonder enige (biologische & tijds-)druk.

Q: Maar je kan toch nog kinderen krijgen op je 40? Zo oud ben je nog niet!
A: Klopt. Ik ben nu bijna 30, maar ik werd voor het eerst moeder toen ik 24 was en heb altijd jonge moeder willen zijn. Ik zie mezelf niet op latere leeftijd nog moeder worden. En Lou wordt ook elke dag ouder, het zou leuk zijn moesten ze geen 25 jaar verschillen van elkaar.

Q: Hoe zit dat nu met dat donor-gedoe?
A: In tegenstelling tot hoe het is gegaan bij Lou heb ik deze keer geen gebruik gemaakt van een anonieme donor. Bij baby nummer 2 heb ik gebruik gemaakt van een gekende donor buiten het ziekenhuis om, wat wil zeggen dat ik mezelf thuis heb geïnsemineerd met donorsperma van een persoon die ik ‘ken’.
Belangrijke disclaimer: er is NIEMAND, behalve ikzelf, op de hoogte van de identiteit van de donor. En dit blijft zo totdat mijn kind oud genoeg is om als eerste de identiteit te weten te komen. Ik wil geen situatie creëren waarin iedereen op de hoogte is van de identiteit behalve mijn kind zelf. Dus het heeft verder ook geen zin om me verder vragen te stellen daarover, ik zal niet antwoorden (en waarschijnlijk een beetje geïrriteerd geraken als je blijft aandringen ;-)). Mijn kind zal op een bepaalde leeftijd de mogelijkheid krijgen om contact op de nemen met zijn/haar biologische vader (donor) moest hij/zij dat willen. Maar tijdens het opgroeien maakt de donor op geen enkel vlak deel uit van ons leven; fysiek, emotioneel of financieel.
Als jullie verder geruststelling nodig hebben: de donor is gezond, op voorhand hebben we een contract opgesteld en alles is veilig, d.m.v. zelfsinseminatie, gebeurd. Dat wil zeggen dat er geen fysiek contact is geweest. Ik heb hierover een apart blogbericht geschreven dat later nog online zal komen.

Verder vraag ik jullie dus (uit respect voor mijzelf, Lou en vooral baby 2) om hier verder niet te veel persoonlijke vragen over te stellen. De informatie die ik hierboven gaf is eigenlijk alles wat ik wil vertellen. Laten we het dus niet ongemakkelijk maken voor elkaar 😉

Q: En kan je dat financieel wel allemaal te baas?
A: Stel dat ik zeg: ‘nee’, wat ga je dan doen of zeggen? Is dit überhaupt een gepaste vraag? Net zoals bij Lou zal ik er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ook dit kind niks tekort komt. Op dit moment woon ik in een leuk huis en heb ik een super toffe, stabiele job en genoeg inkomsten om ‘gewoon’ te leven. Weliswaar zonder chique auto en merkkledij, maar we weten allemaal hoeveel waarde ik hecht aan zo’n dingen hé… 😉 Ik blijf toch altijd een beetje halve hippie.

Q: Ben je niet bang dat je Lou niet genoeg aandacht kan blijven geven?
A: Ja, absoluut. Lou is mijn alles, mijn grote trots, mijn lichtpunt en ik wil haar nooit iets tekort doen. Ze is sowieso al 70% van de tijd bij mij, dus het is al jaren gewoon zij en ik. Ze is het gewoon om alle aandacht voor zich te hebben, zij komt altijd op de eerste plek en als ze iets nodig heeft, dan ben ik daar. Maar ze is ook een beetje een typisch verwend enig kindje, dus laten we dat proberen veranderen.
Dat gezegd zijnde is ook zij grote vragende partij voor een broertje of een zusje en ben ik er zeker van dat het voor haar ontwikkeling goed zou zijn om de aandacht wat te delen ;-).

Q: Wat zegt jouw familie er van?
A: Leuk! Doen! Ga ervoor! Ze kennen me uiteraard ook wel goed en het is leuk om te horen dat iedereen vertrouwen in mij heeft. Mijn moeder is vanzelfsprekend de grootste steunende factor, maar zelfs mijn vader, een man van weinig woorden en veel twijfels, zei iets in de trant van ‘ik had wel verwacht dat jij zoiets zou doen, dat komt wel goed.’

Q: Wat zeggen jouw vrienden er van?
A: Vrienden moeten soms advocaat van de duivel spelen (en ze hebben dat recht, zijnde beste vrienden) en willen gewoon het beste voor jou. Dus ook al zijn mijn vrienden allemaal heel erg blij, we hebben er veel en lang over gepraat. Vooral ook omdat zij als de beste weten hoe zwaar ik heb het gehad met Lou in het begin of zelf al meerdere kinderen hebben met partner en het zelf heel zwaar hebben (gehad). Maar wat ik zonder die madammen zou doen? Geen idee! Met zoveel geduld mee mijn ovulatietests vergelijken… Da’s echte vriendschap!

Q: Besef je hoe zwaar het gaat worden?/ Wauw, ik zou het niet kunnen! / Amai, je moet wel sterk in je schoenen staan om dit te doen!
A: Ja. Ik besef erg goed waar ik mee bezig ben. Maar deze opmerkingen, hoe goed ze ook bedoeld zijn, zijn eigenlijk niet zo tof. Want als reactie op zulke vragen en opmerkingen heb ik het gevoel alsof ik me OF moet verantwoorden OF moet bevestigen hoe sterk ik wel niet ben.
Maar er komt een moment (en waarschijnlijk wel meerdere) waarop het wel te zwaar is, waarop ik het niet kan, en waarop ik niet sterk in mijn schoenen sta en gewoon alleen maar wil huilen. Want dat is ook gewoon een deel van moederschap, alleen of met partner. De werkelijkheid is: ik kan het écht niet altijd. Ik ben niet altijd sterk, ik ben zeker niet altijd perfect. Er zullen meerdere momenten komen dat ik het niet meer zie zitten. Ik zal ,mezelf kennende, héél veel wenen en héél veel hulp nodig hebben. Iemand die eens boodschappen voor me doet, iemand die Lou eens naar school kan brengen, iemand die eens een uurtje met de baby wil gaan wandelen als ik echt eens wil slapen en, vooral, iemand die wil luisteren als ik erdoor zit. Iemand bij wie ik uit mag huilen. Iemand waarbij ik mag en kan uitspreken dat het allemaal nog zo veel zwaarder is dan ik had verwacht. Iemand die ik in paniek kan opbellen en kan schreeuwen: ‘waarom dacht ik dat ik dit in mijn eentje zou kunnen?!’.
Als ik mezelf bij jou enkele weken voordien heb moeten verantwoorden: ‘ja hoor, ik kàn dit echt wel, ik heb er echt goed over nagedacht!’, dan durf ik later, als het even niet zo goed gaat, niet naar jou komen om je om hulp te vragen, terwijl ik die eigenlijk wel nodig heb. Begrijp je?

 

Naast al deze vragen zijn er ook een hele hoop vragen die jullie mij keer op keer opnieuw mogen vragen. Hierop antwoorden word ik nooit beu. Om jullie een beetje inspiratie te geven:

Q: Wauw, wanneer/hoe wist je dat je zwanger was?
Q: Ging het vlot? Hoeveel pogingen heb je moeten doen?
Q: Weet je al wat het gaat worden?
Q: Hoe reageert Lou erop?
Q: Heb je al een naam?
Q: Mag ik voor je koken en je vriezer vullen met kraamkost?
Q: Heb je een voorkeur voor geslacht?
Q: Heb je nog kleding, buggy, badje, … nodig, want op mijn zolder staat nog…?
Q: Al nagedacht over je bevalling?
Q: Ga je een babyborrel geven?
Q: Mag mijn baby op playdate komen?
Q: Wat als het een tweeling is?
Q: Waar kan ik bij helpen?
Q: Ga je weer borstvoeding geven?
Q: Voelt de zwangerschap anders dan bij Lou?
Q: Zal ik de afwas eens komen doen?
Q: Ben je al bezig met een geboortekaartje?

 

Los van mijn donkere, grappig bedoelde cynisme af en toe besef ik heel erg goed dat alle vragen meestal voortkomen uit liefdevolle bezorgdheid en oprechte interesse en daar ben ik jullie heel dankbaar voor. Ik wil jullie ook bedanken voor alle steun die ik afgelopen weken al heb gekregen en ongetwijfeld nog zal krijgen komende maanden!

Tot slot nog even vermelden dat ik ongelooflijk blij en trots ben. Ik kan niet wachten om het kleine mensje te ontmoeten in april 2021!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *