Hoe ik faal als moeder

Meestal vind ik mezelf een goede moeder. Ik probeer mijn perfectionisme achterwege te laten, ik ben me bewust van het feit dat ik alles alleen moet doen en probeer een beetje lief te zijn voor mezelf. Maar vandaag ben ik een falende moeder. Vandaag worden al mijn fouten en mankementen als een film die zich herhaalt afgespeeld in mijn hersenen.

De trigger? Een briefje van school dat me meldde dat mijn dochten haar leesniveau onvoldoende is. En dat is natuurlijk mijn schuld. Ik zou met haar moeten oefenen. Elke dag. Maar ik ben laks en heb medelijden. Ze is een jaartje overgeslagen en dus in haar hart nog een kleuter. Na een lange schooldag wil ze spelen en ontspannen. Ze wil niet lezen of schrijven op oefenblaadjes. Ze heeft geen zin in sommen en splitsingen. Ze wil een kamp bouwen en een filmpje kijken. Ze heeft honger en wil in bad. En ik ben maar alleen, dus ik kook en laat het bad vollopen, kijk vol trots naar haar kamp en speur de iPad af naar dat ene filmpje dat ze graag wilde zien. En tussendoor probeer ik haar te pushen om haar verplichte huiswerk nog te maken ook. Maar het extra lezen, het extra oefenen op sommen en schrijven… Daar heb ik het hart niet voor, ik zie haar zo graag spelen, na school moet ze spelen! En dus faal ik als moeder. Blijkbaar zo erg dat mijn dochter ook begint te ‘falen’ (niet in mijn ogen hoor, ze is nog maar vijf en ik ben ongelooflijk trots op haar). Maar het is moeilijk, want de school vraagt meer. En opeens voel ik me een slechte moeder. Want ik ben ook niet zo goed in regelmaat. Dat zou misschien wel helpen? En ik bestel minstens elke week eten. Da’s ook niet zo goed. En mijn kind krijgt soms cola. Jakkes! En ze loopt soms de hele dag in pyjama met ongekamde haren, ja, ook gewoon in het openbaar! En ik ben te moe om het schildergerief boven te halen voor haar. Lui wijf. En ze barst uit haar kleren omdat ik te zwanger en te moe ben om naar de winkel te gaan. Zucht… Vandaag voel ik me een falende moeder. Een slechte moeder. Vandaag haat ik het om alles altijd alleen te moeten doen. Vandaag wil ik mijn dochter gewoon in mijn armen nemen, haar haren aaien en zeggen dat het me spijt.

En morgen raap ik mijn brokken weer bij elkaar, probeer ze te lijmen en doe opnieuw mijn best. Mijn best om beter te zijn, niet perfect, wel beter.