Laat ze spelen.

In deze Covid-19-tijden is het voor veel ouders vast niet gemakkelijk. Uit werken combineren met opvang zoeken of thuis werken met 4 gillende koters. Of zelfs gewoon thuis met 4 gillende koters is al erg genoeg.

Voor het eerst in mijn leven ben ik dankbaar dat ik maar zo één kotertje heb en dat ze alles er heeft uit geschreeuwd tussen haar geboorte en 3 jaar. Nu ze vier is en de woordenschat en het redeneervermogen van een gemiddelde rechtenstudent in Antwerpen heeft, valt er met het kind al wel eens een ‘klapke’ te doen in plaats van enkel maar te moeten ruzie maken over wat wel en niet mag.

Ik ben zoals zovele ouders deze lockdown begonnen met het geweldige idee van schema’s, beperkte schermtijd en opdrachtjes. En na zo’n 3,5 dag kwam ik er niet alleen achter dat schema’s in tijden (en eerlijk gezegd buiten tijden) van Corona niks voor mij zijn, maar ook dat beperkte schermtijd niet werkt voor mij.
Ik ben op vele vlakken in mijn opvoeding nogal ‘los’. Ik vind (en ik weet dat ik niet de enige ben) dat mijn dochter best in staat is om veel dingen zelf te beslissen. Ik dwing haar bijvoorbeeld niet om haar bord leeg te eten, enkel zij kan voelen of ze genoeg heeft gegeten, niet ik. Over het dessertje dat ze niet krijgt omdat ze maar 2 rijstkorrels heeft gegeten ben ik dan wel standvastig.
Ik laat haar heel vaak haar emoties en gedachten uiten (tja, ze is nu eenmaal een kleine donderwolk). Haar emoties mogen er zijn, kwaadheid en frustratie en verdriet zeker ook. Onbeleefdheid…? Daar ben ik dan wél weer vasthoudend in, beleefdheid blijft essentieel.
En nu dus die schermtijd. In het begin van de lockdown mocht ze een half uurtje in de voormiddag, een half uurtje namiddag en nog een uurtje ‘s avonds. Maar ik heb mezelf wakker geschud.
In het ‘normale’ dagelijkse leven houd ik ook niet vast aan minuten. Ik ga mee met de golven van het leven. Ben ik zelf heel gestresst, verdrietig, uitgeput? Dan laat ik haar op de iPad, waarom het mezelf nog moeilijker maken? Heb ik zelf veel energie en zin om te ondernemen? Dan kom ik met ideetjes en trek ik haar mee in mijn fantasiewereld.
Dus waarom zou ik door deze Corona-crisis opeens een perfecte moeder moeten worden? Een terugkerend zinnetje waar ik mezelf constant aan moet doen herinneren:
‘gewoon goed, is goed genoeg’

En dus, na ongeveer 3,5 dagen de perfecte moeder proberen zijn, heb ik opgegeven. En besloot maar weer gewoon mezelf te zijn. Lou d’r moeder, een loedermoeder met de beste bedoelingen en een groot hart (al zeg ik ‘t zelf).
Ik heb de schermtijd losgelaten en mijn vierjarige zélf laten beslissen wanneer en hoeveel ze kijkt.
En die eerste dagen… tja, een doorwinterde Netflix-bingewatcher is er niks tegen. Maar langzaamaan begon ik verschil te zien.
De iPad ging vaker aan de kant, zonder dat ik erover moest zeuren. Als ze zag dat ik iets ‘boeiend’ deed, kwam ze uit zichzelf meedoen. Als er een Playmobil-poppetje haar begon te roepen: ‘speel met mij, speel met mij’, zag ik haar braafjes luisteren naar haar plastieken vriendje.

En eergisteren heeft ze de hele dag de iPad niet aangeraakt. Na het ontbijt zette ze zich op de grond en begon een treinspoor te maken. Tijdens de middag gaf ik haar een boterhammetje temidden haar Playmobil-paardjes en in de namiddag stond ik gewoon met open mond te kijken dat ze NOG STEEDS volledig geconsumeerd was door haar spel, fantasie en inspiratie.

Corona of geen Corona, dit had ik nog nooit gezien. Ze is nooit een goede ‘speler’ geweest en heeft altijd veel input en aandacht nodig van anderen (tja, enig kind, weet je wel), maar dit vond ik zo mooi om te zien. En ik wil heel graag geloven dat mijn ‘vrij laten’ er iets mee te maken heeft.

 

 

1 thought on “Laat ze spelen.

  1. Volgens mij ben je dan toch eerder een meer perfecte moeder nu dan eentje die zich krampachtig vasthoudt aan schema’s. Mijn kleintje is bijna 10 maanden dus veel ritme zit er nog niet in, maar als ik een 4-jarige had, zou ik het net zo doen als jij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *