Goede Voornemens: Update 1

We zijn nu bijna in de vijfde maand van het jaar. Ik moet toegeven dat ik me niet bewust heb bezig gehouden met mijn voornemens. Wat ik wel weet is dat mijn doelen altijd ongeveer hetzelfde zijn, of het nu januari of augustus is, dus laten we eens kijken waar ik (onbewust) progressie in heb gemaakt (of niet), deze afgelopen weken.
De update van vandaag schrijf ik cursief.

 

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
    ***
    Oké, dit is een belangrijke. Ik laat niet altijd merken hoe erg ik het eigenlijk vind dat ik zoveel ben bijgekomen de afgelopen jaren (sinds mijn zwangerschap). Tegen nieuwjaar 2020 woog ik bijna evenveel als toen ik hoogzwanger was van mijn dochter. En eerlijk gezegd wilde mijn hoofd dat absoluut niet accepteren.

    Ik ben in januari effectief gestart met weer één of ander dieet. Dat ik uiteraard heb opgegeven omdat de take-way hier in Antwerpen blijft lonken naar me. Enkele weken later probeerde ik opnieuw. Helaas. Toen kwam die Covid19-lockdown en zat ik al snel weer op hetzelfde gewicht als in januari. 
    EN TOEN OPEENS… 
    Mijn broer nodigde me uit om een challenge te doen. Mijn laatste dieetpoging was ondertussen al lang genoeg vergeten om weer genoeg motivatie bijeen geraapt te hebben, dus vol goede moed begonnen we (nu bijna 30 dagen geleden). En het lukt zowaar. Ik kook bijna elke dag vers en houd me aan kleinere porties. Ik let op de hoeveelheid vetstof waarmee ik kook (die was eerlijk gezegd dramatisch…. Boter en olie is gewoon zo lekker) en suiker is op dit moment geen issue. Waar mensen heel veel stress en last ondervinden van het Coronavirus, ervaar ik vooral rust. En sinds de lockdown heb ik geen enkele eetaanval meer gehad. Ik heb geen emoties ervaren die ik heb willen ‘verzorgen’ met allerhande ongezonde voeding. Ik eet uiteraard niet perfect, hallo diepvriespizza!, maar ik zorg dat het past binnen het kader van gezonde voeding. En ik voel me goed. En ik ben trots op mezelf. Er is een dikke 3kg af en ik blijf rustig verder doen.
    Als deze lockdown voorbij is (wat bijna zal zijn, gok ik) en ik weer aan het werk moet en Lou naar school moet brengen, en dit moet, en daar naartoe moet, en zus en zo en meer en verder, … hoop ik dat ik een manier kan vinden om met deze stress om te gaan. Het is nu eenmaal heel duidelijk geworden dat ik veel hooggevoeliger ben dan ik dacht, en veel meer stress heb in het dagelijkse leven dan ik dacht. Dus op mijn to do lijst: leren omgaan met de stress van het dagelijkse leven!

 

  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
    ***
    Tja en tja… Laten we zeggen dat dat 2 keer per week sporten wel lukt, zelfs in Coronatijden. Maar ik heb absoluut niet het gevoel alsof ik op sportvlak goed bezig ben. Mijn motivatie is 0,0… Of misschien zelfs onder 0. Maar laten we eerlijk zijn, ik heb nooit een grote motivatie gehad om te sporten. Sport is nooit mijn ding geweest, maar ik doe het vooral omdat ik gezonder, sterker en slanker wilde worden. Het proces van nààr de Crossfit gaan en daar gecoacht worden heeft voor mij mijn ogen enorm geopend. Maar nu de deuren van Crossfit Antwerpen gesloten zijn, zijn mijn ogen ook weer gesloten.Ja, ik probeer af en toe een online work-out te doen en elke ochtend start ik mijn dag met 10 minuten op de crosstrainer te staan (alles is beter dan niet, toch?). Maar daar blijft het bij. Geen motivatie. Ik wil terug naar de sportschool kunnen!
    En 8000 stappen. Haha, een grote grap. Soms heb ik dagen van 12000 stappen. En op andere dagen heb ik er 3500. Dus dat goede voornemen is al foutu. Maar ik kan er alsnog aan blijven werken natuurlijk…

  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
    ***
    Als ik me niet vergis is dit ondertussen mijn vijfde bericht sinds het bericht over mijn goede voornemens. Dat kan uiteraard veel beter, mààr het is al een enorme verbetering sinds vorig jaar én het jaar ervoor. Dus voor dit voornemen ben ik op dit moment zeker aan het slagen!

  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
    ***
    Ik heb periodes van bepaalde hobby’s. Om de zoveel maanden maakt het ene dan weer plaats voor het andere. Hoewel ik op dit moment nog steeds in mijn ‘journal-fase’ zit (die duurt ondertussen al heel lang), ben ik ook weer overgeschakeld naar een oude liefde. Naaien… Ik heb vroeger zo enorm veel genaaid. Youtube en internet was in die tijd nog niet zo groot als het nu is. Mijn moeder leerde mij enkele basisstappen en vanaf toen was ik vertrokken. Ik maakte bizarre rokken en jurken, handtassen, dekentjes, broeken, … Ik leerde met patronen werken en begon beter en beter te worden. En toen, na enkele jaren, is mijn liefde voor naaien zachtjes uitgedoofd.  Ik kan er mijn vinger nog steeds niet op leggen  hoe dat precies komt, maar ik kreeg een beetje een aversie tegen naaien. En afgelopen jaren als er gevraagd werd naar mijn hobby’s zei ik steevast: naaien! Terwijl ik in realiteit in geen jaren nog achter de machine had gezeten. Maar naaien was in mijn jongere jaren een deel van mijn persoonlijkheid geworden en ik kon het idee dat naaien niet langer bij mij hoort blijkbaar moeilijk verkroppen. Afgelopen maanden heb ik er vrede mee genomen dat ik niet graag meer naai en dat is oké.En toen kwam Covid19 en moesten er opeens mondmaskers zijn.
    Ik stond op technisch werkloos en had een immense bak stoffen die stof lagen te vangen (ha-ha-ha), want ondanks mijn liefde voor naaien weg was, was de liefde voor stof kopen nog wel steeds aanwezig. 
    Ik ben begonnen met mondmaskers naaien. Eerst voor mezelf en mijn moeder. Dan voor oma. Ondertussen voor mijn ex-schoonvader en zijn werknemers. Toen andere familieleden. Dan een oudere vrouw in de straat. Die vrouw gaf dan weer mijn telefoonnummer door aan… En zo voort en zo verder. Ik heb al uren genaaid ondertussen. En met die uren eentonig werken aan mondmaskers is, raar maar waar, de liefde voor het naaien stilletjes aan terug gekomen. En hoewel het nu nog steeds bij mondmaskers blijft begin ik wel de goesting te krijgen om weer eens wat pennenzakken te naaien en een jurkje voor Lou. En misschien zelfs een rok voor mezelf.

  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
    ***
    Eén woord: fail. Of neen, twee woorden: FAIL FAIL. Ik ben zo chaotisch dat ik er zelf moe van word. En lui… Ja eerlijk, ik ben lui.

  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
    ***
    Ik wàs goed bezig. En toen kwam… raad eens…? Juist, CORONA! De uitkering die ik krijg is net voldoende om mijn vaste kosten te betalen. Dus ik moet wel aan mijn spaargeld komen… Mààr, gezien ik nu focus op gezonde voeding en geen fastfood meer bestel spaar ik ENORM veel geld uit, ja echt waar. Ik heb mezelf dan ook beloond met de aankoop van een nieuwe Traveler’s Notebook (OMG! YES!). Als die hier wordt geleverd maak ik een unboxingblog!

  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle
    ***
    #foreveralone #wiewilvanmijhoudenaub?

Laat ze spelen.

In deze Covid-19-tijden is het voor veel ouders vast niet gemakkelijk. Uit werken combineren met opvang zoeken of thuis werken met 4 gillende koters. Of zelfs gewoon thuis met 4 gillende koters is al erg genoeg.

Voor het eerst in mijn leven ben ik dankbaar dat ik maar zo één kotertje heb en dat ze alles er heeft uit geschreeuwd tussen haar geboorte en 3 jaar. Nu ze vier is en de woordenschat en het redeneervermogen van een gemiddelde rechtenstudent in Antwerpen heeft, valt er met het kind al wel eens een ‘klapke’ te doen in plaats van enkel maar te moeten ruzie maken over wat wel en niet mag.

Ik ben zoals zovele ouders deze lockdown begonnen met het geweldige idee van schema’s, beperkte schermtijd en opdrachtjes. En na zo’n 3,5 dag kwam ik er niet alleen achter dat schema’s in tijden (en eerlijk gezegd buiten tijden) van Corona niks voor mij zijn, maar ook dat beperkte schermtijd niet werkt voor mij.
Ik ben op vele vlakken in mijn opvoeding nogal ‘los’. Ik vind (en ik weet dat ik niet de enige ben) dat mijn dochter best in staat is om veel dingen zelf te beslissen. Ik dwing haar bijvoorbeeld niet om haar bord leeg te eten, enkel zij kan voelen of ze genoeg heeft gegeten, niet ik. Over het dessertje dat ze niet krijgt omdat ze maar 2 rijstkorrels heeft gegeten ben ik dan wel standvastig.
Ik laat haar heel vaak haar emoties en gedachten uiten (tja, ze is nu eenmaal een kleine donderwolk). Haar emoties mogen er zijn, kwaadheid en frustratie en verdriet zeker ook. Onbeleefdheid…? Daar ben ik dan wél weer vasthoudend in, beleefdheid blijft essentieel.
En nu dus die schermtijd. In het begin van de lockdown mocht ze een half uurtje in de voormiddag, een half uurtje namiddag en nog een uurtje ‘s avonds. Maar ik heb mezelf wakker geschud.
In het ‘normale’ dagelijkse leven houd ik ook niet vast aan minuten. Ik ga mee met de golven van het leven. Ben ik zelf heel gestresst, verdrietig, uitgeput? Dan laat ik haar op de iPad, waarom het mezelf nog moeilijker maken? Heb ik zelf veel energie en zin om te ondernemen? Dan kom ik met ideetjes en trek ik haar mee in mijn fantasiewereld.
Dus waarom zou ik door deze Corona-crisis opeens een perfecte moeder moeten worden? Een terugkerend zinnetje waar ik mezelf constant aan moet doen herinneren:
‘gewoon goed, is goed genoeg’

En dus, na ongeveer 3,5 dagen de perfecte moeder proberen zijn, heb ik opgegeven. En besloot maar weer gewoon mezelf te zijn. Lou d’r moeder, een loedermoeder met de beste bedoelingen en een groot hart (al zeg ik ‘t zelf).
Ik heb de schermtijd losgelaten en mijn vierjarige zélf laten beslissen wanneer en hoeveel ze kijkt.
En die eerste dagen… tja, een doorwinterde Netflix-bingewatcher is er niks tegen. Maar langzaamaan begon ik verschil te zien.
De iPad ging vaker aan de kant, zonder dat ik erover moest zeuren. Als ze zag dat ik iets ‘boeiend’ deed, kwam ze uit zichzelf meedoen. Als er een Playmobil-poppetje haar begon te roepen: ‘speel met mij, speel met mij’, zag ik haar braafjes luisteren naar haar plastieken vriendje.

En eergisteren heeft ze de hele dag de iPad niet aangeraakt. Na het ontbijt zette ze zich op de grond en begon een treinspoor te maken. Tijdens de middag gaf ik haar een boterhammetje temidden haar Playmobil-paardjes en in de namiddag stond ik gewoon met open mond te kijken dat ze NOG STEEDS volledig geconsumeerd was door haar spel, fantasie en inspiratie.

Corona of geen Corona, dit had ik nog nooit gezien. Ze is nooit een goede ‘speler’ geweest en heeft altijd veel input en aandacht nodig van anderen (tja, enig kind, weet je wel), maar dit vond ik zo mooi om te zien. En ik wil heel graag geloven dat mijn ‘vrij laten’ er iets mee te maken heeft.