School op dag 1 (en op dag 2)

DAG 1

Hoe een eerste schooldag gaat verlopen is, to say the least, onvoorspelbaar. Tranen of geen tranen? Angst of geen angst? Goesting of geen goesting?

Wij kennen onze dramaqueen nogal goed. Ze is een controlefreak, ze is heel gevoelig en snel angstig. En haar favoriete plek is zo dicht mogelijk bij mama. Maar ze is ook heel leergierig en sociaal en zo creatief.  Dus het kon letterlijk beide kanten opgaan. En zo is het dus ook gegaan. Er waren tranen en er was zeker ook angst. Maar er was ook goesting en nieuwsgierigheid. Maar vooral… Er was een hele lieve juf die haar kon oppakken en afleiden van het afscheid dat haar eigenlijk veel te zwaar viel.

Toen we haar na 3 uurtjes gingen ophalen (we beginnen met halve dagen) en ze ons (de twee mama’s) in haar vizier had sprong ze recht om ons te knuffelen. Maar de juf zei dat ze het goed had doorstaan. Trots liet ze haar onze tekeningen zien, waarbij de juf nog even moest vermelden dat ze van Lou onder haar voeten had gekregen omdat ze haar naam niet juist had geschreven. Tja, dat is onze Lou.

DAG 2

Opstaan was moeilijk. Aankleden nog moeilijker. Ontbijten verschrikkelijk moeilijk. Naar school wandelen een drama. Haar daar achterlaten bijna onmogelijk. ‘Hou het afscheid kort’ zeggen ze. Maar hoe doe je dat als je letterlijk wordt vastgeklampt met een kracht die je in zo’n klein meisje onmogelijk acht?

Een zorgjuf kwam vragen of ik het goed vond dat zij ze weg nam.
Je kind achterlaten met zoveel tranen en zoveel angst, het is zo tegennatuurlijk. Niet alleen Lou wil dicht bij mij zijn. Als ik haar dan zo hulpeloos zie staan lijkt ze weer zo klein. En dan wil ook ik niets liever dan haar dicht bij mij en niet meer loslaten. Maar ze wil zo graag leren, ze wil zo graag spelen, ze wil zo veel dingen die ik haar niet (genoeg) kan geven.
En dus zeg ik tegen de zorgjuf dat het goed is. Dat ze haar mag meenemen naar een plekje waar ik uit ‘t zicht ben, waar ze hopelijk de afleiding en uitdaging kan vinden die ze nodig heeft. Waar ze kan leren tot rust te komen zonder mama in de buurt.

Ik blijf nog even buiten de schoolpoort staan. Ik hoor hoe haar gekrijs en geroep om mama de gangen vult. Ik zie andere ouders bemoedigend naar me knikken en glimlachen wanneer ze beseffen dat het mijn kleintje is dat de school op stelten zet. Ik hoor alweer die paniek en die angst van een hulpeloos kind dat mama nodig heeft.
En daarna hoor ik de stem van haar lieve juf. En bijna synchroon hoor ik het gehuil van Lou uitdoven. Op amper een halve dag heeft de juf haar vertrouwen kunnen winnen. Zo goed zelfs dat ze haar op deze tweede schooldag bijna direct gerustgesteld krijgt. Ik ben nu zeker, Lou is in goede, lieve handen. En ik kan met een gerust hart naar huis.

En terwijl Lou nu plezier heeft, tekent en schildert, zingt en lacht, tel ik de uren af. Wanneer mag ik haar terug ophalen?

 

Als een peuter kleuter wordt

De afgelopen weken moest ik het woord scho… nog maar uitspreken of ik kreeg een heuse tirade van mijn peuter cadeau.

‘IK WIL NIET NAAR SCHOOOOHOOOOOOL’

Tja, eigenwijs is ze wel.

Haar opfleuren met een zelfgekozen rugzakje hielp niet. Haar uitleggen wat er ging gebeuren hielp niet. Haar proberen overtuigen door te praten over de nieuwe vriendjes die ze zou maken, je kan het al raden, hielp niet. De pure paniek in haar ogen bleef zichtbaar, haar handen bleven zich aan mijn kleren klampen, haar tranen bleven vloeien.

De laatste weken probeerde ik het onderwerp niet meer aan te snijden om de stress die ermee gepaard ging te kunnen vermijden. Maar op een bepaald moment nadert het einde van de vakantie en voor dat je ’t weet word je verwacht op het infomoment van de school. Tijd dus om er, met een bang hartje, weer over te beginnen.

‘Lou, we gaan vandaag eens kennismaken met jouw juf.’

Met de geruststelling dat de mama’s mee mogen en niet weggaan ging Lou akkoord. Met haar ene hand veilig in dat van mama T. en haar andere hand veilig in het mijne wandelden we naar school. Terwijl we de deur van haar nieuwe klas binnenliepen veranderde ze van een nerveus, klein peutertje naar een stoere, ondernemende kleuter. Veilige handen werden losgelaten, juffen werden met veel enthousiasme begroet, nieuw speelgoed werd onderzocht.

En toch vloeiden er traantjes. Van Lou omdat ze niet naar huis wilde en van de mama’s omdat ze vaarwel zeiden tegen die schattige peuter en nu een prachtige, grote kleuter hebben.

IMG_3698.JPG