Goede Voornemens: Update 1

We zijn nu bijna in de vijfde maand van het jaar. Ik moet toegeven dat ik me niet bewust heb bezig gehouden met mijn voornemens. Wat ik wel weet is dat mijn doelen altijd ongeveer hetzelfde zijn, of het nu januari of augustus is, dus laten we eens kijken waar ik (onbewust) progressie in heb gemaakt (of niet), deze afgelopen weken.
De update van vandaag schrijf ik cursief.

 

  • minstens 10 KG afvallen (ik durf zo’n dingen normaal niet schrijven, iets met angst om te falen en zo, maar ik schrijf het neer zodat ik er echt werk van moet maken. Updates volgen op de blog)
    ***
    Oké, dit is een belangrijke. Ik laat niet altijd merken hoe erg ik het eigenlijk vind dat ik zoveel ben bijgekomen de afgelopen jaren (sinds mijn zwangerschap). Tegen nieuwjaar 2020 woog ik bijna evenveel als toen ik hoogzwanger was van mijn dochter. En eerlijk gezegd wilde mijn hoofd dat absoluut niet accepteren.

    Ik ben in januari effectief gestart met weer één of ander dieet. Dat ik uiteraard heb opgegeven omdat de take-way hier in Antwerpen blijft lonken naar me. Enkele weken later probeerde ik opnieuw. Helaas. Toen kwam die Covid19-lockdown en zat ik al snel weer op hetzelfde gewicht als in januari. 
    EN TOEN OPEENS… 
    Mijn broer nodigde me uit om een challenge te doen. Mijn laatste dieetpoging was ondertussen al lang genoeg vergeten om weer genoeg motivatie bijeen geraapt te hebben, dus vol goede moed begonnen we (nu bijna 30 dagen geleden). En het lukt zowaar. Ik kook bijna elke dag vers en houd me aan kleinere porties. Ik let op de hoeveelheid vetstof waarmee ik kook (die was eerlijk gezegd dramatisch…. Boter en olie is gewoon zo lekker) en suiker is op dit moment geen issue. Waar mensen heel veel stress en last ondervinden van het Coronavirus, ervaar ik vooral rust. En sinds de lockdown heb ik geen enkele eetaanval meer gehad. Ik heb geen emoties ervaren die ik heb willen ‘verzorgen’ met allerhande ongezonde voeding. Ik eet uiteraard niet perfect, hallo diepvriespizza!, maar ik zorg dat het past binnen het kader van gezonde voeding. En ik voel me goed. En ik ben trots op mezelf. Er is een dikke 3kg af en ik blijf rustig verder doen.
    Als deze lockdown voorbij is (wat bijna zal zijn, gok ik) en ik weer aan het werk moet en Lou naar school moet brengen, en dit moet, en daar naartoe moet, en zus en zo en meer en verder, … hoop ik dat ik een manier kan vinden om met deze stress om te gaan. Het is nu eenmaal heel duidelijk geworden dat ik veel hooggevoeliger ben dan ik dacht, en veel meer stress heb in het dagelijkse leven dan ik dacht. Dus op mijn to do lijst: leren omgaan met de stress van het dagelijkse leven!

 

  • Minstens 2 x per week blijven sporten (dat doe ik nu ook al, vaak 3 keer per week zelfs, maar ik wil dit blijven doen. Updates volgen op de blog) én dagelijks minstens 8000 stappen doen.
    ***
    Tja en tja… Laten we zeggen dat dat 2 keer per week sporten wel lukt, zelfs in Coronatijden. Maar ik heb absoluut niet het gevoel alsof ik op sportvlak goed bezig ben. Mijn motivatie is 0,0… Of misschien zelfs onder 0. Maar laten we eerlijk zijn, ik heb nooit een grote motivatie gehad om te sporten. Sport is nooit mijn ding geweest, maar ik doe het vooral omdat ik gezonder, sterker en slanker wilde worden. Het proces van nààr de Crossfit gaan en daar gecoacht worden heeft voor mij mijn ogen enorm geopend. Maar nu de deuren van Crossfit Antwerpen gesloten zijn, zijn mijn ogen ook weer gesloten.Ja, ik probeer af en toe een online work-out te doen en elke ochtend start ik mijn dag met 10 minuten op de crosstrainer te staan (alles is beter dan niet, toch?). Maar daar blijft het bij. Geen motivatie. Ik wil terug naar de sportschool kunnen!
    En 8000 stappen. Haha, een grote grap. Soms heb ik dagen van 12000 stappen. En op andere dagen heb ik er 3500. Dus dat goede voornemen is al foutu. Maar ik kan er alsnog aan blijven werken natuurlijk…

  • Terug vaker bloggen (Raad eens; Updates volgens… jawel, op de blog!)
    ***
    Als ik me niet vergis is dit ondertussen mijn vijfde bericht sinds het bericht over mijn goede voornemens. Dat kan uiteraard veel beter, mààr het is al een enorme verbetering sinds vorig jaar én het jaar ervoor. Dus voor dit voornemen ben ik op dit moment zeker aan het slagen!

  • Meer tijd vrij maken voor creatieve uitspattingen. (Ik heb in 2019 heel veel tijd geïnvesteerd in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn sociaal leven, waar ik trouwens heel erg trots op ben. Maar dit heel wel als gevolg dat creativiteit er een heel stuk minder in zat. Dus, meer creativiteit dit jaar! Updates op de blog!)
    ***
    Ik heb periodes van bepaalde hobby’s. Om de zoveel maanden maakt het ene dan weer plaats voor het andere. Hoewel ik op dit moment nog steeds in mijn ‘journal-fase’ zit (die duurt ondertussen al heel lang), ben ik ook weer overgeschakeld naar een oude liefde. Naaien… Ik heb vroeger zo enorm veel genaaid. Youtube en internet was in die tijd nog niet zo groot als het nu is. Mijn moeder leerde mij enkele basisstappen en vanaf toen was ik vertrokken. Ik maakte bizarre rokken en jurken, handtassen, dekentjes, broeken, … Ik leerde met patronen werken en begon beter en beter te worden. En toen, na enkele jaren, is mijn liefde voor naaien zachtjes uitgedoofd.  Ik kan er mijn vinger nog steeds niet op leggen  hoe dat precies komt, maar ik kreeg een beetje een aversie tegen naaien. En afgelopen jaren als er gevraagd werd naar mijn hobby’s zei ik steevast: naaien! Terwijl ik in realiteit in geen jaren nog achter de machine had gezeten. Maar naaien was in mijn jongere jaren een deel van mijn persoonlijkheid geworden en ik kon het idee dat naaien niet langer bij mij hoort blijkbaar moeilijk verkroppen. Afgelopen maanden heb ik er vrede mee genomen dat ik niet graag meer naai en dat is oké.En toen kwam Covid19 en moesten er opeens mondmaskers zijn.
    Ik stond op technisch werkloos en had een immense bak stoffen die stof lagen te vangen (ha-ha-ha), want ondanks mijn liefde voor naaien weg was, was de liefde voor stof kopen nog wel steeds aanwezig. 
    Ik ben begonnen met mondmaskers naaien. Eerst voor mezelf en mijn moeder. Dan voor oma. Ondertussen voor mijn ex-schoonvader en zijn werknemers. Toen andere familieleden. Dan een oudere vrouw in de straat. Die vrouw gaf dan weer mijn telefoonnummer door aan… En zo voort en zo verder. Ik heb al uren genaaid ondertussen. En met die uren eentonig werken aan mondmaskers is, raar maar waar, de liefde voor het naaien stilletjes aan terug gekomen. En hoewel het nu nog steeds bij mondmaskers blijft begin ik wel de goesting te krijgen om weer eens wat pennenzakken te naaien en een jurkje voor Lou. En misschien zelfs een rok voor mezelf.

  • Mijn huis opgeruimd genoeg houden zodat er altijd iemand over de vloer kan komen zonder dat ik me moet generen voor de zeven dagen oude afwas, vuile sokken overal en stofwebben van 365 vC. (Geen updates hierover op de blog, want da’s pokkesaai. Hoewel… Misschien… We zien wel)
    ***
    Eén woord: fail. Of neen, twee woorden: FAIL FAIL. Ik ben zo chaotisch dat ik er zelf moe van word. En lui… Ja eerlijk, ik ben lui.

  • BUDGETTEREN! En sparen. Ik heb sowieso niet veel overschot en heb sowieso weinig impulscontrole. Maar dit jaar probeer ik te consuminderen, die impulsen onder controle te houden en wat te sparen.
    ***
    Ik wàs goed bezig. En toen kwam… raad eens…? Juist, CORONA! De uitkering die ik krijg is net voldoende om mijn vaste kosten te betalen. Dus ik moet wel aan mijn spaargeld komen… Mààr, gezien ik nu focus op gezonde voeding en geen fastfood meer bestel spaar ik ENORM veel geld uit, ja echt waar. Ik heb mezelf dan ook beloond met de aankoop van een nieuwe Traveler’s Notebook (OMG! YES!). Als die hier wordt geleverd maak ik een unboxingblog!

  • Het is ook mijn goed voornemen om dit jaar een lief te vinden. HAHAHAHAHAHA (Updates op de blog). #albijnadriejaarsingle
    ***
    #foreveralone #wiewilvanmijhoudenaub?

Eén jaar Crossfit

Op 3 maart 2019 ging ik met knikkende knieën, zweterige handpalmen en een kleine paniekaanval naar mijn eerste Crossfitles.

Begin 2019 had ik besloten dat ik echt iets moest veranderen in mijn leven. Ik wilde niet alleen wat kilo’s kwijt en mijn conditie verbeteren, maar ik wilde vooral eens iets bereiken (volhouden). Ik kan me nu moeilijk herinneren in welke mate in ongelukkig was, maar ik kan wel voelen hoe gelukkig ik nu ben en dat is alvast een heel groot verschil.
Ik zat dus duidelijk niet goed in mijn vel (al heel mijn leven niet eigenlijk 😉 ), voelde me opgesloten, had een hele kleine cirkel van vrienden en was best eenzaam, het single-mom zijn was (en is) heel zwaar en ik voelde mezelf meer en meer vluchten van het leven.  Ik ben van nature uit al een introvert die niets liever doet dan binnen, in mijn coconnetje, te zitten. Maar wanneer wordt zoiets ongezond? Wanneer wordt dat gezellige coconnetje een zwaar beveiligde bunker waar niemand, inclusief mezelf, in of uit kan?

Op een bepaald moment wist ik dat het zo niet meer verder kon. En dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt om een proefles Crossfit vast te leggen.
Ik trommelde àl mijn vrienden op om mee die eerste les te doen. Ik MOEST en ZOU iemand bij me hebben om mij hierdoor te sleuren. Maar, zoals ik al zei, was mijn sociale cirkel niet heel erg groot, dus toen mijn twee vriendinnen niet konden, mijn broer niet kon en zélfs een vriend van mijn broer die ik niet eens echt kende niet kon begon ik te panikeren. Zou ik afzeggen of niet? Zou ik gaan? Kan ik gaan? Kan ik dit? Zal ik flauwvallen? Me belachelijk maken?

Ik ben gegaan. Helemaal alleen. En ik heb me achteraf nog nooit zo goed gevoeld. Niet enkel vanwege het sporten, maar vooral omdat ik dit alleen had gedaan. Helemaal alleen.
Ik voelde me… Onoverwinnelijk. En voor velen klinkt dit misschien belachelijk, maar voor mij was het een van de grootste stappen die ik in mijn leven had genomen. Ik ben niet anders gewoon dan leven met een constant loerende depressie, paniekaanvallen en teleurstelling in mezelf. Dus ja, ik voelde me onoverwinnelijk. Voor de allereerste keer had ik mijn leven zelf in handen genomen, door een kleine, maar krachtige stap te nemen.

 

En als je nu denkt dat van toen uit alles perfect ging, dan moet ik je teleurstellen. De maand die volgde was ik voor elke workout nog zo nerveus dat ik dacht dat ik zou flauwvallen. Ik zou het niet kunnen, ik ben de slechtste van allemaal, ik ben de traagste, ik word uitgelachen, … Een leven lang van onzekerheid en angst lost je natuurlijk niet op 1-2-3 op. Maar langzaamaan begon ik mijn plaats te vinden. Er groeiden vriendschappen, er kwam basisconditie, er kwam kracht waarvan ik niet wist dat ik ze ooit zou hebben en vooral kwam er vertrouwen. In mezelf. Buiten natuurlijk bevallen had mijn lichaam me nog nooit het gevoel gegeven alsof het iets kon, alsof het waardevol was. Mijn lichaam was er en ik moest het er maar mee doen, daar had ik al ‘vrede’ mee genomen. Maar door zo’n drie keer per week naar Crossfit te gaan begon ik van mijn lichaam te houden. Niet omdat het er gestroomlijnd en perfect uitziet, maar omdat het mij draagt, omdat het dingen kàn, veel meer dan ik dacht. Ik zeg wanneer mijn lichaam moet doorzetten en hoe lang. Ik draag mijn lichaam op om niet te stoppen wanneer het moeilijk wordt. Ik beveel mijn lichaam om eerst het rondje af te maken en dan pas te rusten. En voor iemand die, zowel mentaal als fysiek, altijd de gemakkelijkste weg koos was dit een hele aanpassing.

Bij crossfit is het, voor mij toch, niet enkel de sport. Hoewel een barbell boven je hoofd houden het ultieme gevoel van kicken is. Maar het is vooral het groepsgevoel en de coaches. Zonder judgement en zonder neerkijken. De ‘goed gedaan’ achteraf. Het vertrouwen dat ze in je hebben op momenten dat je het zelf niet hebt. Wat een openbaring om deel te mogen uitmaken van een groep die gewoon nog weet hoe het is om vriendelijk te zijn tegen elkaar.

Ondertussen zijn we een jaar verder. Ben ik afgevallen? Nee (integendeel zelfs). Ben ik sterker? Ja. Ben ik gelukkiger? Ja. Is mijn conditie beter? Ja. Ben ik nog steeds een van de minst goede crossfitters in mijn box? Ja. Vind ik dat erg? Nee. Is mijn sociale kring groter? Ja. Ben ik een betere moeder? Ja. Ben ik nog steeds een introvert? Ja. Kom ik graag buiten? Ja. Ben ik nog angstig in bepaalde (nieuwe) situaties? Ja. Durf ik die nieuwe situaties aangaan? Ja.

Dus… Dank je wel Crossfit Antwerpen om samen met mij mijn leven te veranderen, voorbij enkel het fysieke.